പുലരും മുൻപ് ഞാൻ അടുപ്പു തുറന്നു, ഇന്നലെ കത്തിയ ചാരം പരതി. വിറകു തീർന്നിരുന്നു, തീ കെട്ടെന്നു തോന്നി — വിരൽ പൊള്ളിച്ചൊരു ചൂട് പക്ഷേ, എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു! ചാരം മാറ്റിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു, ചുവന്നു തിളങ്ങുന്നൊരു ചെറിയ കനൽ. കാറ്റില്ല, വിറകില്ല, സാക്ഷിയായ് ആരുമില്ല, എന്നിട്ടും അത് കെടാതെ കിടന്നു! മരം കത്തിത്തീർന്നു, ആ മരം നിന്ന കാടും കാലത്തിനൊപ്പം എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയി. പക്ഷേ ആ ഒറ്റക്കനലിന് വേണ്ടിവന്നില്ല കത്തിയ കാടിന്റെ ഓർമ്മ പോലും — അത് കത്തുന്നത് അതിന്റേതു മാത്രമായ കാരണത്താൽ! രാജ്യങ്ങൾ വീണു, കിരീടങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു, പേരുകൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ കലർന്നു. എന്നിട്ടും, ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത്, ആരും അറിയാതെ ഇതുപോലൊരു കനൽ — ഇന്നും ആരിലെങ്കിലും കെടാതെ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്! ഞാൻ ആ കനലിനെ കൈക്കുമ്പിളിലാക്കി, പതുക്കെ ഊതി, ഒരില കൊണ്ടു മൂടി…
ചാരത്തിലെ കനൽ (കവിത): സതീഷ് മഠത്തിൽ
