Flash News

നേതാവും മനുഷ്യനും നവകേരളവും (ലേഖനം): അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വള്ളിക്കുന്ന്

March 20, 2019

Nethavum manushyanum banner-1“ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ഒരു മാറ്റം ഒളിവു ജീവിതത്തിന്റെ ഫലമായി എന്നില്‍ സംഭവിച്ചു. അതായത് ഞാന്‍ ജനിച്ചുവളര്‍ന്ന ജാതിയിലും സാമ്പത്തിക വര്‍ഗത്തിലും പെട്ടവരല്ലാത്ത സാധാരണക്കാരുമായി – തൊഴിലാളികള്‍, കൃഷിക്കാര്‍, കര്‍ഷക തൊഴിലാളികള്‍ മുതലായ പാവപ്പെട്ടവരുമായി ഹൃദയപൂര്‍വ്വമായ അടുപ്പം എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി ഉണ്ടാവാന്‍ തുടങ്ങി.

തൊഴിലാളികളുടെയും കൃഷിക്കാരുടെയും മറ്റു പാവപ്പെട്ടവരുടെയും താല്പര്യം സംരക്ഷിക്കുക എന്ന ഉദ്ദേശ്യത്തോടെ ഞാന്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് ഏതാനും വര്‍ഷങ്ങളായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആയിരകണക്കിന് തൊഴിലാളികളെയും കൃഷിക്കാരെയും യോഗങ്ങളിലും ജാഥകളിലും പണിമുടക്കുകളിലും മറ്റും ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. തൊഴിലാളികളുടെയും കൃഷിക്കാരുടെയും വീടുകളില്‍ പോകുക, അവരുടെ കുടുംബങ്ങളുമായി പരിചയപ്പെടുക, അവര്‍ നല്‍കുന്ന ഭക്ഷണം കഴിക്കുക – ഇതും എനിക്കു സാധിച്ചിട്ടുണ്ട്.

Photo1

അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വള്ളിക്കുന്ന്

പക്ഷെ, ഇതെല്ലാം ചെയ്തപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവരുടെ ഒരു ‘നേതാവാ’യിരുന്നു. അവരില്‍നിന്ന് ഉയര്‍ന്നുനില്‍ക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവരുടെ ജീവിതം അതിന്റെ തനിസ്വരൂപത്തില്‍ കാണാനെനിക്ക് അവസരമുണ്ടായിട്ടില്ല. യോഗത്തിനും ജാഥയ്ക്കും വരുന്നതൊഴിച്ചുള്ള മറ്റ് അവസരങ്ങളില്‍ ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളി അല്ലെങ്കില്‍ കൃഷിക്കാരന്‍ എങ്ങനെയിരിക്കും. എന്നെപ്പോലുള്ള ഒരു ‘നേതാവി’നെ സത്ക്കരിക്കുന്ന അവസരമൊഴിച്ച് മറ്റ് അവസരങ്ങളില്‍ അവരുടെ ഭക്ഷണം എങ്ങനെയിരിക്കും – ഇതൊന്നും എനിക്കറിയാന്‍ വയ്യായിരുന്നു. അതായത് സാധാരണ തൊഴിലാളികളില്‍നിന്നും കൃഷിക്കാരില്‍നിന്നും ‘ഉയര്‍ന്നു’കൊണ്ടുള്ള എന്റെ നില്‍പ്പ് (അങ്ങനെ നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ അവര്‍ക്കുവേണ്ടിയാണ് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതെന്ന ബോധം അവര്‍ക്കും എനിക്കും ഉണ്ടായിരുന്നാലും) അവരില്‍നിന്ന് അകന്നുകൊണ്ടുള്ള നില്‍പ്പായിരുന്നു.

ഇതിനൊരു മാറ്റം വരുത്തുകയാണ് 1940-42ലെ എന്റെ ഒളിവുജീവിതം ചെയ്തത്. യോഗങ്ങളിലും പ്രകടനങ്ങളിലും സമരങ്ങളിലും പങ്കെടുക്കുന്ന (പങ്കെടുക്കാന്‍ മാത്രം ജനിച്ച) ഒരു ജീവിയായല്ലാതെ ഒരു സാധാരണ മനുഷ്യനായി തൊഴിലാളിയെയും കൃഷിക്കാരനെയും കാണാന്‍ അന്നാണ് എനിക്കാദ്യമായി കഴിഞ്ഞത്. അവര്‍ ഉപയോഗിക്കുന്ന വീട്ടുപാത്രങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും; സാധാരണ ദിവസങ്ങളിലും വിശേഷ ദിവസങ്ങളിലും അവര്‍ പാകം ചെയ്യുന്ന രീതി; കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍തമ്മിലും കുടുംബങ്ങള്‍ തമ്മില്‍തമ്മിലുമുള്ള പ്രവൃത്തിവിഭജനം; കുടുംബാംഗങ്ങള്‍ തമ്മില്‍തമ്മിലും കുടുംബങ്ങള്‍ തമ്മില്‍തമ്മിലുമുള്ള സ്‌നേഹബന്ധങ്ങളും വഴക്കുകളും – ഇതെല്ലാം നേരിട്ടു കാണുകയെന്നത് എന്നെ സംബന്ധിച്ചേടത്തോളം പുതിയ അനുഭവമാണ്.

മറ്റുള്ളവരില്‍നിന്ന് ‘ഉയര്‍ന്ന’ ഒരാളായാണ് ഇക്കാലത്തും ഞാന്‍ കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. എനിക്ക് കൂടുതല്‍ നല്ല ഭക്ഷണം തരാനും മറ്റു സൗകര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യാനും അവര്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു. പക്ഷെ, എത്ര ഉയര്‍ത്തി നിര്‍ത്തപ്പെട്ടാലും ഞാന്‍ അവരുടെ ഇടയിലല്ലേ ദിവസത്തില്‍ 24 മണിക്കൂറും കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നത്. അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങളല്ലേ ദിവസേന കേള്‍ക്കുന്നത്.

(കൂട്ടത്തില്‍ പറയട്ടെ എന്നെ പിടിക്കാന്‍വേണ്ടി എത്രയോ നമ്പൂതിരി ഇല്ലങ്ങള്‍ അക്കാലത്ത് ‘സെര്‍ച്ച്’ ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഒരു നമ്പൂതിരിയായി ജനിച്ച എനിക്ക് നമ്പൂതിരി ഇല്ലങ്ങളായിരിക്കും രക്ഷാസങ്കേതം എന്നാണ് അവര്‍ കരുതിയത്. വാസ്തവത്തില്‍ രണ്ടേകാല്‍ കൊല്ലക്കാലത്ത് ഒരൊറ്റ ദിവസംപോലും ഒരു നമ്പൂതിരി ഇല്ലത്തും ഞാന്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയിട്ടില്ല.)

ems

ഇ‌എം‌എസ് 1909 – 1998

ആണുങ്ങള്‍ പെണ്ണുങ്ങളെയും മുതിര്‍ന്നവരേയും ശാസിക്കുന്നത്; അത് ചിലപ്പോള്‍ അടിയും ഇടിയുമായി മാറുകപോലും ചെയ്യുന്നത്; മുതിര്‍ന്ന ആണ്‍മക്കള്‍ക്ക് ജോലികിട്ടാനും പെണ്‍മക്കള്‍ക്ക് ഭര്‍ത്താക്കന്മാരെ കിട്ടാനുമുള്ള ശ്രമങ്ങളും അതിലെ ജയാപചയങ്ങളും ; വിവാഹിതകളായ പെണ്‍മക്കള്‍ ഭര്‍ത്താക്കന്മാരുമായി തെറ്റിപ്പിരിയുന്നതും തെറ്റിപ്പിരിഞ്ഞവര്‍ വീണ്ടും ഒത്തുകൂടുന്നതും- ഇങ്ങനെ എത്രയെത്ര സംഭവങ്ങളാണ് ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തില്‍ നിത്യേന നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഇതെല്ലാം കണ്ടും കേട്ടുമാണ് രണ്ടേകാല്‍ കൊല്ലക്കാലം ഞാന്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത്.

ഇതിന്റെ മുഖ്യമായ ഫലം കേരളത്തിലെ തൊഴിലാളികളെയും കൃഷിക്കാരെയും ഒരു മനുഷ്യന്‍ മറ്റു മനുഷ്യരെയെന്നപോലെ ഞാന്‍ സ്‌നേഹിക്കാന്‍ തുടങ്ങിയെന്നതാണ്. ഇതിനുമുമ്പും ഞാനവരെ സ്‌നേഹിച്ചിരുന്നില്ലേ? അങ്ങനെ സ്‌നേഹിച്ചിരുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാനൊരു തൊഴിലാളി – കര്‍ഷക പ്രവര്‍ത്തകനാവാന്‍ തീരുമാനിച്ചത്. അതെ, ശരിയാണ്. പക്ഷെ, ആ സ്‌നേഹം എന്റെ ബുദ്ധിയെ മാത്രമേ സ്പര്‍ശിച്ചിരുന്നുള്ളൂ; ഹൃദയത്തെ സ്പര്‍ശിച്ചില്ല. അവരുടെ ജീവിതം സംബന്ധിച്ച വിവരങ്ങള്‍ ഗ്രന്ഥങ്ങളില്‍നിന്നും കണക്കുകളില്‍നിന്നും മാത്രം മനസിലാക്കിയിരുന്ന എനിക്ക് സാമൂഹ്യ വ്യവസ്ഥയില്‍ പരിവര്‍ത്തനമുണ്ടാക്കി അവരുടെ ജീവിതം
നന്നാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നത് ‘സമുദായ പുരോഗതിക്ക് ഒഴിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത’ ഒരു കാര്യമായേ തോന്നിയിരുന്നുള്ളൂ.

ഇപ്പോഴാകട്ടെ ‘കുടുംബ ബജറ്റി’നെ സംബന്ധിച്ചും ‘ദേശീയ വരുമാനത്തെ’ സംബന്ധിച്ചും മറ്റും പണ്ഡിതസഹജമായ രീതിയില്‍ ഗ്രന്ഥങ്ങളും ലേഖനങ്ങളുമെഴുതുന്ന ധനശാസ്ത്ര വിദഗ്ധന്മാര്‍ക്ക് ഊഹിക്കാന്‍പോലും കഴിയാത്തത്ര താണ വരുമാനംകൊണ്ട് ഉപജീവനം കഴിക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളെ ഞാന്‍ കണ്ടുകഴിഞ്ഞു : അവരെങ്ങനെ നിത്യവൃത്തി കഴിച്ചുകൂട്ടുന്നു എന്നതിന് ഞാന്‍ ദൃക്‌സാക്ഷിയാണ്. അവരെന്നെ രണ്ടേകാല്‍ കൊല്ലം കാത്തുസൂക്ഷിച്ചുപോന്നു. ഈ അനുഭവം എന്നെ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാക്കി.

ഒരു കൊല്ലത്തിലധികകാലം എന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചത് മാതാപിതാക്കളും ആറു മക്കളുമുള്ള ഒരു കര്‍ഷക കുടുംബമാണ്. അമ്പതു വയസിനു മീതെ പ്രായമായ അച്ഛനമ്മമാര്‍ മുതല്‍ കീഴോട്ട് നാലു വയസായ ഒരു ചെറു ബാലികവരെ ആ കുടുംബത്തിലുള്ള ഓരോ ആളും എത്ര സ്‌നേഹത്തോടെയാണ് എന്നെ ശുശ്രൂഷിച്ചത്. എത്ര ജാഗ്രതയോടെയാണ് സ്വന്തം ബന്ധുക്കളില്‍നിന്നുപോലും എന്നെ ഒളിപ്പിച്ചിരുന്നത്. ആ കുടുംബത്തിനാകെ മാസംതോറും കിട്ടുന്ന വരുമാനം ചെത്തും മറ്റു കൂലിവേലകളും ചെയ്യുന്ന അച്ഛനു കിട്ടുന്ന ആറോ ഏഴോ ഉറുപ്പികയാണ്. അതിലും കൂടുതല്‍ വരുന്ന സംഖ്യ എന്നെ പൊലീസില്‍ ഏല്പിച്ചാല്‍പോലും അതിനു കിട്ടുന്ന പ്രതിഫലത്തിന്റെ (ആയിരം ഉറുപ്പികയുടെ) പലിശയായിട്ടുപോലും അവര്‍ക്കുകിട്ടും. പക്ഷെ അതെല്ലാം അവര്‍ക്ക് പുല്ലാണ്. എന്നെ രക്ഷിക്കുക; എന്റെ ജീവനും ആരോഗ്യവും അധ്വാനശക്തിയുമെല്ലാം നിലനിര്‍ത്തി എന്റെയും അവരുടെയും പൊതു ലക്ഷ്യം നേടുന്നതിനാവശ്യമായ സാഹചര്യങ്ങള്‍ സൃഷ്ടിക്കുക – ഇതാണവര്‍ക്ക് പ്രധാനം. ഇതിനുവേണ്ടി എന്തു ത്യാഗവും സഹിക്കാന്‍ തയാറാണ്.

ഇതാകട്ടെ ഒരു ഒറ്റപ്പെട്ട കുടുംബമല്ല. അല്പസ്വല്പ വ്യത്യാസത്തോടുകൂടിയെങ്കിലും മൊത്തത്തില്‍ അതേ രീതിയിലുള്ള രണ്ടുമൂന്നു ഡസന്‍ കുടുംബങ്ങളുമായി എനിക്ക് നേരിട്ടുതന്നെ ആ രണ്ടേകാല്‍ കൊല്ലക്കാലത്ത് ബന്ധപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞു. എന്നെപ്പോലെ ആ കാലത്ത് ഒളിവില്‍ കഴിഞ്ഞുകൂടിയിരുന്ന മറ്റ് സഖാക്കള്‍ക്കും ഇതേ മാതിരി ഒട്ടേറെ കുടുംബങ്ങള്‍ സഹായകമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഇങ്ങനെ ആയിരകണക്കില്‍ കുടുംബങ്ങളുള്ളതുകൊണ്ടാണ് നൂറുകണക്കിന് സഖാക്കള്‍ക്ക് 1940-42ലും 1948-51ലും ഒളിവില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടാന്‍ സാധിച്ചത്. 1940-42 കാലംമുതല്‍ ഞാന്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത് വടക്കെ മലബാറിലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് വടക്കേ മലബാറിലെ സാധാരണക്കാരുമായാണ് എനിക്ക് അന്ന് പരിചയപ്പെടാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. പക്ഷെ, 1948-51ല്‍ ഞാന്‍ ഒളിവില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയത് കേരളത്തിന്റെ മറ്റു പ്രദേശങ്ങളിലും കുറച്ചുകാലം കേരളത്തിനു വെളിയിലും ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാനാകെ ഒളിവില്‍ കഴിച്ചുകൂട്ടിയ ആറര കൊല്ലംകൊണ്ട് കേരളത്തിന്റെ ഒരറ്റംമുതല്‍ മറ്റേ അറ്റംവരെ (വടക്ക് കാസര്‍ഗോഡ് താലൂക്കുമുതല്‍ തെക്ക് തിരുവനന്തപുരംവരെ) എല്ലാ പ്രദേശത്തുമുള്ള തൊഴിലാളികള്‍ കൃഷിക്കാര്‍, ഇടത്തരക്കാര്‍ എന്നിവരുടെ കുടുംബങ്ങളുമായി അടുത്തിടപെടാന്‍ എനിക്കു കഴിഞ്ഞു.

ഈ കൂട്ടത്തില്‍ ഹിന്ദു കുടുംബങ്ങളുണ്ട്; ഹിന്ദുക്കളില്‍തന്നെ വിവിധ ജാതികളുള്ളതില്‍ ഓരോന്നിലും പെട്ടവയുണ്ട്. മുസ്ലിംങ്ങളുണ്ട്, ക്രിസ്ത്യാനികളുണ്ട്; ക്രിസ്ത്യാനികളില്‍തന്നെ റോമന്‍ കത്തോലിക്കര്‍, ലത്തീന്‍ കത്തോലിക്കര്‍, യാക്കോബായക്കാര്‍, മാര്‍ത്തോമക്കാര്‍ എന്നിവരൊക്കെയുമുണ്ട്. ഈ ജാതി-മതാദികളില്‍ ഓരോന്നിനുമുള്ള ആചാരസമ്പ്രദായങ്ങള്‍, ഉടുപ്പും നടപ്പും ഭക്ഷണവും നിത്യജീവിതവും – ഇതെല്ലാം ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇതിലെല്ലാം പ്രകടമായി കാണുന്ന മലയാളി ജനതയുടെ വൈവിധ്യവും ആ വൈവിധ്യത്തിനകത്തുതന്നെയുള്ള ഐക്യവും എന്റെ രക്തത്തിലും മാംസത്തിലും ഒട്ടിനില്‍ക്കുന്നതുപോലെയുണ്ട്.

ഞാനൊരു സാഹിത്യകാരനായിരുന്നെങ്കില്‍ വളര്‍ന്നുവരുന്ന കേരളത്തിന്റെ ചിത്രം വരയ്ക്കുന്ന ഒന്നാംതരം നോവലോ മഹാകാവ്യമോ എഴുതാന്‍ ശ്രമിക്കുമായിരുന്നു. അത്രയേറെ സംഭവങ്ങള്‍ക്കും ജീവിതകഥകള്‍ക്കും ദൃക്‌സാക്ഷിയാണ് ഞാന്‍. ഏതെങ്കിലും ഒരാശയത്തിന്റെ ‘സിമ്പലായിട്ടല്ലാതെ പൂര്‍ണ്ണമായും യഥാര്‍ത്ഥമായും ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരെന്ന നിലയ്ക്ക് ജീവനുള്ള കഥാപാത്രങ്ങളെ ഡസന്‍കണക്കില്‍ സൃഷ്ടിച്ച് അവരുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ ഒരു പുതിയ കേരളം ഉയര്‍ന്നുവരുന്നത് കാണിക്കാന്‍ വേണ്ട കരുക്കള്‍ ആറരകൊല്ലക്കാലംകൊണ്ട് ഞാന്‍ സംഭരിക്കുമായിരുന്നു.

ഞാനൊരു സാഹിത്യകാരനല്ലാത്തതിനാല്‍ അത്തരം കഥാപാത്രങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കാന്‍ എനിക്കു കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല. പക്ഷെ ഒരു ചരിത്രവിദ്യാര്‍ത്ഥി, ധനശാസ്ത്ര അന്വേഷകന്‍, പൊതു പ്രവര്‍ത്തകന്‍ എന്നെല്ലാമുള്ള നിലകളിലെനിക്ക് ചെയ്തു തീര്‍ക്കാനുള്ള പ്രവൃത്തികളില്‍ വിലമതിക്കാന്‍ വയ്യാത്ത സഹായമാണ് ഒളിവു ജീവിതകാലത്ത് ഞാന്‍ ബന്ധപ്പെട്ട കുടുംബങ്ങള്‍ എനിക്കു നല്‍കിയത്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍ ഒരു ചരിത്രവിദ്യാര്‍ത്ഥി എന്ന നിലയ്ക്ക് എനിക്കു പഠിക്കാനുള്ള കേരളം; ഒരു ധനശാത്രാന്വേഷകന്‍ എന്ന നിലയ്ക്ക് എനിക്കു പഠിക്കാനുള്ള തൊഴിലും അതിനുള്ള വേതനവും; ഒരു പൊതു പ്രവര്‍ത്തകനെന്ന നിലയ്ക്ക് എനിക്കു പഠിക്കാനുള്ള ‘അധ്വാനിക്കുന്ന ബഹുജനങ്ങള്‍’ – ഇതെല്ലാം ജീവനുള്ള മനുഷ്യരാണെന്ന് ഞാന്‍ കണ്ടു. എന്റെ സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങളെയും ബന്ധുക്കളേയുമെന്നപോലെതന്നെ ഇവരെയും സ്‌നേഹിക്കാന്‍ – ഇവരുടെ ഉത്ക്കര്‍ഷമാണ് എന്റെയും ഉത്ക്കര്‍ഷമെന്ന് ഉള്ളില്‍തട്ടി വിചാരിച്ചു തുടങ്ങാനും – ഇതെന്നെ സഹായിച്ചു.

ഇതാകട്ടെ, എന്റെ ജീവിതത്തെയാകെ മാറ്റിത്തീര്‍ത്തു. ഞാന്‍ ജനിച്ചു വളര്‍ന്ന ജാതിയുടെയും സാമ്പത്തിക വര്‍ഗത്തിന്റെയും അല്ലാത്ത വികാരവിചാരങ്ങള്‍ എന്നില്‍ വേരൂന്നി (പഴയ വികാരവിചാരങ്ങളുടെ അവശിഷ്ടങ്ങള്‍ എന്നില്‍ ഉണ്ടാവില്ലെന്നുറപ്പുണ്ടോ? ഇല്ല, പക്ഷെ, പുതിയവയ്ക്കാണ് കൂടുതല്‍ പ്രാധാന്യമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചുപറയാം) ഇതാകട്ടെ, പുസ്തകങ്ങള്‍ വായിച്ചു പഠിച്ചുണ്ടാക്കിയ ബുദ്ധിപരമായ വിചാരങ്ങളല്ല. പിന്നെയോ? കണ്ണുകൊണ്ടു കാണുകയും കാതുകൊണ്ടു കേള്‍ക്കുകയും ചെയ്ത പ്രായോഗികാനുഭവങ്ങളുടെ ഫലമായി വളര്‍ന്നുവന്ന വികാരവിചാരങ്ങളാണ്.

ഇങ്ങനെ സാധാരണക്കാരായ മലയാളികളുടെ വിചാരവികാരങ്ങള്‍ക്ക് പ്രായോഗികരൂപം കൊടുക്കുകയെന്ന ജോലിയിലേര്‍പ്പെട്ടിട്ടുള്ള എനിക്ക് സാധാരണ മലയാളികള്‍ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ ജനാധിപത്യപരവും ഐശ്വര്യപൂര്‍ണ്ണവുമായ പുതിയ ഇന്ത്യയുടെ അഭേദ്യഭാഗമെന്ന നിലയ്ക്ക് പുതിയൊരു കേരളം കെട്ടിപ്പടുക്കാനുള്ള സാഹചര്യം വളര്‍ന്നുവരുന്നതില്‍ അപാരമായ സന്തോഷമുണ്ട്. പക്ഷെ ഇത്തരത്തിലൊരു പുതിയ കേരളം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് എളുപ്പമായ ജോലിയല്ലെന്ന് ഞാന്‍ മനസിലാക്കുന്നു. അതിനുമുമ്പില്‍ ഇനിയും വമ്പിച്ച പല തടസങ്ങളും ഉണ്ടെന്നതിന് സംശയമില്ല. ആ തടസങ്ങളെല്ലാം തട്ടിനീക്കി തങ്ങളാശിക്കുന്നതെന്തോ അതു നേടാന്‍ സാധാരണക്കാരായ മലയാളികള്‍ മുന്നോട്ടുവരുമെന്ന കാര്യത്തിലും എനിക്കു സംശയമില്ല. എനിക്ക് അടുത്തിടപെഴകാന്‍ കഴിഞ്ഞ തൊഴിലാളി-കര്‍ഷക സഹോദരന്മാരെക്കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ – അവരെപ്പോലുള്ളവരാണ് മലയാളികളില്‍ ബഹുഭൂരിപക്ഷമെന്ന ഉറപ്പ് – എനിക്ക് പൂര്‍ണമായ ആത്മവിശ്വാസം നല്‍കുന്നു.”

ഇ.എം.എസ്
(മാതൃഭൂമി ആഴ്ചപ്പതിപ്പ് – ഒക്‌ടോബര്‍ 14, 1956)

Print This Post Print This Post
To toggle between English & Malayalam Press CTRL+g

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Read More

Scroll to top