Flash News

ബംഗ്ലാദേശ്, മ്യാന്മാര്‍ (ബര്‍മ്മ), പൂര്‍വേഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളിലൂടെ ഒരു സാഹസയാത്ര

October 9, 2017 , അബ്ദുല്‍ പുന്നയൂര്‍ക്കുളം

smaranakaliloode 1small1979-ല്‍ ചെന്നൈ (മദ്രാസ്) യില്‍ നിന്ന് മലേഷ്യയിലേക്കുള്ള ആദ്യ യാത്ര വിമാന മാര്‍ഗമായിരുന്നു. 1980-ല്‍ ഒരു മാറ്റത്തിനുവേണ്ടി കര വഴി ബംഗ്ലാദേശ്, ബര്‍മ്മ, തായ്ലന്‍റ്, മലേഷ്യ വഴി സിഗപ്പൂരില്‍ എത്തണമെന്ന ഉദ്ദേശത്തില്‍ കൊല്‍ക്കത്ത (കല്‍ക്കത്ത) യിലെത്തി.

അന്ന് വിദേശ പര്യടനത്തിന് എക്സിറ്റ് പെര്‍മിറ്റ് ലഭിക്കണം. കൊല്‍ക്കത്ത ഇന്ത്യന്‍ വിദേശകാര്യാലയത്തില്‍ നിന്ന് എക്സിറ്റ് പെര്‍മിറ്റ് ലഭിച്ച ശേഷം കൊല്‍ക്കത്തയിലെ ബംഗ്ലാദേശ് കോണ്‍സുലേറ്റില്‍ ചെന്ന് വിസക്ക് അപേക്ഷിച്ചു. വെറും മൂന്നു ദിവസത്തെ വിസ അനുവദിക്കപ്പെട്ടു. പിറ്റേ ദിവസം കൊല്‍ക്കത്തയിലെ ബംഗ്ലാദേശ് അതിര്‍ത്തിയിലെത്തിയപ്പോള്‍ അന്തിയായി. ഇന്ത്യന്‍ അതിര്‍ത്തി സേവകര്‍ ഉപദേശിച്ചു.. “ഈ അസ്തമയ സമയത്ത് യാത്ര സുരക്ഷിതമല്ല; വഴിയില്‍ കൊള്ളയടിക്കപ്പെടും, നാളെ രാവിലെ പോകാം; ഈ രാത്രി ഇവിടെ കിടന്നോളൂ”

അവര്‍ പുറത്ത് കിടക്കാന്‍ അനുവദിച്ചു.

അതിരാവിലെ എഴുന്നേറ്റു. പ്രഭാതത്തിന് കുളിരുണ്ടായിരുന്നു. ഇന്ത്യന്‍ അതിര്‍ത്തി സേവകരോട് നന്ദി പ്രകാശിപ്പിച്ചു. ഒരു ഫര്‍ലോംഗ് ദൂരം നടന്ന് ഇന്ത്യന്‍ അതിര്‍ത്തി കടന്നു വംഗ നാട്ടിലെത്തി. ഉടന്‍ ഒരു ബംഗ്ലാ സൈനികന്‍ മുല്ലമാരെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്ന താടി വെച്ച ഇമിഗ്രേഷന്‍ ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ അടുത്തേക്ക് എന്നെ നയിച്ചു. അവര്‍ ഒരു കെട്ടിടത്തിന്‍റെ മുന്നിലെ പറമ്പില്‍ മേശകളും കസേരകളും ഇട്ട് ജോലി ചെയ്യുകയായിരുന്നു. ഇമിഗ്രേഷന്‍ ഓഫീസര്‍ പാസ്പോര്‍ട്ടില്‍ എന്‍ട്രി അടിച്ചു തന്നു; ഡാക്കയിലേക്ക് പോകുന്ന ബസ് സ്റ്റാന്‍റ് കാണിച്ചു തന്നു.

petrapole-benapole-borderഒരു ബസ്സും നേരിട്ട് ഡാക്കയിലേക്ക് പോകുന്നില്ല. ഇടക്കിടെ ബസ് മാറിക്കയറണം. ഓരോ ബസ്സിലും മൂന്നോ നാലോ മണിക്കൂറോ അതില്‍കൂടുതലോ യാത്ര ചെയ്യണം. രണ്ടാമത്തെ ബസ് യാത്ര അവസാനിച്ചപ്പോള്‍ സന്ധ്യയായി. സഹയാത്രികന്‍ പറഞ്ഞു.. “ഇനി ഇവിടെ നിന്ന് ബസ് നാളെ രാവിലേയുള്ളൂ”

ഞാന്‍ ആരാഞ്ഞു “ഡാക്കയിലെത്താന്‍ മറ്റു മാര്‍ഗങ്ങളില്ലേ?”

“ബസ്സില്ല, ബോട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ, ബോട്ടില്‍ പോയാല്‍ കൊള്ളയടിക്കും; കടല്‍ക്കൊള്ളക്കാര്‍ ഉള്ളതുകൊണ്ട് രാത്രി യാത്ര സുരക്ഷിതമല്ല”

ആ സ്റ്റോപ്പിനടുത്ത് അന്തിയുറങ്ങാന്‍ നല്ലൊരു കെട്ടിടം പോലുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചുറ്റും ചതുപ്പ് നിലങ്ങള്‍.

സഹയാത്രികനോട് – “ഈ രാത്രി എങ്ങനെ കഴിച്ചുകൂട്ടും?”

“കയര്‍ കട്ടില്‍ വാടകയ്ക്ക് കിട്ടും”

ഓലപോലെ എന്തോ മറച്ച സ്ഥലത്ത് വെറും കയര്‍ കട്ടില്‍ കിട്ടി. കട്ടിലിട്ട സ്ഥലത്തുകൂടെ നടക്കുമ്പോള്‍ ഈര്‍പ്പമുള്ള മണ്ണിലൂടെ നടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നിച്ചു. കട്ടിലിന്‍റെ കാലുകള്‍ മണ്ണില്‍ താഴ്ന്നിരുന്നു. കുതിര്‍ന്ന നിലത്ത് കിടക്കേണ്ടല്ലോ എന്നാശ്വസിച്ചു.

long-busപുലര്‍ച്ചെ എഴുന്നേറ്റപ്പോള്‍ തണുപ്പ് തോന്നി. സഹയാത്രികനോട് ദിനചര്യക്കുള്ള സ്ഥലത്തെപ്പറ്റി ചോദിച്ചപ്പോള്‍, അയാള്‍ വലിയ പറമ്പും അതിനടുത്തുള്ള ചെറിയ ജലാശയവും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി.

രാവിലെ പ്രാതല്‍ കിട്ടിയത് ആശ്വാസമായി തോന്നി. ഇന്ത്യന്‍ കറന്‍സി ബംഗ്ലാദേശില്‍ എവിടേയും സ്വീകാര്യമായതുകൊണ്ട് നാണയ വിനിമയം പ്രശ്നമായിരുന്നില്ല.

വൈകീട്ട് ബംഗ്ലാദേശില്‍ എത്തിയപ്പോഴേക്കും മൂന്നു ദിവസത്തെ വിസ തീര്‍ന്നു. സഹയാത്രികന്‍റെ സഹായത്തോടെ റൂമെടുത്തു. രാവിലെ ബ്ലംഗ്ലാ കോണ്‍സുലേറ്റിലെത്തി. ഒരാഴ്ചത്തേക്ക് വിസ നീട്ടിക്കിട്ടി.

രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞു. ഞാന്‍ താമസിക്കുന്ന ലോഡ്ജില്‍ വെച്ച് ഒരു ബി.എ.ക്കാരന്‍ ചെറുപ്പക്കാരനുമായി പരിചയപ്പെട്ടു. അയാളുടെ പേര് മുഹമ്മദാണെന്നു തോന്നുന്നു. അയാള്‍ അനായാസമായി ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിച്ചിരുന്നു. അയാളുടെ ഒഴിവു സമയങ്ങളില്‍ ഞങ്ങള്‍ നഗരങ്ങളിലെ പല സ്ഥലങ്ങളും സന്ദര്‍ശിച്ചു; സൗഹൃദം പങ്കിട്ടു. മിക്കയിടങ്ങളിലും മനുഷ്യര്‍ വലിക്കുന്ന ഓട്ടോറിക്ഷകളില്‍ സഞ്ചരിച്ചു. ഒരു കാറു പോലും കണ്ടതായി ഓര്‍മ്മയില്ല.

Young girls drink water from a canal flowing between nearby refugee camps and the main road in Peshawar, Pakistan

ഒരു പ്രഭാതത്തില്‍ ഞങ്ങള്‍ അയാളുടെ സുഹൃത്തിന്‍റെ വീട്ടില്‍ പോയി. സംസാരിച്ചിരിക്കെ, ഞാനൊരു ഗ്ലാസ് വെള്ളം ചോദിച്ചു. അതിന് മറുപടിയായി എന്തോ കാണിച്ചു തരാനെന്ന മട്ടില്‍ സുഹൃത്തും വീട്ടുടമസ്ഥനും എന്നെ വീടിനടുത്തുള്ള ഒരു കുളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയിട്ട് പറഞ്ഞു: “ആവശ്യമുള്ള വെള്ളം കുടിച്ചോളൂ”

ഞാന്‍ അതിശയോക്തിയോടെ – “ഈ കാവി വെള്ളമോ?”

സുഹൃത്ത് ലാഘവത്തോടെ -“We all drink this water”

അതു പറഞ്ഞ് അയാള്‍ കൈക്കുമ്പിള്‍ നിറയെ വെള്ളം എടുത്തു കുടിച്ചു. കൂടെ വീട്ടുടമയും അതാവര്‍ത്തിച്ചപ്പോള്‍ എനിക്കും ധൈര്യമായി.

വൈകീട്ട് നടക്കുന്നതിനിടെ അല്പം താഴെക്കിടയിലുള്ള ഒരു ചായക്കടയില്‍ കയറി ചായ കുടിക്കവേ, അവിടെ നിന്ന് ഒരാളുടെ അപേക്ഷ പോലുള്ള ഒച്ച കേട്ടു. ആ ആള്‍ പീടികക്കാരനോട് ഒരു ഉരുളക്കിഴങ്ങിന്‍റെ കഷ്ണം ചോദിക്കുകയാണ്. അയാള്‍ക്ക് പലഹാരത്തിന്‍റെ കൂടെ കൊടുത്ത സാമ്പാറില്‍ കഷ്ണം കിട്ടിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു. അയാളൊരു പത്തോ പതിനഞ്ചോ മിനുട്ട് യാചനാസ്വരത്തില്‍ ഇടവിട്ട് ഒരു തുണ്ട് ഉരുളക്കിഴങ്ങിനു വേണ്ടി ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നെങ്കിലും കിട്ടിയില്ല! അതുകഴിഞ്ഞ് നാലു പതിറ്റാണ്ടായിട്ടും അയാളുടെ “ഏക് ആലു കാ ടുക്ക്ഡാ ദിയോ” എന്ന അലിവ് അര്‍ഹിക്കുന്ന വിളി ഇന്നും എന്‍റെ കാതില്‍ കൂടെക്കൂടെ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

(തുടരും…..)

tala-tea-shop

Print This Post Print This Post
To toggle between English & Malayalam Press CTRL+g

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Read More

Scroll to top