Category: POEMS

കഴുത്തിൽ ചാർത്തുമെന്ന പ്രത്യാശയോടെയൊരു കുരങ്ങിൻ കയ്യിലൊരു പൂമാല കൊടുത്തൂ ഞാൻ! തികഞ്ഞ ജിജ്ഞാസയോടുടനെയതാഹാരം തിരിച്ചു മറിച്ചാകെ വീക്ഷിച്ചൂ പലവട്ടം! തിന്നുവാനെന്തെങ്കിലും ഉണ്ടോയെന്നറിയുവാൻ ഒന്നൊന്നായോരോ പൂവായ് കടിച്ചു നോക്കീ മെല്ലെ! ഒന്നുമില്ലതിലെന്ന വാസ്തവമറിഞ്ഞപ്പോൾ വന്നതിനരിശവും, കടുത്ത വൈരാഗ്യവും! ഉടനെ മടിക്കാതാ പൂമാല കൂച്ചിക്കൂട്ടി ഊക്കോടെ യെറിഞ്ഞെന്റെ നേർക്കതു പകയോടെ! ഉൾപ്പൊരുളറിയുവാനാവാത്ത മൂഢന്മാർക്കു ഉള്ളതു നശിപ്പിപ്പാൻ മാത്രമേയറിയുള്ളൂ! കേമമായിരുന്നോരാ പൂമാല നിമിഷത്തിൽ കേവലമൊരു വാഴനാരാക്കി മാറ്റീയവൻ! സ്വപ്നത്തിൽ പോലും നിനച്ചില്ല ഞാൻ അവനതി- സുന്ദരമാമാ മാല നൂലാക്കി മാറ്റും ക്ഷിപ്രം! അജ്ഞതയ്ക്കളവില്ലാ തുഴലുന്നവർ സ്വയം അഹഭംഭാവിപ്പൂ തങ്ങൾ അറിവാളികളായി! അവർക്കു സദ്ബുദ്ധിയും വേദവും ചൊല്ലിക്കൊടു- ത്തവരെ ഉദ്ധരിപ്പാൻ ഉദ്യമിപ്പതു മൗഢ്യം!

(പ്രണയ സുദിനത്തിൽ രാധാകൃഷ്ണന് നവനീത നിവേദ്യം അർപ്പിക്കുന്നു. ലോകമെമ്പാടുമുള്ള എന്റെ വായനക്കാർക്ക് പ്രണയദിനാശംസകൾ!) ഹൃദയകമലത്തിൽ കാർവർണ്ണൻ നിക്ഷേപിച്ച ഹൃദ്യമാം നവനീതം “ഭക്തി”യെന്നതാം ഗുണം! ഗ്രഹിക്കാതതുനാമും കുങ്കമം ചുമക്കുന്ന ഗർദഭാസമാനരായ് കഴിക്കുന്നല്ലോ കാലം! മറക്കാത്തനുദിനമെത്രതാൻ തിരക്കേലും മുടങ്ങാതടിക്കടി ഭക്ഷണം കഴിപ്പു നാം! മനുഷ്യജന്മം നേടി ജീവിതം നയിക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വിളങ്ങുമാചൈതന്യം സ്മരിക്കേണം അമ്മതൻ ഗർഭത്തിലെ ശിശുവെന്നപോലല്ലോ നമ്മുടെ ചിത്തങ്ങളിൽ വിളങ്ങും ഭഗവാനും ശിശുവിൻ ഹിതം നോക്കിയുണ്ണുമമ്മയെപ്പോലെ – യീശനുഹിതമാകും ഭക്തി നാം സമർപ്പിക്കാം! മതമേതെന്നാലും ജാതിയേതാണെന്നാലും മനുഷ്യരൊന്നാണെന്ന ചിന്ത താൻ സർവ്വോത്തമം യുഗങ്ങൾ നാലുണ്ടേലും ഭക്തിതൻ വളർ ച്ച യ്ക്കാ യുത്തമയുഗം കലി യുഗമായ് കരുതുന്നു കലിതൻ വിളയാട്ടവീര്യത കുറയ്ക്കുവാൻ കഴിയും ഭഗവാന്റെ കാരുണ്യ മുണ്ടേൽ നൂനം ഭഗവത്‌കൃപയേറ്റം മുഖ്യമെന്നറികവേ ഭക്തിയൊന്നുതാനത് നേടുവാനാവും മാർഗ്ഗം! സ്വത:സ്സിദ്ധമായുള്ളിൽ ഭക്തിയങ്കുരിപ്പതും സ്വസ്ഥത ലഭിപ്പതും മുജ്ജന്മ സുകൃതം താൻ! ഈശ്വരകാരുണ്യവും ഭക്തിയും, വിരക്തിയും…

“പറയൂ സഹോദരാ, അകലെക്കാണും ബ്യൂട്ടി- പാർലറിൽ നിന്നും വരും യുവതിയാരാണെന്ന്‌? കവികൾ അതുപോലെ ചിത്രകാരൻമാർ കണ്ടാൽ കാവ്യമായ് ഒരു നല്ല ചിത്രമായ് മാറ്റും രൂപം! താരു പോൽ വികസിച്ചു നിൽക്കുമാ നയനങ്ങൾ ആരു കണ്ടാലും നോക്കി നിന്നുപോം കപോലങ്ങൾ! അത്രമേൽ മനോഹരം മോഹനം കർണ്ണങ്ങളും നിറമോ ചെമ്പകപ്പൂ തോറ്റു പിന്മാറും പോലെ! മരാളം പോലും ക്ഷിപ്രം ലജ്ജിച്ചു വിട വാങ്ങും മന്ദമാം ഗമനവും വശ്യമാം കടാക്ഷവും, രാത്രി തൻ നിറമാർന്ന കേശവും അതിലെഴും രാകേന്ദു സമാനമാം ശുഭ്രമാം മുല്ലപ്പൂവും, കിളിക്കൊഞ്ചൽപോലുള്ളശബ്ദവും, അതിനൊപ്പം കളിയും ചിരിയുമായ് ഭാഷിക്കും പ്രകൃതവും, രമ്യമായ് ആരും കേട്ടാൽ മയങ്ങും പടുത്വവും ഗണ്യമായ്മേളിച്ചൊരീസ്ത്രീരത്ന, മാരാണിവൾ? തത്തമ്മച്ചുണ്ടുപോലെ ശോണമാം ചുണ്ടുകളും മൊത്തത്തിലൊരപ്സര കന്യതൻ ഭാവങ്ങളും, സർവ്വവും സമന്വയിച്ചഴകിൽ കുളിച്ചൊരീ സൗന്ദര്യധാമമാരെന്നറിയാൻ ജിജ്ഞാസയായ്”! “പറയാം, ക്ഷമിക്കുകെൻ സോദരാ, പറയാതെ മറഞ്ഞു നിൽപ്പാനെനിയ്കാവുകില്ലൊരിക്കലും! അമ്മട്ടു മനോഹരിയാമൊരീ യുവതി നിൻ…

കൈരളി കരയുന്നൂ, കണ്ണുനീർ പൊഴിക്കുന്നു കൈതവം തെല്ലുമേശാ കാരുണ്യസ്വരൂപിണി! കേരളമക്കൾക്കെന്നും മാതാവാണവൾ, സദാ കേരവൃക്ഷം പോലല്ലോ നന്മ പേറുന്നു തന്നിൽ! കൽപ്പനയ്ക്കതീതമാം കല്പവൃക്ഷമാണവൾ കാമധേനുവാണവൾ, ചിന്താമണിയാണവൾ! അക്ഷരപുഷ്പങ്ങളാൽ അഴകിൽ കൊരുത്തൊരാ അക്ഷയഹാരം തന്റെകണ്ഠത്തിലണിയുന്നോൾ! സ്വരങ്ങൾ അവളുടെ മണിവേണുവിൽ മേവും സ്വർഗ്ഗകന്യകൾരാഗ വിസ്മയം വിരചിപ്പോൾ! വാചസ്പതി തൻ പുത്ര പത്നിയാണവൾ സദാ, വാഗ്ദേവതയായി ധരയിൽ വിരാജിപ്പോൾ! പണ്ഡിതസദസ്സിലെ, സംഗീത വിദ്വാന്മാരിൽ പാണ്ഡിത്യം വിളിച്ചോതും ഗീതമായ്വിലസുന്നോൾ! ഭക്തരാം പ്രഭാഷക വൃന്ദത്തിൻ കണ്ഠങ്ങളിൽ ശക്തമാം അമേയമാം വാക്സ്രോതസ്സരുളുന്നോൾ! മൂകാംബികയാണവൾ, കോലാസുരനെ, യൊരു മൂകാസുരനായ്, തന്റെ ഭക്തനായ്‌ മാറ്റിയവൾ! സരസ്വതിയാണവൾ സരസവാണിയവൾ സന്തതം ജിഹ്വാഗ്രത്തിൽ സ്വരമായ് വർത്തിപ്പവൾ! ഹസ്താമലകനു തൻ വാഗ്‌വിലാസവും നൽകി വിസ്മയഭരിതമാം വാഗ്മിയുമാക്കി ദേവി! ആശയവിനിമയം ചെയ്യുവാൻസർവ്വർക്കുമേ ആശ്രയമായല്ലയോവർത്തിപ്പൂ, നിരന്തരം! കല്പവൃക്ഷമാണവൾ! ചിന്താമണിയാണവൾ അല്പത്വമേശാതെന്നും സർവ്വർക്കു മന്നം നൽകും, അക്ഷയപാത്രമവൾ, വിദ്യാധനം നേടുവാൻ അക്ഷര സൗഭാഗ്യവും, നിർല്ലോഭം നല്‍കുന്നവൾ! കൈതവമല്പം…