Flash News

ഗുരുദേവ ദശകങ്ങള്‍ (ജ്യോതീബായ് പരിയാടത്ത്)

September 16, 2015 , ജ്യോതീബായ് പരിയാടത്ത്

gurudeva dasakamകവി എന്ന നിലയില്‍ മാത്രം വിലയിരുത്തേണ്ട വ്യക്തിയല്ല ശ്രീനാരായണഗുരുദേവന്‍ എന്ന് അറിയാത്തവരില്ല.  എങ്കിലും ഈ ലേഖനത്തില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കാവ്യസംബന്ധിയായ സംഭാവനകളുടെ പരിവൃത്തത്തില്‍ നിന്നുകൊണ്ടുള്ള ഒരു ലഘുചര്‍ച്ചയാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. കവി എന്ന നിലയില്‍ ഭാഷയ്ക്കും സാഹിത്യത്തിനും അദ്ദേഹം നല്കിയ സംഭാവനകള്‍ വിലയിരുത്തുന്നത് മറ്റു കവികളുടെ എഴുത്തിനെ വിലയിരുത്തുന്ന മാനദണ്ഡം വെച്ചാവരുത് എന്ന് തോന്നുന്നു. തന്റെ അദ്വൈത ആത്മീയ ചിന്തകളെയും ദര്‍ശനങ്ങളേയും മനുഷ്യ-ദൈവ -സത്യസങ്കല്പങ്ങളേയും ഒക്കെ കൃത്യമായും വ്യക്തമായും സമൂഹത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിയ്ക്കുന്ന കാര്യത്തില്‍ കവിത എന്ന മാധ്യമം അങ്ങേയറ്റം സാര്‍ത്ഥകമായി ഉപയോഗിച്ച കവി എന്ന് വേണം അദ്ദേഹത്തെ കാവ്യചരിത്രത്തില്‍ അടയാളപ്പെടുത്താന്‍. അന്യാദൃശമായ പദസ്വാധീനവും ആശയഗരിമയും ഒഴുക്കും അപൂര്‍വവൃത്തങ്ങള്‍ ഏറെ ഉപയോഗിച്ചുള്ള കാവ്യരചാനാശൈലിയും ഒക്കെക്കൊണ്ട് ഏറ്റവും മൌലികത കൈവരിച്ച കവിതകള്‍ തന്നെയാണ് അദേഹത്തിന്റെ കവിതകള്‍ എന്ന് നിസ്സംശയം പറയാം.

മലയാളം, സംസ്കൃതം, തമിഴ് എന്നീ മൂന്നുഭാഷകളിലും ഒരു പോലെ നാരായണഗുരു തന്റെ കാവ്യ വ്യുല്പത്തി തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട് . ‘ഒരു ജാതി ഒരു മതം ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്’ എന്ന് എകത്വദര്‍ശനത്തെ ഏറ്റവും ലളിതമായി നിര്‍വചിക്കുകവഴി അദ്വൈതത്തിന്റെ അനുഭാവാധിഷ്ടിത മാര്‍ഗ്ഗത്തെക്കുറിച്ചാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത്. ആധുനിക സമൂഹത്തിന്റെ ജനാധിപത്യ സംസ്കാരങ്ങളെ ഖണ്ഡിക്കുന്ന തരത്തില്‍ മതം ഈശ്വരന്‍ എന്നീ കല്പനകള്‍ ശ്രേണീഘടനകള്‍ സൃഷിക്കുന്നതിനെ ചെറുക്കുന്ന ഏകതാസങ്കല്പം ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത് .

മൂന്നുഭാഷകളിലായി മൗലികവും വിവര്‍ത്തിതവുമായി അറുപതോളം കവിതകള്‍ ഗുരു രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഈ കവിതകളുടെ തുടക്കം മുതല്‍ വായിച്ചു പോവുന്ന ശരിയായ കാവ്യാനുശീലനമുള്ള ഒരു വായനക്കാരനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വായന അവസാനിപ്പിയ്ക്കുമ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കവിത്വത്തെക്കുറിച്ചു കൂടി അനല്പമായ ആദരവു തോന്നും എന്നത് തികച്ചും സ്വാഭാവികം.
നാരായണഗുരുവിന്റെ കൃതികളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ച ഒരു കാര്യം പത്തു എന്ന സംഖ്യക്ക് അദ്ദേഹം കൊടുത്തിരിക്കുന്ന പ്രാധാന്യമാണ്. ദശകം എന്ന് തന്നെ തലക്കെട്ടില്‍ പേരുചേര്‍ത്തുള്ള നാല് കവിതകള്‍ ഷണ്മുഖദശകം, ഗുരുവിന്റെ കൃതികളില്‍ ഏറ്റവും ജനകീയം എന്ന് വിളിക്കാവുന്ന ദൈവദശകം , സകല ചരാചരങ്ങളോടും അനുകമ്പ കാണിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെക്കുറിച്ച് പറയുന്ന അനുകമ്പാദശകം, മനനാതീതം എന്ന് കൂടി പേരുള്ള വൈരാഗ്യദശകം എന്നിവ കൂടാതെ പത്തു ശ്ലോകങ്ങള്‍ വീതം ഉള്ള ദേവീസ്തവം, ശിവസ്തവം, സദാശിവദര്‍ശനം, കോലാതിരേശസ്തവം, ചിജ്ജടചിന്തനം, ഇന്ദ്രിയവൈരാഗ്യം, ജാതിലക്ഷണം ഇവയും, പത്തുവീതം ശ്ലോകങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന പത്തു ഖണ്ഡങ്ങളിലായി രചിച്ച ദര്‍ശനമാല, പത്തു ശ്ലോകങ്ങള്‍ വീതമുള്ള അഞ്ചു ഖണ്ഡങ്ങള്‍ അടങ്ങിയ തേവാരപ്പതികങ്ങള്‍, പത്തിന്റെ പത്താം പെരുക്കമായ നൂറു ശ്ലോകങ്ങള്‍ അടങ്ങിയ, ഗുരുവിന്റെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കൃതികളായി കരുതുന്ന ആത്മോപദേശശതകം, ശിവശതകം എന്നിവയാണ് ഈ കൃതികള്‍.

1887 നും 1897 നും ഇടയ്ക്ക് നടരാജഗുരു രചനാകാലം കണക്കാക്കിയിട്ടുള്ള ഷന്മുഖദശകമാണ് ഇവയില്‍ ആദ്യത്തേത്. ഗുരുവിന്റെ മറ്റു സ്തോത്രകൃതികളില്‍ ഉള്ളതുപോലെ തന്നെ ആരാധനാമൂര്‍ത്തിയുടെ ആപാദചൂഡവര്‍ണ്ണന ഈ പദ്യത്തിലും കാണാം.

ജ്ഞാനച്ചെന്തീയെഴുപ്പിത്തെളുതെളെ വിലസും ചില്ലിവല്ലിക്കൊടിയ്ക്കുല്‍
മൌനപ്പൂന്തിങ്കളുടുരുകുമമൃതൊഴുക്കുണ്ടിരുന്നുള്ളലിഞ്ഞും
ഞാനും നീയും ഞെരുക്കെക്കലരുവതിന്നരുള്‍ത്തന്മയാം നിന്നടിത്താര്‍ –
ത്തേനുള്‍ത്തൂകുന്ന മുത്തുക്കുടമടിയനടക്കീടുമ, ച്ചില്‍ക്കൊഴുന്തേ.

എന്ന് തുടങ്ങുന്ന ഈ ദശകത്തില്‍ ഉപാസകനും മൂര്‍ത്തിയും ഒന്നാവണം എന്ന് തന്നെയാണ് പ്രധാന പ്രാര്‍ത്ഥന . മനുഷ്യന്‍ ദൈവത്വം പ്രാപിയ്ക്കുന്നത് തന്നെയാണ് ജ്ഞാന മാര്‍ഗ്ഗത്തിന്റെ പരമകാഷ്ഠ എന്ന് ആവര്‍ത്തിച്ചു വിശദമാക്കുന്ന കവിതകളാണ് തുടര്‍ന്നുള്ളവയില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും. ഷണ്മുഖദശകത്തിന്റെ അതേ സമയത്തുതന്നെ എഴുതപ്പെട്ടതു എന്ന് കരുതുന്ന ദേവീ സ്തവത്തിലും കൈകാര്യം ചെയ്തിരിക്കുന്ന വിഷയം വേറൊന്നല്ല…

‘പഥ്യാ’ വൃത്തത്തിലാണ് ഇതിന്റെ രചന നിര്‍വഹിച്ചിരിക്കുന്നത് .(cntd)
‘ഇതു പഥ്യവൃത്തമിടരില്ല പാടുന്നവര്‍ –
ക്കിതിനിന്നു നിന്നടിയെടുത്തു തന്നീടുനീ ‘

എന്നിങ്ങനെ അവസാന ശ്ലോകത്തിലെ ആദ്യപാദത്തില്‍ ഈ സ്തവം ചൊല്ലി ദേവിയെ ഭജിയ്ക്കുന്നവര്‍ക്ക് ദുഃഖം ഉണ്ടാവുന്നില്ല എന്നും അതേ സമയം പദ്യത്തിന്റെ വൃത്തത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സൂചന നല്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഗുരു. തമിഴില്‍ ‘അന്താദി’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന അന്ത്യപ്രാസഘടനയുള്ള പദ്യങ്ങളില്‍ ഒന്നാണിത്. ഒരു ശ്ലോകം അവസാനിപ്പിക്കുന്ന വാക്കിലോ ഉച്ചാരണസാമ്യതയുള്ള മറ്റൊരു വാക്കിലോ ആണ് അടുത്ത ശ്ലോകം തുടങ്ങുന്നത് . അതുപോലെ തന്നെ ഒരേ വാക്കുതന്നെ അതിന്റെ പ്രകടാര്‍ത്ഥത്തിലല്ലാതെ വ്യത്യസ്ത അര്‍ത്ഥങ്ങളില്‍ ഉപയോഗിക്കുക എന്നതും ഗുരുവിന്റെ കാവ്യനിര്‍മാണശൈലിയുടെ സവിശേഷതയാണ്. ഇതിനു ഉദാഹരണം ദേവീസ്തവത്തില്‍ കാണാനുണ്ട് . ‘ഊതുക ‘ എന്ന വാക്ക് അതിന്റെ പ്രത്യക്ഷാര്‍ഥം കൂടാതെ അഞ്ചു അപരാര്‍ത്ഥങ്ങളില്‍ ഈ കവിതയില്‍ ഗുരു ഉപയോഗിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണം:

അല പൊങ്ങിവന്നു നുരതള്ളിയുള്ളാഴി നി –
ന്നലയുന്നു പെണ്കുതിരയല്ലി മല്ലിന്നു നീ
നില പെറ്റു നിന്നിതു നുറുക്കി നീരാടു നീ-
രലയുന്നതില്ല തണലെന്നറിഞ്ഞൂതു നീ

അന്താദി യുള്ള മറ്റു രണ്ടു ദശശ്ലോകികളാണ് ശിവസ്തവം എന്നുകൂടി പേരുള്ള പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയും, സദാശിവദര്‍ശനവും. നര്‍ക്കുടകം എന്ന അപൂര്‍വ വൃത്തമാണ് പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയുടെ രചനയ്ക്ക് ഉപയോഗിചിരിക്കുന്നതെങ്കില്‍ മനോഹരമായ പഞ്ചചാമരത്തിന്റെ ഇന്ദ്രജാലം അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന കവിതയാണ് സദാശിവദര്‍ശനം .

ഗുരുവിനെ സംബന്ധിച്ച് വൃത്തം പ്രാസം എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാവ്യനിര്‍മ്മാണ സങ്കേതങ്ങള്‍ കേവലം സങ്കേതങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല . പഥ്യ എന്ന വൃത്തനാമം ദേവീസ്തവത്തില്‍ എങ്ങനെയാണോ ദ്വയാര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ചത് അത് പോലെ പ്രപഞ്ചസൃഷ്ടിയില്‍ അന്താദി എന്ന പ്രാസരൂപത്തെ മൊത്തം കവിതയുടെ ആശയഘടന വ്യകതമാക്കാന്‍ വേണ്ടി കവി ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നതായി കാണാം. പ്രപഞ്ചഘടനയുടെ ആദിയും അന്തവുമായ സത്യാര്‍ത്ഥ പ്രബോധകമാണ് ഈ കവിത. ‘ശിവന്‍’ എന്ന ദൈവനാമമോ സങ്കല്പമോ പോലും കേവലമായ വിഗ്രഹസങ്കല്പം എന്ന വ്യഷ്ടിബോധത്തിനപ്പുറം സമഷ്ടിയുടെ വികസിതാര്‍ത്ഥത്തിലേയ്ക്ക് എത്തിച്ചേരുന്നതായി കാണാം…

അരം തിളച്ചു പൊങ്ങു മാടലാഴി നീന്തിയേറി-
യക്കരെക്കടന്നു കണ്ടപോതഴിഞ്ഞൊഴിഞ്ഞു നിന്ന നീ
ചുരന്നു ചൂഴവും ചൊരിഞ്ഞിടുന്ന സുക്തികണ്ടു ക-
ണ്ടിരന്നു നിന്നിടുന്നിതെന്‍ മുടിക്കു ചൂടുമീശനേ

ജ്ഞാനമാര്‍ഗ്ഗത്തിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന വിവേക-വിജ്ഞാന ലബ്ധിയോടെ എല്ലാ സങ്കടങ്ങളേയും സന്ദേഹങ്ങളേയും മറികടന്ന് ഉപാസകനും അതിനു കരുത്താവുന്ന ഉപാസനാമൂര്‍ത്തിയും ഒന്നാവുന്ന അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് തന്നെയാണ് സദാശിവദര്‍ശനത്തിലും ഗുരു പറയുന്നത് . അറിവ് തന്നെയാണ് ഈശ്വരന്‍ എന്നും അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു വെയ്ക്കുന്നുണ്ട് .

കുളത്തൂര്‍ കോലത്തുകര ക്ഷേത്രത്തിലെ മൂര്‍ത്തിയെ സ്തുതിയ്ക്കുന്ന,’മദനാര്‍ത്ത’ എന്ന വൃത്തത്തില്‍ രചിച്ച ‘കോലാതിരേശസ്തവം’ ആണ് പത്തു ശ്ലോകങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നിര്‍മ്മിച്ച അടുത്ത ഗുരുദേവ കൃതി . ഇന്ദ്രിയവൈരാഗ്യം വസന്തതിലകം ഉപയോഗിച്ച് രചിച്ചിരിക്കുന്നു. പ്രാപഞ്ചികമായ ആസക്തികള്‍ക്ക് പ്രേരകമാകുന്ന കര്‍മ്മേന്ദ്രിയങ്ങളെയും ജ്ഞാനേന്ദ്രിയങ്ങളെയും അടക്കാന്‍ സഹായിച് സത്യാന്വേഷണത്തിന്റെ പാതയില്‍ നയിക്കണേ പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ് ഈ കൃതിയില്‍ ഉള്ളത്. രചനാ സൌഷ്ഠവവും ലാളിത്യവും അതേ സമയം ആശയഗഭീരതയും തികഞ്ഞ കവിതയാണ് ചിജ്ജഡചിന്തനം. തോടക വൃത്തത്തിലാണ് ഇതിന്റെ രചന . ‘കുണ്ഡലിനിപ്പാട്ട്’ പോലെ പച്ചമലയാളത്തിലാണ് രചനയെങ്കിലും

ഒരു കോടി ദിവാകരരൊത്തുയരും
പടി പാരൊടു നീരനലാദികളും
കെടുമാറു കിളര്‍ന്നു വരുന്നൊരു നിന്‍
വടിവെന്നുമിരുന്നു വിളങ്ങിടണം

എന്ന് തുടങ്ങുന്ന പത്തു ശ്ലോകങ്ങളില്‍ ഭാരതീയ വേദാന്ത സങ്കല്പനങ്ങളില്‍ പരാമര്‍ശിക്കപ്പെടുന്ന ചിത് -ജഡം എന്നീ സങ്കീര്‍ണ്ണവും ആഴത്തിലുള്ള വിശദീകരണങ്ങള്‍ വേണ്ടതുമായ അവസ്ഥകളെക്കുറിച്ചാണ് ഗുരു ചര്‍ച്ച ചെയ്യുന്നത് .

മതിതൊട്ടു മണം മുതലഞ്ചുമുണര്‍ –
ന്നരുളോളവുമുള്ളതു ചിന്മയമാം
ക്ഷിതിതൊട്ടിരുളോളമഹോ ജഡമാ –
മിതു രണ്ടിലു മായമരുന്നഖിലം

എന്ന് പ്രപഞ്ചസത്തയെ ഒന്നാകെ ചിത് -ജഡ ങ്ങളിലായി കാണാന്‍ ശ്രമിയ്ക്കുന്നത് ഭൌതികശാസ്ത്രത്തിന്റെ ചിന്താപദ്ധതിയായ ദ്രവ്യ ഊര്‍ജ്ജസങ്കല്പനങ്ങലുമായി താരതമ്യപ്പെടുത്താവുന്നതാണ്. നിര്‍മ്മിക്കാനോ നശിപ്പിക്കാനോ സാധ്യമല്ലാത്തവ, സ്പന്ദനങ്ങള്‍, കമ്പനങ്ങള്‍, ജീവ -നിര്‍ജീവ ഭാവങ്ങള്‍, ശൂന്യത ഇവയെ ശാസ്ത്രീയമായ അടിസ്ഥാനത്തോടെ തന്നെ നിര്‍വചിക്കാന്‍ സാധ്യമായ വേദാന്തചിന്തയുടെ ഏറ്റവും ലളിതമായ ആവിഷ്കാരമായി ചിജ്ജടചിന്തനം എന്ന ഗുരുദേവകൃതി വായിച്ചെടുക്കാം.

മയൂരലളിതം എന്ന വൃത്തത്തില്‍ എഴുതിയ ഗുരുദേവകൃതിയാണ് മനനാതീതം അഥവാ വൈരാഗ്യദശകം. ഇതിനും അന്ത്യപ്രാസാദി ഘടനയാണ് ഉള്ളത്. ശിവശതകത്തിലെ പ്രശസ്തമായ

മിഴിമുനകൊണ്ടു മയക്കി നാഭിയാകും
കുഴിയിലുരുട്ടി മറിപ്പതിന്നൊരുങ്ങി
കിഴിയുമെടുത്തുവരുന്ന മങ്കമാര്‍ തന്‍
വഴികളിലിട്ടു വലയ്ക്കൊലാ മഹേശാ

എന്ന് തുടങ്ങുന്ന, പ്രത്യക്ഷത്തില്‍ സ്ത്രീ വിരുദ്ധം എന്നുതന്നെ പറയാവുന്ന നാല് ശ്ലോകങ്ങളുടെ ആശയത്തിന് സമാനമായ പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ് മനനാതീതതിലും ഉള്ളത് . കാളിനാടകം പോലെ ഒരു കൃതിയില്‍ ദേവതയെങ്കിലും ഒരു പെണ്ണിന്റെ അംഗപ്രത്യംഗവര്‍ണ്ണനയില്‍ അങ്ങേയറ്റം അഭിരമിക്കുന്നതായി കണ്ട കവിതന്നെയാണോ വിഷയപരതയില്‍ നിന്നും വൈരാഗ്യത്തിലേയ്ക്കുള്ള വഴിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ മുള്ള് പെണ്ണുതന്നെ എന്ന് ആവര്‍ത്തിച്ചുറപ്പിക്കുന്നത് എന്നത് സാധാരണ വായനക്കാരനെ കുഴക്കുന്ന വസ്തുതയാണ് എന്ന് പറയാതിരിക്കാന്‍ വയ്യ .

ഏറ്റവും ജനകീയം എന്ന് പറയാവുന്ന ഗുരുദേവദശകം ദൈവദശകമാണ് . കുട്ടികള്‍ക്ക് ചൊല്ലാവുന്ന ഒരു പ്രാര്‍ത്ഥനയായിട്ടാണ് ഇത് എഴുതപ്പെട്ടതു എങ്കിലും ജാതി മത ചിന്തകള്‍ക്കും പലതരം നാമധാരികളായ ദൈവരൂപികള്‍ക്കും മുകളിലായി സത്യമാണ് ദൈവം എന്ന് ഗുരു ഈ കവിതയിലൂടെ ഉദ്ബോധിപ്പിക്കുന്നു. സുന്ദരമായ അനുഷ്ടുപ്പിലുള്ള ഏറ്റവും ലളിതമായ ആവിഷ്കാരം എന്ന നിലയ്ക്കാണ് ഈ കവിത പ്രാര്‍ത്ഥനാഗാനമായി ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ സ്വീകാര്യമാവുന്നത്….

നീ സത്യം ജ്ഞാനമാനന്ദം
നീ തന്നെ വര്‍ത്തമാനവും
ഭൂതവും ഭാവിയും വേറ –
ല്ലോതും മൊഴിയുമോര്‍ക്ക നീ

എന്നിങ്ങനെ ലളിതമായി ഉള്‍ക്കൊള്ളാന്‍ കഴിയുന്ന ഒന്നാണ് ദൈവദശകം എങ്കിലും ഏറ്റവും സൂക്ഷ്മാര്‍ഥത്തില്‍ ഗഹനമായ വേദാന്തതത്വങ്ങള്‍ അപഗ്രഥിക്കാനുള്ള ഇടം കൂടി ഈ കവിത ഒരുക്കുന്നുണ്ട്.

വിയോഗിനിയില്‍ രചിച്ച ‘അനുകമ്പാദശക ‘ മാണ് അടുത്തത് . അരുള്‍ , അന്‍പ് , അനുകമ്പ ഇവ മൂന്നും ഒന്ന് തന്നെയെന്നും അരുളില്ലാത്ത മനുഷ്യന്‍ കേവലം അസ്ഥിയും തോലും രക്തവാഹികളും അടങ്ങിയ നാറുന്ന വെറും ശരീരം മാത്രമാണെന്നും അവന്റെ ജീവിതം നിഷ്ഫലമാണെന്നും , അരുളുള്ളവന്റെ ജീവിതം തീര്‍ന്നാലും അവന്റെ കീര്‍ത്തിയും മഹത്വവും നിലനില്‍ക്കും എന്നും ശ്രീബുദ്ധന്റെതും ക്രീസ്തുവിന്റെതും നബിയുടെതുമടക്കം മഹദ് ജീവിതങ്ങളുടെ മാഹാത്മ്യം എടുത്തു പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഗുരു സമര്‍ഥിക്കുന്നു .

ജാതിലക്ഷണമാണ് ശ്രീനാരായണ ഗുരുദേവന്റെ മറ്റൊരു ദശശ്ലോകി

മനുഷ്യാണാം മനുഷ്യത്വം
ജാതിര്‍ഗോത്വം ഗവാം യഥാ
ന ബ്രാഹ്മണാദിരസ്യൈവം
ഹാ! തത്വം വേത്തി കോപി ന

പശുവിനു ഗോത്വം എന്നത് ജാതിയാവുന്നത് പോലെ മനുഷ്യര്‍ക്ക് മനുഷ്യത്വമാണ് ജാതി . ബ്രാഹ്മണന്‍ തുടങ്ങിയ ജാതി പദവികളൊന്നും തന്നെ ജനനം കൊണ്ട് ആര്‍ക്കും കിട്ടുന്നതല്ല എന്ന യാഥാര്‍ത്ഥ്യം ആരും അറിയുന്നില്ല എന്ന് ഏറ്റവും ലളിതമായി അര്‍ഥം പറയാവുന്ന ജാതിനിര്‍ണ്ണയത്തിലെ പ്രഥമശ്ലോകവും തുടര്‍ ശ്ലോകങ്ങളും ജാതിവ്യവസ്ഥയെ നിശിതമായിത്തന്നെ എതിര്‍ക്കുന്നുവെങ്കില്‍ ‘ജാതി ‘ യെ ശാസ്ത്രീയമായി തന്നെ സമീപിച്ചു കൊണ്ട് പരസ്പരം ഇണചേരുന്നതും എല്ലാ ശാരീരിക മാനസിക ചേഷ്ടകളിലും സമാനത കാണിക്കുന്നവയുമായ ജന്തുക്കളെ ഒരു ജാതി എന്ന് വിളിക്കാമെന്നു ഗുരു പറയുന്നു. മറ്റുള്ള എല്ലാ തരം ജാതി തിരിക്കലുകളും പ്രകൃതിയെ സംബന്ധിച്ച് അവ്യവസ്ഥിതമായ ഒന്നാണെന്ന് ജാതി ലക്ഷണം വഴി ഗുരു സമര്‍ഥിക്കുന്നു. കൃത്യമായ ശാസ്ത്രീയ വിശകലന സ്വഭാവം കൊണ്ട് ഗുരുവിന്റെ പ്രബോധനാത്മക കവിതകളിൽ ഈ കവിത ഗണനീയമായ സ്ഥാനം നേടിയ ഒന്നാണ്.

പത്തിന്റെ ഗുണിതമായ നൂറു വീതം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള ആത്മോപദേശശതകം, ശിവശതകം, അധ്യാരോപദര്‍ശനം, അപവാദദര്‍ശനം, അസത്യദര്‍ശനം, മായാദര്‍ശനം, ഭാനദര്‍ശനം , കര്‍മ്മദര്‍ശനം, ജ്ഞാനദര്‍ശനം, ഭക്തിദര്‍ശനം, യോഗദര്‍ശനം, നിര്‍വാണദര്‍ശനം എന്നീ ദശശ്ലോകീദര്‍ശനങ്ങള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന ദര്‍ശനമാല , തമിഴ് ഭാഷയില്‍ അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്ന പാണ്ഡിത്യം വിളിച്ചു പറയുന്ന അഞ്ചു ഖണ്ഡങ്ങളിലായി പത്തു വീതം ശ്ലോകങ്ങളുള്ള തേവാര പതികങ്കള്‍ എന്നിവയും ഗുരുവിനു പത്തിനോടുണ്ടായിരുന്ന പ്രത്യേകതയ്ക്കു നിദര്‍ശനമായി ഇനിയും ബാക്കിനില്‍ക്കുന്നു. അവയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശദമായ ചര്‍ച്ചയ്ക്കു മുതിരുന്നില്ല

ഗുരുദേവകൃതികളുടെ പ്രത്യേകിച്ച് പദ്യകൃതികളുടെ പരിചിന്തനം കേവലം ദശകങ്ങളില്‍ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിന്നു ചെയ്യേണ്ട ഒന്നല്ല എന്നറിയാം . വളരെ വിശാലവും അത്രതന്നെ ഗഹനവുമായ ഒരു വിഷയമാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് എന്ന പൂര്‍ണ്ണബോധ്യത്തോടെയാണ് ഗുരുദേവദശകങ്ങളിലൂടെ ഈ ഓട്ടപ്രദിക്ഷിണത്തിനു സാഹസപ്പെട്ടതും . എന്നിരുന്നാലും ഗുരുദേവമതത്തിന്റേയും ചിന്താധാരയുടെയും പൂര്‍ണ്ണമല്ലെങ്കിലും അവ്യക്തമല്ലാത്ത ഒരു ചിത്രം മുന്‍പറഞ്ഞ ഗുരുദേവകൃതികള്‍ വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ എന്നിവയുടെ വായനയിലൂടെ ലഭിക്കും എന്നൊരു ഉറപ്പ് തരാന്‍ ഈ വായന കൊണ്ട് എനിക്ക് കഴിയുന്നു..

(സിംഗപ്പൂരില്‍ നിന്നുള്ള “പ്രവാസി എക്സ്‌പ്രസ്” മാഗസിനില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്)


Like our page https://www.facebook.com/MalayalamDailyNews/ and get latest news update from USA, India and around the world. Stay updated with latest News in Malayalam, English and Hindi.

Print This Post Print This Post
To toggle between English & Malayalam Press CTRL+g

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Read More

Scroll to top