Flash News

സ്‌നേഹതീരം (ലഘുനാടകം)

March 31, 2018 , ജയന്‍ വര്‍ഗീസ്

snehatheeram1

കഥാപാത്രങ്ങള്‍:

അനുജന്‍
അനുജന്റെ പരിചാരകന്‍
ജേഷ്ഠന്‍
ജേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യ
ജേഷ്ഠന്റെ പരിചാരകന്‍
രംഗ പാലകര്‍ (നാലില്‍ കുറയാത്ത അംഗങ്ങള്‍ )

വേഷം: പുരാതന യഹൂദ വേഷങ്ങള്‍.

വേദി: രംഗ പടങ്ങള്‍ ആവശ്യമില്ല. നീലയോ, വെള്ളയോ ആയിട്ടുള്ള പ്ലെയിന്‍ പശ്ചാത്തലം മതിയാകും.

അവതരിപ്പിക്കുന്നവര്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ട ചിലത്.

ഏതെങ്കിലും ഒരു ചര്‍മ്മ വാദ്യത്തിന്റെ അകന്പടിയോടെ, താളാത്മകമായ ചുവടു വായ്പുകളോടെ വേണം രംഗപാലകര്‍ തങ്ങളുടെ തിരശീലയുമായി രംഗത്ത് കുറുകെ പോകേണ്ടത്. ഈ തിരശീലക്കു പിന്നില്‍ ചേര്‍ന്നാണ് കഥാപാത്രങ്ങള്‍ വരുന്നതും,പോകുന്നതും. ഓരോ തവണയും രംഗപാലകര്‍ വന്നുപോകുന്‌പോള്‍ രംഗത്ത് വരേണ്ടവര്‍ വരികയും, പോകേണ്ടവര്‍ പോകുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ വരവും, പോക്കും പ്രേക്ഷകന്‍ കാണാതിരിക്കുന്നതിനാണ് രംഗപാലകര്‍ തിരശീല പിടിക്കുന്നത്. നാടകം അവസാനിക്കുന്‌പോള്‍ മാത്രമേ മുന്‍ കര്‍ട്ടന്‍ വീഴേണ്ടതുള്ളൂ. ഓരോ രംഗത്തും മുന്‍ കര്‍ട്ടന്‍ വീണുയരുന്ന പഴയ രീതിയില്‍ നിന്നുള്ള ഒരു മാറ്റമാണ് ഇതിലൂടെ ലക്ഷ്യമാക്കുന്നത്. ഈ രീതി സംവിധായകന് സ്വീകരിക്കുകയോ, നിരാകരിക്കുകയോ ആവാം.

നാടക അവതരണത്തിന് അനുവാദം ആവശ്യമില്ല. കൂടുതല്‍ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ ആവശ്യമുണ്ടെങ്കില്‍ നാടക കൃത്തിനെ ബന്ധപ്പെടാവുന്നതാണ്.

അവതരണ ഗാനം നാടകാവതരണത്തിന്റെ തീവ്രത ഉയര്‍ത്തും എന്നത് അനുഭവമാണ്. ഈ ലഘു നാടകത്തിന് ഉപയോഗിക്കാവുന്ന ഒന്ന് ഇവിടെ ചേര്‍ക്കുന്നു.സ്വീകരിക്കുകയോ, നിരാകരിക്കുകയോ എന്നത് സംവിധായകന്റെ ചോയിസ്.

പ്രപഞ്ച സ്വരൂപം ബ്രഹ്മ :
ഭാവ ഭാവാതീതം ബ്രഹ്മ :
സ്വാനു ഭാവാതീതം ,
ഏകമേവ ദ്വിതീയം ബ്രഹ്മ :

രംഗം: ഒന്ന്.

(കര്‍ട്ടനുയരുമ്പോള്‍ രംഗം ശൂന്യമാണ്. രംഗപാലക്കാരുടെ ചര്‍മ്മ വാദ്യ സംഗീതം ഉയരുന്നു. ആ സംഗീത താളത്തില്‍ ഇഴുകിച്ചേരുന്ന നൃത്തചുവടുകളോടെ രംഗപാലകര്‍ ഇടതു വശത്തു നിന്ന് വലതു വശത്തേക്ക് പോകുന്നു.)

( ഒരു പീഠത്തില്‍ ജേഷ്ഠന്‍ ഇരിക്കുന്നു. ഭവ്യതയോടെ അനുജന്‍ അടുത്തു നിക്കുന്നു. പുരാതന യഹൂദ വേഷങ്ങള്‍.)

അനുജന്‍: ജേഷ്ഠന്‍ വിളിപ്പിച്ചത് എന്തിനാണെന്ന് പറഞ്ഞില്ലാ ?

ജേഷ്ഠന്‍: നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ഗോതമ്പു പാടങ്ങള്‍ വിളഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഇനിയും കൊയ്ത്ത് താമസിപ്പിക്കുന്നത് ബുദ്ധിയല്ല. കൊയ്ത്തിന് വേണ്ടി നിന്റെ അനുവാദം വാങ്ങിക്കുന്നതിനാണ് ഞാന്‍ നിന്നെ വിളിപ്പിച്ചത്.

അനുജന്‍: ഹും. അനുവാദമോ? ഈ നിലങ്ങളില്‍ കൊയ്ത്ത് ആരംഭിക്കുന്നതിന് ജേഷ്ഠന് എന്റെ അനുവാദം ആവശ്യമില്ല.

ജേഷ്ഠന്‍: ഉണ്ട്. പിതാവിന്റെ മരണ ശേഷം ഈ വയലുകള്‍ക്ക് നമ്മള്‍ തുല്യ അവകാശികളാണ്. ആ നിലക്ക് നിന്റെ അനുവാദം എനിക്കാവശ്യമുണ്ട്.

അനുജന്‍: എന്റെ ജേഷ്ഠന്റെ ഏതു തീരുമാനവും എനിക്ക് നൂറു വട്ടം സമ്മതമാണ്.

ജേഷ്ഠന്‍: എങ്കില്‍ നാളെത്തന്നെ കൊയ്ത്ത് ആരംഭിക്കുകയാണ്.

അനുജന്‍: ജേഷ്ഠന്റെ ഇഷ്ടം.

(രംഗപാലകര്‍ വലതു വശത്തു നിന്ന് ഇടതു വശത്തേക്ക് പോകുന്നു)

രംഗം രണ്ട്.

(അനുജന്റെ കളപ്പുര. രംഗത്ത് അനുജനും, പരിചാരികനും. അനുജന്‍ അസ്വസ്ഥനായി നടക്കുന്നു. പരിചാരകന്‍ അനുധാവനം ചെയ്യുന്നു.)

പരിചാരകന്‍ : യജമാനനെ, അങ്ങ് വളരെ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു?

അനുജന്‍: ശരിയാണ്.

പരിചാരകന്‍ : കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷമുള്ള ഈ മാറ്റം ഞാന്‍ കാണുകയാണ്?

അനുജന്‍: കൊയ്ത്ത് …..കൊയ്ത്താണ് പ്രശ്‌നമുണ്ടാക്കിയത്. പരിചാരകാ, നീ കാണുന്നില്ലേ നമ്മുടെ കളപ്പുരക്കല്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഈ കറ്റകള്‍ ? എന്റെ ജേഷ്ഠന്‍ നേര്‍പാതി എനിക്ക് വീതിച്ചു തന്നിരിക്കുന്നു!

പരിചാരകന്‍: അതങ്ങേയ്ക്ക് അവകാശപ്പെട്ടത് തന്നെയല്ലേ?

അനുജന്‍: അത് ശരിയാണ്. പക്ഷെ, എന്റെ ജേഷ്ഠന്‍ പ്രാരാബ്ധക്കാരനാണ്. അദ്ദേഹത്തിന് ഭാര്യയും, കുട്ടികളുമുണ്ട്. കറ്റകളുടെ നേര്‍പകുതി കൊണ്ട് മാത്രം ആ കുടുംബം പുലരുകയില്ലാ.

പരിചാരകന്‍: പക്ഷെ…?

അനുജന്‍: ഒന്നും പറയണ്ട. ഞാന്‍ ചില തീരുമാനങ്ങള്‍ എടുത്തു കഴിഞ്ഞു.

പരിചാരകന്‍: എന്താണത്?

അനുജന്‍: നമ്മുടെ കറ്റകളില്‍ നിന്ന് നൂറ് ചുമടുകള്‍ ഇന്ന് രാത്രി ജേഷ്ഠന്റെ കളപ്പുരയില്‍ എത്തിക്കണം. ആരുമറിയരുത്. പരമ രഹസ്യമായിരിക്കണം. അറിഞ്ഞാല്‍ അദ്ദേഹം കോപിക്കും.

പരിചാരകന്‍: ശരി യജമാനനെ!

അനുജന്‍: എല്ലാം നിന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു.ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ കറ്റകള്‍ അവിടെ എത്തിയിരിക്കണം!

(രംഗപാലകര്‍ ഇടതു വശത്തു നിന്ന് വലതു വശത്തേക്ക് പോകുന്നു)

രംഗം മൂന്ന്.

(ജേഷ്ഠന്റെ കളപ്പുര. ജേഷ്ഠനും, ഭാര്യയും രംഗത്തുണ്ട്. ജേഷ്ഠന്റെ ഭാവങ്ങളില്‍ അസ്വസ്ഥത ദൃശ്യമാണ്)

ജേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യ: കുറെ ദിവസങ്ങളായി ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞതിന് ശേഷം അങ്ങ് വളരെ അസ്വസ്ഥനാണ്?

ജേഷ്ഠന്‍: ശരിയാണ്. കൊയ്ത്ത്. കൊയ്ത്താണ് പ്രശ്‌നമുണ്ടാക്കിയത്.

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: എന്താണ് അങ്ങ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?

ജേഷ്ഠന്‍: നീ കാണുന്നില്ലേ, കറ്റകള്‍ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്ന നമ്മുടെ കളപ്പുര? നേര്‍ പകുതിയും ഞാന്‍ വീതിച്ചെടുത്തില്ലേ?

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: അത് അങ്ങേയ്ക്ക് അവകാശപ്പെട്ടതല്ല?

ജേഷ്ഠന്‍: ആണ്. പക്ഷെ, പകുതി മാത്രം കൊണ്ട് എന്റെ അനുജന്റെ ചെലവുകള്‍ നടക്കുമെന്ന് എനിക്ക് തോന്നുന്നില്ല.

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: അവനവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണല്ലോ അല്ലേ?

ജേഷ്ഠന്‍: അതാണ് പ്രശ്‌നം. എനിക്കിവിടെ ഭക്ഷണം വച്ച് വിളമ്പാന്‍ നീയുണ്ട്; സാധനങ്ങള്‍ വില്‍ക്കുവാനും, വാങ്ങുവാനും എന്നെ സഹായിക്കാന്‍ നീയുണ്ട്. എന്നാല്‍ അവനോ? ഇതിനെല്ലാം അവന്‍ വേലക്കാരെ ആശ്രയിക്കുകയും, അതിനു പണം കൊടുക്കുകയും വേണം?

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: അങ്ങ് പറയുന്നത് ശരിയാണ്. നമുക്കെങ്ങിനെ അവനെ സഹായിക്കാന്‍ കഴിയും?

ജേഷ്ഠന്‍: നീയും കൂടി സഹകരിക്കുമെങ്കില്‍ ഞാനൊരു വഴി കണ്ടു വച്ചിട്ടുണ്ട്.

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: അങ്ങയുടെ തീരുമാനങ്ങള്‍ എന്റെയും കൂടിയാണ്. എന്താണെങ്കിലും എന്നോട് പറയുക?

ജേഷ്ഠന്‍: നമ്മുടെ കറ്റകളില്‍ നിന്ന് നൂറു ചുമട് ഇന്ന് രാത്രി തന്നെ അവന്റെ കളപ്പുരയിലെത്തിക്കണം. അതീവ രഹസ്യമായിരിക്കണം. അതിന്റെ ചുമതല ഞാന്‍ നിന്നെ ഏല്‍പ്പിക്കുന്നു.

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: അങ്ങയുടെ തീരുമാനം എത്ര ഉന്നതമായിരിക്കുന്നു? ഇപ്പോള്‍ത്തന്നെ ഞാന്‍ വേലക്കാരെ വിളിച്ച് അതിനുള്ള ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ചെയ്തു കൊള്ളാം.

ജേഷ്ഠന്‍: നീയെത്ര നല്ലവള്‍? യരുശലേമിലെ ദരിദ്ര ചേരികളില്‍ നിന്ന് നിന്നെ ഞാന്‍ വിവാഹം ചെയ്തത് നിന്നിലെ ഈ ഗുണങ്ങള്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരുന്നു!

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: ഞാന്‍ ഭാഗ്യവതിയാണ് !

(രംഗ പാലകര്‍ വലതു വശത്തു നിന്ന് ഇടതു വശത്തേക്ക് പോകുന്നു)

രംഗം നാല്.

(അനുജന്റെ കളപ്പുര. അനുജനും, പരിചാരകനും)

അനുജന്‍ : ( ദേഷ്യപ്പെട്ട് ) ഒന്നുമെനിക്ക് കേള്‍ക്കണ്ട. എന്റെ ആജ്ഞകള്‍ എന്റെ പരിചാരകന്‍ ധിക്കരിക്കുന്നു എന്ന് വന്നാല്‍?

പരിചാരകന്‍ : യജമാനനെ, അങ്ങയുടെ ആജ്ഞകള്‍ ഞാന്‍ ധിക്കരിച്ചിട്ടില്ലാ.

അനുജന്‍ : ഇല്ലേ? എങ്കിലാ കളപ്പുരയിലേക്കു നോക്കൂ. ഒരു കറ്റയെങ്കിലും അവിടെ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ? കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസങ്ങളായി നീയെന്നെ ധിക്കരിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്.

പരിചാരകന്‍ : യജമാനന്‍ പൊറുക്കണം. അങ്ങയെ ഞാന്‍ അനുസ്സരിക്കാതിരുന്നിട്ടില്ലാ. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു രാത്രികളിലും നൂറു ചുമട് കറ്റകള്‍ വീതം ഞാന്‍ അങ്ങയുടെ ജേഷ്ഠന്റെ കളപ്പുരയില്‍ എത്തിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, നേരം വെളുക്കുമ്പോള്‍ ഇവിടുത്തെ കറ്റകളില്‍ കുറവ് കാണുന്നില്ല?

അനുജന്‍ : ഹും. ഞാനിത് വിശ്വസിക്കണമെന്ന് …അല്ലെ?

പരിചാരകന്‍: അങ്ങിതു വിശ്വസിക്കണം. അങ്ങയുടെ പിതാവിന്റെ കാലം മുതല്‍ ഞാനീ കളത്തിലെ പരിചാരകനാണ്. നമ്മുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവമായ യഹോവയുടെ നാമത്തില്‍ ഞാന്‍ പറയുന്നു….ഇത് സത്യമാണ്.

അനുജന്‍: മതി. ഞാന്‍ നിന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഇതിലെന്തോ മാറിമായമുണ്ട്. ഇന്ന് രാത്രി ചുമട്ടുകാരുടെ കൂടെ പോകുന്നത് ഞാന്‍ തന്നെയാണ്. എനിക്ക് സത്യമറിഞ്ഞേ തീരൂ….

(രംഗ പാലകര്‍ ഇടതു വശത്തു നിന്ന് വലതു വശത്തേക്ക് പോകുന്നു)

രംഗം അഞ്ച്.

(ജേഷ്ഠന്റെ കളപ്പുര. ജേഷ്ഠന്റെ ഭാര്യയും, പരിചാരകനും.)

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ : വേണ്ട. ഇനിയുമെന്നെ മഠയിയാക്കാന്‍ നോക്കണ്ട.

പരിചാരകന്‍ : കൊച്ചമ്മ എന്നെ വിശ്വസിക്കണം.

ജേഷ്ഠ. ഭാര്യ: എങ്ങിനെ വിശ്വസിക്കും? നീയാ കളപ്പുര കാണുന്നില്ലേ? ഒരു കറ്റയെങ്കിലും അതില്‍ കുറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?

പരിചാരകന്‍: ക്ഷമിക്കണം കൊച്ചമ്മേ, കഴിഞ്ഞ മൂന്നു രാത്രികളിലും നൂറ് ചുമട് കറ്റകള്‍ വീതം അവിടുത്തെ അനുജന്റെ കളപ്പുരയില്‍ ഞാന്‍ വയ്പിച്ചതാണ്. പക്ഷെ, നേരം വെളുക്കുന്‌പോള്‍ കറ്റകള്‍ പഴയ പടിയുണ്ട്. ?

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: അതെങ്ങനെ സാധിക്കുമെന്ന് പറയുക? അതാണെനിക്കറിയേണ്ടത്.

പരിചാരകന്‍: അതാണെനിക്കും മനസ്സിലാവാത്തത്? ഇതിലെന്തോ മാറിമായമുണ്ട്?

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: ഇനിയെനിക്ക് സഹിക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. എന്റെ ഭര്‍ത്താവ് പോലും എന്നെ സംശയിക്കുന്നു. ഞാന്‍ കറ്റകള്‍ കൊടുത്തയക്കാത്തതാണെന്ന് അദ്ദേഹം കരുതുന്നു.

പരിചാരകന്‍: കൊച്ചമ്മ എന്നെ അവിശ്വസിക്കരുത്. തലമുറകളായി എന്റെ കുടുംബക്കാര്‍ ഇവിടുത്തെ പരിചാരകരാണ്.

ജേഷ്ഠ ഭാര്യ: എനിക്കറിയാം. പക്ഷെ, ഇതെങ്ങിനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയണം.

പരിചാരകന്‍: എനിക്കറിഞ്ഞു കൂടാ കൊച്ചമ്മേ, എനിക്കറിഞ്ഞു കൂടാ…? ( തലയില്‍ കൈ വച്ച് തറയിലിരിക്കുന്നു)

(ജേഷ്ഠന്‍ വരുന്നു. പരിചാരകന്‍ പിടഞ്ഞെണീറ്റ് ജേഷ്ഠനോടായി)

പരിചാരകന്‍: യജമാനന്‍ കോപിക്കരുത്. അടിയന്‍ കറ്റകള്‍ എത്തിച്ചതാണ്.

ജേഷ്ഠന്‍: മതി. എല്ലാം ഞാന്‍ കേട്ടു. ഇതിലെന്തോ കുഴപ്പമുണ്ട്. ഇന്ന് രാത്രി കറ്റകള്‍ കൊണ്ട് പോകുന്നവരുടെ കൂടെ പോകുന്നത് ഞാനാണ്. എനിക്ക് സത്യം കണ്ടുപിടിച്ചേ തീരൂ.

(രംഗപാലകര്‍ വലതു വശത്തു നിന്ന് ഇടതു വശത്തേക്ക് പോകുന്നു)

രംഗം ആറ്.

(രാത്രി. നേരിയ വെളിച്ചം മാത്രം. ഇടതു വശത്തു നിന്ന് അനുജന്‍ പതുങ്ങി രംഗത്തു വരുന്നു)

അനുജന്‍: ( പിന്നോട്ട് തിരിഞ്ഞ് ) ആരും മുന്നോട്ടു വരരുത്. ചുമട്ടുകാര്‍ നില്‍ക്കുന്നിടത്ത് നില്‍ക്കുക. ഇരുട്ടില്‍ ആരോ വരുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ട്. (ഇരുട്ടിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു)

(വലതു വശത്തു നിന്ന് ജേഷ്ഠന്‍ പതുങ്ങി വരുന്നു)

ജേഷ്ഠന്‍: (പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ്) ആരും ഇപ്പോള്‍ വരണ്ട. ചുമട്ടുകാര്‍ അനങ്ങരുത്. ശബ്ദമുണ്ടാക്കരുത്. ഇരുട്ടില്‍ എന്തോ അനങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നുണ്ട്. ( ഇരുട്ടിലേക്ക് തുറിച്ചു നോക്കി നില്‍ക്കുന്നു)

അനുജന്‍: ആരാണവിടെ ശബ്ദിക്കുന്നത്?

ജേഷ്ഠന്‍: ആരാണ് അവിടെ ശബ്ദിക്കുന്നത്?

അനുജന്‍: നല്ല പരിചിത ശബ്ദം!?

ജേഷ്ഠന്‍: കേട്ട് പഴകിയ സ്വരം!?

അനുജന്‍: നിങ്ങളാരാണ്?

ജേഷ്ഠന്‍: നിങ്ങള്‍ ആരാണ് ? ശോ! കുറ്റാക്കൂരിരുട്ട്.

അനുജന്‍: ശോ! ഒന്നും കണ്ടു കൂടാ. ഇരുട്ടിനെ കീറി മുറിക്കുന്ന ഒരൂ മിന്നല്‍പ്പിണര്‍…അതെങ്കിലും ….അതെങ്കിലും….?

(പെട്ടെന്ന് മിന്നി മിന്നി മറയുന്ന മിന്നല്പിണരുകള്‍. ഇടതടവില്ലാതെ ഇടിമുഴക്കങ്ങള്‍. രംഗത്തെ വെളിച്ചം കുറേക്കൂടി മെച്ചപ്പെടുന്നു.)

അനുജന്‍: ഇപ്പോള്‍ വെളിച്ചമുണ്ട്…..നിങ്ങളെ എനിക്ക് കാണാം….ങേ …?….നിങ്ങള്‍?…നിങ്ങള്‍ എന്റെ ജേഷ്ഠന്‍??….ജേഷ്ഠാ …..,?

ജേഷ്ഠന്‍: അനുജാ,…..മകനേ,…..നീയോ?……നീയെന്തിനിവിടെ?…….ആരാണ് നിന്റെ പിന്നിലുള്ളവര്‍…..?

അനുജന്‍: എന്റെ ജേഷ്ഠന്‍ എന്നോട് പൊറുക്കണം. ജേഷ്ഠന്റെ ഇല്ലായ്മകള്‍ ഓര്‍ത്ത് നൂറു ചുമട് കറ്റകള്‍ അങ്ങയുടെ കളത്തില്‍ വയ്ക്കാന്‍ വരികയായിരുന്നു ഞാന്‍. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസങ്ങളായി ഞാനിതു ചെയ്യുന്നു. പക്ഷെ, എന്റെ കളത്തിലെ കറ്റകള്‍ കുറയുന്നില്ലാ ….!?

ജേഷ്ഠന്‍: എന്റെ അനുജന്‍ എന്നോടാണ് പൊറുക്കേണ്ടത്. കഴിഞ്ഞ മൂന്നു ദിവസങ്ങളായി നൂറു ചുമട് കറ്റകള്‍ വീതം ഞാനും നിന്റെ കളത്തില്‍ വയ്പ്പിച്ചിരുന്നു. എന്റെ കളത്തിലും കറ്റകള്‍ കുറയാഞ്ഞതിന്റെ കാരണം ഞാന്‍ ഇപ്പോളാണ് അറിയുന്നത്….!?

അനുജന്‍: എന്റെ ജേഷ്ഠന്‍ എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം….?

ജേഷ്ഠന്‍: മാപ്പു തരുവാന്‍ ഞാനാരുമല്ല. നമുക്ക് ദൈവത്തോട് കൂട്ടായി മാപ്പിരക്കാം….?

രണ്ടുപേരും: (നിലത്ത് മുട്ട് കുത്തി) ഞങ്ങളുടെ പിതാക്കന്മാരുടെ ദൈവമായ യഹോവേ,….ഞങ്ങള്‍ക്ക് മാപ്പു തരേണമേ ….!

( മിന്നല്പിണരുകള്‍ തിളങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു. പശ്ചാത്തലത്തില്‍ ഇടി മുഴക്കങ്ങളുടെ ഹുങ്കാരവങ്ങള്‍…..മറ്റൊരിടി മുഴക്കം പോലെ അശരീരി.)

അശരീരി: “വിശുദ്ധമായ സ്‌നേഹം കൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ നില്‍ക്കുന്ന മണ്ണ് പവിത്രമാകുന്നു! പവിത്രമായ ഈ മണ്ണിലായിരിക്കും ദാവീദിന്റെ പുത്രനായ സോളമന്‍ എന്റെ ആലയം പണികഴിപ്പിക്കുക!…നിങ്ങള്‍ അനുഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടവരാകുന്നു!! ”

(രണ്ടുപേരും നിലത്തു കുമ്പിടുന്നു. പ്രകാശം അവരില്‍ മാത്രമായി കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നു)

കര്‍ട്ടന്‍.

* ഒരു പശ്ചിമേഷ്യന്‍ നാടോടിക്കഥയെ അവലംബിച്ചിട്ടാണ് വിഷയം സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്.

Print This Post Print This Post
To toggle between English & Malayalam Press CTRL+g

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Read More

Scroll to top