പ്രാർത്ഥനയുടെ നിർമ്മലതയും സ്നേഹത്തിന്റെ ഐക്യവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കേണ്ട സഭാ അങ്കണങ്ങൾ ഇന്ന് പലപ്പോഴും പോർവിളികളുടെയും അധികാര തർക്കങ്ങളുടെയും വേദിയായി മാറുകയാണ്. സഭയ്ക്കുള്ളിലെ ‘ഡേർട്ടി പൊളിറ്റിക്സ്’ അഥവാ ചതുരംഗക്കളികൾ സത്യവിശ്വാസത്തെ എത്രത്തോളം മലിനമാക്കുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് ഗൗരവകരമായ ഒരു പുനർചിന്തനം അനിവാര്യമായിരിക്കുന്നു. മനുഷ്യസഹജമായ അഹന്തയും അധികാരമോഹവും ദൈവീകമായ ‘വിശ്രമത്തിന്’ തടസ്സമാകുന്ന കാഴ്ചയാണ് സമകാലിക സഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ നാം കാണുന്നത്.
ഇന്നത്തെ സഭാ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ കാണുന്ന വിഭാഗീയതയും ചേരിതിരിഞ്ഞുള്ള ബഹളങ്ങളും ഒരു ജനാധിപത്യ മാതൃകയാണെന്ന് നമ്മുടെ യുവതലമുറ തെറ്റിദ്ധരിക്കരുത്. നിലവിലെ ഈ അരാജകത്വം ഒരു സ്വാഭാവികമായ രീതിയല്ല, മറിച്ച് തിരുത്തപ്പെടേണ്ട അപചയമാണെന്ന ബോധ്യം അവർക്കുണ്ടാകണം. അധികാരത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ഈ വടംവലികൾ വരുംതലമുറയ്ക്ക് മുന്നിൽ വരച്ചു കാട്ടുന്നത് വിഭാഗീയതയുടെ ഒരു ബ്ലൂപ്രിന്റ് ആണ്.
സഭയെന്നത് ആളുകളെ ഒരുമിപ്പിക്കേണ്ട ഇടമാണ്. എന്നാൽ സേവനമെന്ന മനോഭാവത്തിന് പകരം പദവികളോടുള്ള ആർത്തി കൂടുമ്പോൾ, അവിടെ യഥാർത്ഥ നേതൃത്വം ഇല്ലാതാകുന്നു. സാമൂഹികമായ ഐക്യം തകർക്കുന്ന ഒന്നല്ല നേതൃത്വം; മറിച്ച് തുന്നിച്ചേർക്കുന്നതാകണം.
“മനുഷ്യൻ സ്വയം ‘ഹീറോ’ ആകാൻ ശ്രമിക്കുന്നിടത്ത് ദൈവത്തിന് സ്ഥാനമില്ലാതാകുന്നു.” സഭയിലെ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കാൾ പ്രധാനം ആത്മീയമായ അച്ചടക്കവും വിശുദ്ധിയുമാണെന്ന് നാം തിരിച്ചറിയണം. മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ച അനാവശ്യമായ ചിട്ടവട്ടങ്ങൾക്കും രാഷ്ട്രീയത്തിനും അപ്പുറം, ദൈവത്തിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലേക്കും പ്രകൃതിദത്തമായ ആത്മീയതയിലേക്കും തിരിച്ചുപോകേണ്ട സമയം അതിക്രമിച്ചിരിക്കുന്നു.
യഥാർത്ഥ ആത്മീയത എന്നത് പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ നിന്ന് മാറിനിൽക്കലല്ല. അതിനെക്കുറിച്ച് മനോഹരമായ ഒരു നിരീക്ഷണമുണ്ട്: “യഥാർത്ഥ വിശ്രമം എന്നത് ജോലിയുടെ അഭാവമല്ല, മറിച്ച് ജോലിക്കിടയിലും അനുഭവിക്കുന്ന ദൈവസാന്നിധ്യമാണ്.”
സങ്കീർത്തനങ്ങൾ 133:1 ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത് പോലെ, “സഹോദരങ്ങൾ ഒത്തൊരുമിച്ചു വസിക്കുന്നത് എത്ര ശുഭവും എത്ര മനോഹരവും ആകുന്നു.” നേതൃത്വം എന്നത് കേവലം പദവിയല്ല, മറിച്ച് ശുശ്രൂഷയാണെന്ന ക്രിസ്തീയ ദർശനം ഓരോ വിശ്വാസിയും നെഞ്ചേറ്റണം. വിഭജനത്തിന്റെ ഈ പാറ്റേണുകൾ ഭാവിയിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടാതിരിക്കുക എന്നതാണ് നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം.
കലുഷിതമായ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിനിടയിലും ദൈവീകമായ ആത്മീയ സ്വസ്ഥത കണ്ടെത്താൻ വിശ്വാസികൾക്ക് സാധിക്കണം. അധികാരക്കസേരകളേക്കാൾ വലുതാണ് ആത്മരക്ഷയെന്നും, ബഹളങ്ങളേക്കാൾ വലുതാണ് വിശുദ്ധിയെന്നും വരുംതലമുറയെ പഠിപ്പിക്കാൻ നമുക്ക് കഴിയണം. സഭ അതിന്റെ ആത്മീയ അടിത്തറയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകട്ടെ.
