Flash News

കിളിക്കൊഞ്ചല്‍ (ബാലസാഹിത്യ നോവല്‍ – 4)

November 17, 2018 , കാരൂര്‍ സോമന്‍

Kilikonchal 4 banner-smallപറങ്കിമാവിന്‍ കമ്പ് ചാര്‍ളിയെ വഹിച്ചുകൊണ്ട് താഴേക്ക് കുതിച്ചെങ്കിലും തറയില്‍ വീഴാതെ മറ്റൊരു മരകൊമ്പില്‍ ഇടിച്ചു നിന്നു. വാരിയെല്ല് മരക്കൊമ്പില്‍ ഇടിച്ച് വേദനിച്ചെങ്കിലും അവനെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തിയത് ആരാണ് ഈ അപകടത്തില്‍ നിന്നും എന്നെ രക്ഷപ്പെടുത്തിയത്? ഭയങ്കരമായ ശബ്ദത്തോടെ താഴേക്ക് വന്ന മരക്കൊമ്പിനെ ആരോ പിടിച്ചു നിര്‍ത്തുകയായിരുന്നു. കോരി ചൊരിയുന്ന മഴയില്‍ അവന്‍ തെല്ലുനേരം അതുതന്നെ ചിന്തിച്ചു. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നല്‍ പിണരുകള്‍ മണ്ണിനെ പ്രകാശിപ്പിച്ചു. തണുത്ത കാറ്റില്‍ ശരീരം വിറയ്ക്കാന്‍ തുടങ്ങി. ശരീരത്തിലെ എല്ലാ വേദനകളും അവന്‍ മറന്നിരുന്നു. എങ്ങനെയും താഴേക്ക് ഇറങ്ങി മുറിക്കുള്ളിലെത്തണം. മണ്ണില്‍ പതിഞ്ഞ് കാലൊടിക്കാതെ തലയടിക്കാതെ കാത്ത് രക്ഷിച്ച ദൈവത്തെ ഒരു നിമിഷം ഓര്‍ത്തു. പതുക്കെ അടുത്ത കമ്പില്‍ പിടിച്ച് താഴേക്ക് ഇറങ്ങാന്‍ ശ്രമിക്കുമ്പോള്‍ കൈയ്യെത്തും ദൂരത്ത് താന്‍ സ്വന്തമാക്കാന്‍ ശ്രമിച്ച പഴം എനിക്കായി കാത്തിരിക്കിന്നു. ചീറിയടിക്കുന്ന മഴത്തുള്ളികള്‍ ശരീരത്തിലൂടെ ഒഴുകി. അവന്‍ ആ പഴം സ്വന്തമാക്കി തൂത്ത് തുടച്ച് തിന്നു. ആവേശത്തോടെ തിന്നപ്പോള്‍ അതിനുള്ളില്‍ എന്തെങ്കിലും പുഴു ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ എന്നവന്‍ സൂക്ഷ്മതയോടെ നോക്കി. മഴ തുടരെ പെയ്തെങ്കിലും ആകാശത്ത് നിന്നുള്ള മങ്ങിയ പ്രകാശം പ്രകൃതിയെ താരാട്ട് പാടിയുറക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് സം‌തൃപ്തി കണ്ടു. പതുക്കെ ഓരോ കമ്പുകളില്‍ പിടിച്ച് താഴേക്ക് നിരങ്ങി നിരങ്ങിയിറങ്ങി. തറയിലെത്തുമ്പോള്‍ ശരീരമാകെ നീറ്റല്‍ അനുഭവപ്പെട്ടു. ശരീരത്തിലുള്ള നീറ്റലും വേദനയും വകവെക്കാതെ വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. മഴയും കാറ്റും മാത്രം മണ്ണില്‍ സഞ്ചരിച്ചു. മറ്റൊന്നിന്റേയും ശബ്ദം കേട്ടില്ല. മുറിക്കുള്ളിലെത്തി ലറ്റിട്ട് തോര്‍ത്തെടുത്ത് ശരീരമെല്ലാം തുടച്ച് മറ്റൊരു നിക്കര്‍ എടുത്തിട്ടു. കാലിലും കൈയ്യിലും വാരിയെല്ലിന്റെ ഭാഗത്തും തൊലികള്‍ ഇളകി മാറിയത് നിമിഷങ്ങള്‍ നോക്കി നിന്നു. മഴയില്‍ കുതിര്‍ന്ന നിക്കര്‍ പിഴിഞ്ഞ് വരാന്തയില്‍ കെട്ടിയിട്ടുള്ള അയയില്‍ നിവര്‍ത്തിയിട്ടു. കതകടച്ച് ലൈറ്റുമണച്ച് കട്ടിലില്‍ ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു. മനസ്സിന് അപ്പോഴാണ് ഒരാശ്വാസം തോന്നിയത്. പെട്ടെന്ന് കണ്ണുകള്‍ അറിയാത്തവിധം അവന്‍ ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. അത്രമാത്രം ക്ഷീണവും വിശപ്പും അവനെ തളര്‍ത്തിയിരുന്നു. വിശപ്പടക്കാന്‍ മരത്തില്‍ തുള്ളി തുടിച്ച് കയറിയ ചാര്‍ളിയുടെ ഞരമ്പുകള്‍ ഓരോന്നും തളര്‍ന്ന് അവശതയിലായിരുന്നു. പുറത്തെ മഴയ്ക്കോ രാപ്പക്ഷികളുടെ ചിറകടിയൊച്ചക്കോ അവന്റെ ഉറക്കം കെടുത്താനായില്ല. വെളിച്ചം കാണാനായി അവന്‍ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു.

kili 4-1കിഴക്കേ മലമുകളില്‍ വെളിച്ചത്തിന്റെ പൊന്‍പൂക്കള്‍ വിരിഞ്ഞു! കോരിത്തരിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന പ്രകൃതിയെയോ വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന പൂക്കളേയോ ചാര്‍ളി അറിഞ്ഞില്ല. പ്രപഞ്ചം ഉണര്‍ന്നിട്ടും ചാര്‍ളി ഉണര്‍ന്നിരുന്നില്ല. കുഞ്ഞമ്മ ആടയാഭരണങ്ങളണിഞ്ഞ് തിളങ്ങുന്ന വസ്ത്രത്തില്‍ പള്ളിയില്‍ പോകാന്‍ തിടുക്കം കൂട്ടുമ്പോഴായിരുന്നു ചാര്‍ളിയെ ഓര്‍ത്തത്. ഓടിയെത്തി കതക് തുറക്കുമ്പോള്‍ ചാര്‍ളി നല്ല ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. റീനയുടെ മുഖം തുടുത്ത് വന്നു. നേരം ഇത്രയായിട്ടും പോത്തു പോലെ കിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നത് കണ്ടില്ലേ? മനസ്സ് നിയന്ത്രണം വിട്ടു. ദ്വേഷ്യത്തില്‍ നോക്കിയിട്ട് ഉച്ചത്തില്‍ പറഞ്ഞു

“എഴുന്നേക്കെടാ അനുസരണയില്ലാത്തവനെ.”

ചാര്‍ളി കണ്ണു തുറന്നു. ചുഴലിക്കാറ്റു പോലെ മുന്നില്‍ കുഞ്ഞമ്മ! അവന്‍ ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. എല്ലാ ദിവസവും രാവിലെ ആറുമണിക്ക് എഴുന്നേല്‍ക്കുന്നവന്‍ ഇന്ന് ഏഴുമണിയായിട്ടും എഴുന്നേറ്റിട്ടില്ല. പള്ളിയില്‍ ആദ്യകുര്‍ബാന എട്ടു മണിക്കാണ്. പതിനഞ്ച് മിനിട്ട് നടന്നാലെ പള്ളിയില്‍ ചെല്ലൂ. പിന്നെ ഒരാശ്രയം ചേട്ടന്‍ ബോബിയാണ്. ബോബിക്ക് മറ്റ് തടസ്സങ്ങള്‍ ഒന്നുമില്ലെങ്കില്‍ എല്ലാ ഞായറാഴ്ചയും ഏഴരയാകുമ്പോള്‍ വീട്ടിലെത്തും കുശല വര്‍ത്തമാനവും ചായകുടിയും കഴിഞ്ഞ് ബോബിയുടെ കാറിലാണ് പള്ളിയില്‍ പോകുന്നത്.

ബോബിയും റീനയും തമ്മിലുള്ള അവിഹിത ബന്ധം അറിയാവുന്ന ഒരേ ആള്‍ തത്തമ്മയാണ്. കുട്ടികള്‍ സ്കൂളിലും നെഴ്സായ ബോബിയുടെ ഭാര്യ എല്‍സി ആശുപത്രിയിലും പോയിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ബോബി സമയം ചിലവിടുന്നത് റീനയുടെ അടുക്കലാണ്. ഇവര്‍ തമ്മിലുള്ള ബന്ധം സഹോദര സ്നേഹമാണോ അതോ മര്യാദ കെട്ട ബന്ധമാണോ എന്നത് തത്തമ്മയ്ക്കേ അറിയൂ. അത് സ്വാര്‍ത്ഥതയെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയാണ് തത്തമ്മ റീനയെ കാണുമ്പോള്‍ കള്ളിയെന്നും ബോബിയെ കാണുമ്പോല്‍ കള്ളനെന്നും വിളിക്കുന്നത്. കുഞ്ഞമ്മയെ കണ്ട് അവന്‍ എഴുന്നേറ്റു. ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല. ഉറക്കം കെടുത്താന്‍ വന്ന കുഞ്ഞമ്മയെ നോക്കിയിട്ട് ചോദിച്ചു

“യെന്താ . എന്തിനാ വിളിച്ചേ?”

കുഞ്ഞമ്മ ഉടനടി ചോദിച്ചു

“എടാ സമയം എത്രയായെന്ന് അറിയോ? നെനക്കു വല്ലോം കഴിക്കണോ? എങ്കി ഉടനെ വരിക”

kili 4-2അത്രയും കേട്ടപ്പോള്‍ അവന് സന്തോഷമായി. കുഞ്ഞമ്മയുടെ കല്പന അനുസരിക്കാതെ നിവൃത്തിയില്ല. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയില്‍ പട്ടിണിക്കിട്ടതല്ലേ. കൂഞ്ഞമ്മക്കും സങ്കടം കാണും. അല്ലെങ്കില്‍ ഇങ്ങനെ വന്ന് വിളിക്കുമോ? സാധാരണ ഭക്ഷണ സമയമാകുമ്പോള്‍ അടുക്കള വാതില്‍ക്കല്‍ നിന്ന് മുഖം കാണിക്കയാണ് പതിവ്. കുഞ്ഞമ്മക്ക് ഞാനൊരു ശത്രുവാണെങ്കിലും ദയ ഇല്ലെന്ന് പറയാനാകില്ല. കുഞ്ഞമ്മയുടെ ദുര്‍മുഖം രാവിലെ കാണാന്‍ കഴിയാത്തതില്‍ സന്തോഷം തോന്നി. അവന്റെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു.

“ഞാനിപ്പം വരാം”

എന്നിട്ട് മടിച്ചു മടിച്ച് ചോദിച്ചു

“കുഞ്ഞമ്മേ ഞാന്‍ തെങ്ങിന്റെ തടം എടുത്തോട്ടെ”

“എടുത്തോ പക്ഷെ പത്ത് രൂപയേ തരൂ. പറഞ്ഞേക്കാം”

“അതുമതി. കുഞ്ഞമ്മ പള്ളി പോകുമ്പം ഞാന്‍ വീടും പശുവിനെ കോഴിയെ ഒക്കെ നോക്കികൊള്ളാം”

“നീ ഈ വീട്ടിലെ മൂത്തവനല്ലേ. അതൊക്കെ പ്രത്യേകം പറയണോ?”

റീന അത്രയും പറഞ്ഞിട്ട് പുറത്തേക്ക് പോയി. പല്ല് തേക്കുമ്പോഴും ചാര്‍ളിക്കും കുഞ്ഞമ്മയുടെ വാക്കുകള്‍ വിശ്വസിക്കാനായില്ല. ഒരു തെങ്ങിന്റെ തടം എടുക്കുന്നതിന് കുഞ്ഞമ്മ മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്നത് ഇരുപത് രൂപയാണ്. തനിക്ക് പത്തു രൂപ തരുമെന്നല്ലേ പറഞ്ഞത്. അത് നന്നായി. മുതിര്‍ന്നവര്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്ന തുക കുട്ടികള്‍ക്ക് കൊടുക്കാനാകില്ല. എന്നാല്‍ മുതിര്‍ന്നവരായാലും കുട്ടികളായാലും തൊഴില്‍ ഒന്നു തന്നെയല്ലേ. അപ്പോള്‍ ഇരുപത് രൂപ തന്നെ തരേണ്ടതല്ലേ? വേണ്ട പത്തു രൂപ തന്നെ മതി. ഇവിടുത്തെ ജോലികള്‍ ചെയ്താല്‍ കാശ് കിട്ടുമല്ലോ. മറ്റുള്ള കൂട്ടുകാരൊക്കെ കടകളില്‍ പോയി അവര്‍ക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള എന്തെല്ലാം സാധനങ്ങള്‍ വാങ്ങുന്നു. അതൊക്കെ കണ്ടുനില്‍ക്കാനേ എനിക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളൂ. കാരണം എന്റെ കൈയ്യില്‍ കാശില്ല. അച്ഛനും അമ്മയും ഉള്ള മക്കള്‍ക്കല്ലേ ആ ഭാഗ്യമുള്ളൂ. കെവിന് കുഞ്ഞമ്മ കാശ് കൊടുക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടുണ്ട്. കുഞ്ഞമ്മ എനിക്കൊന്നും തരാറില്ല. ഞാനൊട്ട് ചോദിക്കാറുമില്ല. അഥവാ ചോദിച്ചാലും കിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്കും നിശ്ചയമാണ്. അവന്‍ മനസ്സില്‍ ചിലതൊക്കെ ഉറപ്പിച്ചു.

അദ്ധ്വാനിച്ച് കാശുണ്ടാക്കുക അത് ചിലവഴിക്കുക. എല്ലാവരില്‍ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞുമാറി ഒന്നും പറയാതെ നടക്കുന്നത് ശരിയല്ലെന്ന് അവന് തോന്നി. അറിയാവുന്നതും അറിയാനാഗ്രഹിക്കുന്നതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിയണം. അത് മനുഷ്യന്റെ സംശയങ്ങളെ ദുരീകരിക്കുകയും ജീവിതത്തെ നേരായ പാതയില്‍ വഴി നടത്തുകയും ചെയ്യും. മനസ്സില്‍ പ്രാസമുളവാക്കിയ കാര്യമായിരുന്നു. എങ്ങനെ കാശുണ്ടാക്കാന്‍ കഴിയും. വളരെ ആകാംക്ഷയോടും പ്രത്യാശയോടുമാണ് ഈ കാര്യം പറഞ്ഞത്. മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ചെയ്യാവുന്ന ജോലികള്‍ എനിക്കെന്തുകൊണ്ട് ചെയ്തുകൂടാ? അദ്ധ്വാനം പിരിയാനാവാത്ത ഒരു സുഹൃത്താണ്. അത് ജീവിതത്തിന്റെ ഒരു ഭാഗമാണ്. അതെനെപ്പറ്റി ആഴത്തില്‍ ചിന്തിപ്പിക്കാന്‍ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് സ്കൂളിലെ പുസ്തകങ്ങളാണ്. മനുഷ്യനെ പലപ്പോഴും പരാജയപ്പെടുത്തുന്നത് മടിയും അലസതയുമാണ്. ജീവിതത്തില്‍ ഉറച്ച വിശ്വാസമുള്ളവര്‍ മടിയുള്ളവരല്ല. ഒരു മടിയനും മണ്ടനുമായി ജീവിക്കാന്‍ എനിക്കൊട്ടും ആഗ്രഹവുമില്ല. അവന്റെ മനസ്സ് കൂടുതല്‍ ശക്തി പ്രാപിച്ചു.

മേശപ്പുറത്ത് കുഞ്ഞമ്മ ഉണ്ടാക്കി വെച്ച ദോശ ചാര്‍ളി ആര്‍ത്തിയോടെ കഴിച്ചു. കെവിന്‍ കഴിക്കുമ്പോള്‍ റീനയുടെ കണ്ണുകള്‍ അവന്റെ മുഖത്തായിരുന്നു. മകനെ തീറ്റിക്കുവാന്‍ റീന വളരെ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവനോട് കെഞ്ചി പറയുകയും ചെയ്തു.

“ഒരു ദോശകൂടി കഴിക്ക് മോനെ?”

അവന്‍ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞു.

“മമ്മീ ദോശയില്ലാതെ പറ്റ്വോ?”

അപ്പോഴാണ് ദോശ കൊണ്ടുവെച്ച പാത്രത്തിലേക്ക് റീന നോക്കിയത്. ഭക്ഷണത്തിനു മുന്നില്‍ ഒരു മര്യാദയുമില്ലാതെ ചാര്‍ളിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.

“എന്താടാ നെനക്ക് മാത്രം കഴിച്ചാ മതിയോ? എന്തോന്നാടാ നിന്റെ വയര്‍? വല്ല കുളമോ?… മോന്‍ വിഷമിക്കേണ്ട. അവിടിരിക്ക്. മമ്മി ഇപ്പം കൊണ്ടുവരാം.”

ചാര്‍ളിയെ ശകാരിച്ചിട്ട് റീന അകത്തേക്ക് പോയി. കെവിന്‍ രൂക്ഷമായി ചാര്‍ളിയെ നോക്കി.

“എഴുന്നേറ്റു പോടാ വയറാ.”

ചാര്‍ളി ദുഃഖത്തോടെ അവനെ നോക്കി. പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റ് പോയി കൈ കഴുകി. മുറിക്കുള്ളില്‍ വന്നിരുന്ന് വിങ്ങി കരഞ്ഞു. കവിള്‍ത്തടങ്ങളിലൂടെ കണ്ണുനീര്‍ ഒഴുകി. ഇന്നുവരെ വയറു നിറയെ ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടില്ല. ഇന്ന് രണ്ട് ദോശ കൂടുതല്‍ കഴിച്ചു. നല്ല വിശപ്പുണ്ടായിരുന്നു. മകനെ അടുത്തുനിന്ന് ഊട്ടിക്കുമ്പോള്‍ ദോശയുടെ എണ്ണം കുഞ്ഞമ്മയും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. മുറ്റത്ത് കാര്‍ വന്നത് അവന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. വല്യപ്പന്‍ ബോബിയാണ്. ബോബിയുടെ രണ്ടുമക്കളും രാവിലെ പള്ളിയിലേക്ക് പോയിരുന്നു, അവര്‍ പള്ളിയിലെ ക്വയറില്‍ പാടുന്നവരാണ്. പാട്ടു പരീശീലിക്കാന്‍ പോയതാണ്. ബോബിയും എല്‍സിയും വീടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുന്നത് അവന്‍ കണ്ടു. ചാര്‍ളി കണ്‍തടങ്ങളില്‍ ഒഴുകിയ കണ്ണുനീര്‍ തുടച്ചു.

“അല്ലാ നിങ്ങളങ്ങ് എത്തിയോ? ദോശയുണ്ട് ചേച്ചി എടുക്കട്ടെ?” റീന ചോദിച്ചു.

“എനിക്ക് വേണ്ട റീന. ബോബിച്ചാന് വേണോ?”

“എനിക്കൊരു ചായ മതി. നിന്റെ ചായക്ക് ഒരു പ്രത്യേക ടേസ്റ്റാണ്”

എല്‍സിക്ക് ആ വാക്കുകള്‍ ഈര്‍ഷ്യയാണുണ്ടാക്കിയത്. ഞാനിടുന്ന ചായ കൊള്ളില്ലെന്നല്ലെ അതിനര്‍ത്ഥം. എല്‍സി അടുക്കളയിലേക്കും ബോബി വരാന്തയിലേക്കും ചെന്നു. തത്തയുടെ കൂട് ബോബി പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചു. ഈ തത്ത എവിടെ പോയി?

“റീനെ ഇവിടുത്തെ തത്ത എവിടെ പോയി?”

“എന്റെിച്ചായാ ആ കുരുത്തം കെട്ടവന്‍ അതിനെ തുറന്നു വിട്ടു”

“ആരാ കെവിനോ?”

“എന്റെ മോനത് ചെയ്യുവോ? ആ ചാര്‍ളിയാ”

ബോബി അത് കേട്ട് നെടുവീര്‍പ്പിടുക മാത്രമല്ല ആശ്വസിക്കുകയും ചെയ്തു. മുറിവേറ്റു കിടന്ന മനസ്സിന് ആ വാര്‍ത്ത സന്തോഷം നല്‍കി. ഇവിടുത്തെ ഒരു അപകടകാരി ഒഴിഞ്ഞു പോയല്ലോ. ഞാനീ വീട്ടില്‍ വരുമ്പോഴൊക്കെ എന്നെ ‘എടാ’ എന്നും ‘കള്ളന്‍’ എന്നുമാണ് ആ തത്ത വിളിച്ചത്. പലപ്പോഴും ഈ തത്തയെ ഭയന്ന് വരാന്തയിലേക്ക് വരാറില്ല. മനുഷ്യനെപ്പോലെ ബുദ്ധിയുള്ള ഒരു പക്ഷിയെ ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായിട്ടാണ് കണ്ടത്. ഈ തത്തയെ ഭയന്ന് പലപ്പോഴും കതകിന് മറഞ്ഞു നിന്നാണ് റീനയോട് സംസാരിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഇനിയെങ്കിലും മനഃസ്സമാധാനത്തോടെ ഈ വീട്ടിലേക്ക് വരാമല്ലോ. വരാന്തയില്‍ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ രണ്ടു തത്തകള്‍ മാവിന്‍ കൊമ്പില്‍ വന്നിരുന്നു. അതില്‍ ഒരു തത്ത ബോബിയെ നോക്കി ‘എടാ’ എന്നു വിളിച്ചു. ഉടനടി ‘കള്ളന്‍’ എന്നുകൂടി കേട്ടപ്പോള്‍ അത്ഭുതം മാത്രമല്ല ഉള്ളില്‍ ഒരു പൊട്ടിത്തെറി കൂടിയാണുണ്ടായത്. മുഖത്തെ പ്രസരിപ്പ് നഷ്ടപ്പെട്ടു. വീണ്ടും അന്തരീക്ഷമാകെ ‘കള്ളന്‍’ എന്ന വിളി മുഴങ്ങി. ബോബി വേഗത്തില്‍ അകത്തേക്കു വലിഞ്ഞു. എല്‍സിയുടെ ചിന്ത മനസ്സില്‍ തെളിഞ്ഞു. അവള്‍ അതു കേട്ടാല്‍ എന്ത് കരുതും. കൂട്ടില്‍ നിന്ന് പോയിട്ടും ഈ തത്ത എന്തിനാണ് എന്നെ പിന്തുടരുന്നത്.

kili 4-3ബോബിയും കൂട്ടരും പള്ളിയിലേക്ക് കാറില്‍ യാത്രയായി. മുറിയില്‍ നിന്ന് പുറത്തു വന്ന ചാര്‍ളിയെ തത്തമ്മ വിളിച്ചു. ‘ചാളീ’ അവന്റെ ചാര്‍ളിയെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി തൊഴുത്തിന്റെ വരാന്തയില്‍ തത്തമ്മ വന്നിരുന്നു. കഴിഞ്ഞ രാത്രിയില്‍ സംഭവിച്ചതൊന്നും തത്തമ്മ അറിഞ്ഞു കാണില്ല. തത്തമ്മ വീണ്ടും വിളിച്ചു. ‘ചാളി’. ആ വിളിയില്‍ അവന്‍ അലിഞ്ഞു ചേര്‍ന്നു. അവന്‍ വലത്തുകരം മുന്നോട്ട് നീട്ടി. അവന്റെ കൈകളിലേക്ക് തത്തമ്മ ഒരാത്മസുഹൃത്തിനെ പോലെ പറന്നിരുന്നു. ആ കൈയ്യിലിരുന്ന് തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും ചുറ്റുപാടുകള്‍ നോക്കിക്കണ്ടു.

“ചാളി.. ചാളി” എന്നുരുവിട്ടു. ചാര്‍ളി ചോദിച്ചു.

“എവിടെ നിന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍?”

തത്തമ്മ മറുപടി പറഞ്ഞു. “കൂ…കൂ.. പോ…” അവന്‍ എങ്ങോ ആഹാരം തേടി പോയിരിക്കുന്നു. ഇനിയും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടുമുട്ടുക ഒരു മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞാണ്. എല്ലാം മണിക്കൂറുകളിലും ഞങ്ങള്‍ കണ്ടുമുട്ടും. കുശലങ്ങള്‍ പറയും. പ്രണയം പങ്കുവെക്കും. ആകാശത്തൂടെ പാട്ട് പാടി പറക്കും. കുറെ നേരം അവന്‍ തത്തമ്മയുടെ മുഖത്ത് നോക്കി. തത്തമ്മക്ക് വാക്കുകള്‍ കിട്ടാതെ മുറുമുറുത്തപ്പോള്‍ അതിന്റെ അര്‍ത്ഥം അവന്‍ മനസ്സിലാക്കി. നല്ലവളായ തത്തമ്മയെ സ്നേഹത്തോടെ തലോടിയിട്ട് ചോദിച്ചു…

“തത്തമ്മ ഇന്നലെ എവിടെയാ ഒറങ്ങിയേ?”

“ആ…മാ…” ദൂരെയുള്ള ഏതോ മരത്തിലാണ്.

വീട്ടിലെ പൂച്ച “മ്യാവൂ” വിളിച്ച് അവന്റെയടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ട് ‘ചാളി’യെ വിളിച്ച് പറന്നകന്നു. നിമിഷങ്ങള്‍ തത്തമ്മ പറന്നുപോയ ഭാഗത്തേക്കു നോക്കി. കുട്ടന്‍ റോഡിലേക്ക് നോക്കി കുരയ്ക്കുന്നത് കേട്ട് ചാര്‍ളി എഴുന്നേറ്റു ചെന്ന് നോക്കി. ആരെങ്കിലും അപരിചിതര്‍ വീട്ടിലേക്ക് വന്നാല്‍ കുട്ടന്‍ കുരയ്ക്കാറുണ്ട്. ധാരാളം കള്ളന്മാര്‍ ഉള്ള കാലമാണ്. കുഞ്ഞമ്മ വീട് പൂട്ടി പോകുന്നതിനാല്‍ ആരും മോഷ്ടിക്കാന്‍ വരില്ല. അവന്‍ അടുത്തു ചെന്ന് വിളിച്ചു..

“കുട്ടാ, നീ എന്തിനാ കുരക്കുന്നേ?”

കുട്ടന്‍ സ്‌നേഹ വാത്സല്യത്തോടെ വാലാട്ടി നിന്നു. അവന്‍ പശുത്തൊഴുത്തിലേക്ക് നടന്നു. പശു അയവിറക്കി കൊണ്ടിരുന്നു. പള്ളിയില്‍ നിന്നുളള പാട്ട് അന്തരീക്ഷത്തില്‍ മുഴങ്ങി. പശുവിനെ അഴിച്ച് കെട്ടിയിട്ട് പുല്ലു പറിക്കണം. ചാണകം വാരണം. ഉച്ചക്ക് പശുവിനെ കുളിപ്പിക്കണം. കോഴികുഞ്ഞുങ്ങളെ തീറ്റണം. കുഞ്ഞമ്മ വന്നാല്‍ വീടിനകമെല്ലാം അടിച്ചു വാരണം. ജോലീകള്‍ ചെയ്യാന്‍ അവന് താല്പര്യമായിരുന്നു. പശുവിനെ അഴിച്ച് പുറത്തേക്കിറക്കി ഒരു തെങ്ങിന്‍ ചുവട്ടില്‍ കെട്ടിയിട്ടു. ജോലികള്‍ വേഗം തീര്‍ത്തിട്ടു വേണം തെങ്ങിന്‍തടങ്ങള്‍ എടുക്കാന്‍. ഉടനടി പുല്ലു പറിക്കാനായി പറമ്പിലേക്ക് പോയി.

ഇന്നുവരെ പുല്ല് പറിക്കാതെ കിടന്ന പുരയിടത്തില്‍ നിന്നും പുല്ല് പറിക്കാനാരംഭിച്ചു. പണിക്കൂലി കൂടിയതിനാല്‍ കുഞ്ഞമ്മ ഈ ഭൂമിയില്‍ പണിയെടുപ്പിക്കാതെ വെറുതെ ഇട്ടിരിക്കുകയാണ്. വല്ലപ്പോഴും പശുവിനെയൊന്ന് കെട്ടും. പച്ചപുല്ല് വളര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ സന്തോഷം തോന്നി. മഴ നനഞ്ഞ് മണ്ണ് കുതിര്‍ന്ന് കിടക്കുന്നതിനാല്‍ വേഗത്തില്‍ പുല്ല് വളരും. പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വിധം മുന്നില്‍ ഒരു മൂര്‍ഖന്‍ തലയുയര്‍ത്തി. അവന്‍ ഭയന്ന് പിറകോട്ടു മാറി. കൈയ്യിലിരുന്ന പുല്ലു താഴെ വീണു. അവിടേക്ക് തത്തമ്മ പറന്ന് വന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി ചിലച്ചു. കൂട്ടുകാരനുമെത്തി. പാമ്പിന്റെ മുകളില്‍ പറന്നു. അവന്‍ ഉച്ചത്തില്‍ വിളിച്ചു.

“കുട്ടാ..കുട്ടാ…” ചാര്‍ളി ശ്വാസമടക്കി നിന്ന ഭാഗത്തേക്ക് കുട്ടന്‍ ഓടിയെത്തി.

(തുടരും)

Print This Post Print This Post
To toggle between English & Malayalam Press CTRL+g

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Read More

Scroll to top