Flash News

അവരും ഞാനും (കവിത): അബൂതി

April 3, 2019

Avarum Njanum-1എപ്പോഴാണ് എനിക്ക് കണ്ണുകളുണ്ടെന്ന്
നീ സമ്മതിക്കേണ്ടതെന്ന് നിനക്കറിയുമോ?
“അവരു”ടെ ഉന്തിയ നെഞ്ചുകള്‍ക്കുള്ളില്‍
തുടിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങളിലാളുന്ന നാളം
ഞാനവരുടെ കണ്ണുകളില്‍ കണ്ടെത്തുമ്പോള്‍!

എനിക്ക് കാതുകളുണ്ടെന്ന് നീയൊരിക്കലും;
ഒരു കാലത്തും എനിക്ക് സമ്മതിച്ച് തരരുത്.
“അവരു”ടെ വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളിലൂടെ
ആ ലോല മനസ്സുകളുടെ മൃദുമന്ത്രണം
ഞാനെന്റെ ഹൃദയം കൊണ്ട് കേള്‍ക്കും വരെ!

“അവരു”ടെ ശുഷ്കിച്ച കരങ്ങളില്‍ ഞാന്‍
തലോടാത്തിടത്തോളം കാലമെന്നെ
മനുഷ്യനെന്ന് നീ ഒരിക്കലും വിളിക്കരുത്.
എങ്ങിനെ ഞാനാവും? അവരെനിക്കായെത്രയോ –
രാത്രികള്‍ നിദ്രവെടിഞ്ഞവരാണല്ലോ?

വാര്‍ദ്ധക്യത്തിന്റെ ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴിയില്‍
വേപഥു പൂണ്ട “അവര്‍” വീഴാനാഞ്ഞു നില്‍ക്കേ,
എന്റെ പിന്നാമ്പുറത്തവരെ കളഞ്ഞു ഞാന്‍
എന്റെ വിനോദങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോള്‍
നീയെന്നയോര്‍മിപ്പിക്കണം, ഞാന്‍ നീചനാണെന്ന്!

നീ അതിശയിക്കുന്നുവോ? “അവര്‍” ആരാണെന്ന്!
“അവര്‍” എനിക്കുള്ള താരാട്ടു പാട്ടായിരുന്നു.
പിച്ചവച്ച കാലടികളില്‍ മുള്ളു കൊള്ളാതെ കാത്തവര്‍.
കാറിക്കരയാന്‍ മാത്രമാവുന്നു പ്രായത്തില്‍
എനിക്ക് വേണ്ടി ഉരുകിയുരുകി ജീവിച്ചവര്‍!

ഞാന്‍ മറക്കുമ്പോള്‍, നീയെന്നെയോര്‍മിപ്പിക്കണം.
നാളെ എന്റെയുടലും വാടിത്തുടങ്ങുമെന്ന്.
ഒന്ന് ചായാന്‍, ഞാനുമൊരത്താണി തേടുമെന്ന്.
ഇന്ന് വിതയ്ക്കുന്നതല്ലാതെ മറ്റൊന്നും
അന്നെനിക്ക് കൊയ്യാന്‍ കാലം മാറ്റിവെക്കില്ലെന്ന്.

ജന്മം തന്നവര്‍ക്ക് വാർദ്ധക്യമെത്തിയിട്ടും
സ്വര്‍ഗത്തെ കരസ്ഥമാക്കാത്തവരത്രെ നിര്‍ഭാഗ്യവാന്മാര്‍.
ഗബ്രിയേല്‍ മാലാഖയുടെ വിളംബരം അതാണ്.
നെഞ്ചുണ്ടായാല്‍ പോര! നെഞ്ചിലൊരു,
ചിന്തിക്കുന്ന ഹൃദയം കൂടി നാം കണ്ടെത്തണം.
അവരെക്കുറിച്ചും നമ്മെക്കുറിച്ചും ചിന്തയുണ്ടാവണം!

Print This Post Print This Post
To toggle between English & Malayalam Press CTRL+g

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Read More

Scroll to top