ഗ്രീൻലാൻഡിനെ കൂട്ടിച്ചേർക്കാൻ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് ഏതറ്റം വരെയും പോകുമെന്ന സൂചനയാണ് ഇന്നലെ ട്രംപ് എട്ട് യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾക്ക് 10 ശതമാനം തീരുവ ഏർപ്പെടുത്തിയത്. യുഎസ് തീരുവ ചുമത്തിയ എട്ട് രാജ്യങ്ങളും നേറ്റോയുടെ ഭാഗമാണ്.
വാഷിംടണ്: യൂറോപ്പിന്റെ കൂട്ടായ സുരക്ഷാ സംവിധാനത്തിന്റെ നട്ടെല്ലാണ് നേറ്റോ. അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അമേരിക്കയിൽ നിന്നാണ്. സംഘടനയുടെ മൊത്തം സൈനിക ശേഷിയുടെ ഏകദേശം 70 ശതമാനവും അമേരിക്ക നൽകുന്നു. മിസൈൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾ, ഉപഗ്രഹ അധിഷ്ഠിത ഇന്റലിജൻസ്, സൈബർ സുരക്ഷ, ആഗോള ലോജിസ്റ്റിക്സ് തുടങ്ങിയ ആധുനിക യുദ്ധത്തിന് ആവശ്യമായ കഴിവുകളിൽ അമേരിക്ക യൂറോപ്പിനേക്കാൾ വളരെ മുന്നിലാണ്.
ആണവ സുരക്ഷയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, യൂറോപ്പിന്റെ ആണവ പ്രതിരോധം പ്രധാനമായും അമേരിക്ക, ബ്രിട്ടൻ, ഫ്രാൻസ് എന്നിവയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. റഷ്യ പോലുള്ള ആക്രമണാത്മകവും സൈനികമായി ശക്തവുമായ ഒരു രാജ്യത്തിനെതിരെ വ്യക്തിഗത യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളുടെ കൂട്ടായ തയ്യാറെടുപ്പ് പരിമിതമാണ്. നേറ്റോയിലെ പങ്ക് അമേരിക്ക കുറച്ചാൽ, സംഘടന പ്രായോഗികമായി ഒരു ഔപചാരികതയായി മാറിയേക്കാം.
യൂറോപ്പിൽ സൈനികർക്കും ടാങ്കുകൾക്കും പരമ്പരാഗത ആയുധങ്ങൾക്കും ഒരു കുറവുമില്ല. എന്നാൽ, ആധുനിക യുദ്ധങ്ങൾ സംഖ്യകൾ കൊണ്ട് മാത്രം ജയിക്കുന്നില്ല. വ്യോമ ആധിപത്യം, ഡ്രോൺ യുദ്ധം, ദീർഘദൂര മിസൈൽ സംവിധാനങ്ങൾ, ആഗോള സൈനിക വിതരണ ശൃംഖലകൾ തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ യൂറോപ്പ് ഇപ്പോഴും അമേരിക്കയെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഉക്രെയ്ൻ യുദ്ധം ഈ സത്യം കൂടുതൽ എടുത്തുകാണിച്ചു. ആയുധ വിതരണത്തിനും രഹസ്യാന്വേഷണത്തിനും നൂതന സൈനിക സാങ്കേതിക വിദ്യയ്ക്കും വേണ്ടി യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾക്ക് ആവർത്തിച്ച് അമേരിക്കയെ നോക്കേണ്ടിവന്നു. അമേരിക്കൻ പിന്തുണയില്ലാതെ യൂറോപ്പിന്റെ സൈനിക ശക്തി അപൂർണ്ണമാണെന്ന് ഇത് വ്യക്തമായി തെളിയിക്കുന്നു.
യുഎസും യൂറോപ്പും തമ്മിൽ ഗണ്യമായ സാമ്പത്തിക അന്തരവുമുണ്ട്. 2025 ലെ പ്രവചനങ്ങൾ പ്രകാരം, യൂറോപ്പിന്റെ സംയോജിത സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ ഏകദേശം 20 ട്രില്യൺ ഡോളറാണ്. അതേസമയം, യുഎസ് സമ്പദ്വ്യവസ്ഥ മാത്രം 30 ട്രില്യണിൽ കൂടുതലാണ്. ഈ വിടവ് സംഖ്യകളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല, മറിച്ച് ആഗോള സ്വാധീനത്തെയും തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള ശക്തിയെയും പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.
കൂടാതെ, മിക്ക യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും അവരുടെ ജിഡിപിയുടെ 2 ശതമാനം പോലും പ്രതിരോധത്തിനായി ചെലവഴിക്കുന്നില്ല. യുഎസ് സുരക്ഷാ ഉത്തരവാദിത്തം കുറച്ചാൽ, യൂറോപ്പ് അവരുടെ പ്രതിരോധ ബജറ്റ് രണ്ടോ മൂന്നോ മടങ്ങ് വർദ്ധിപ്പിക്കേണ്ടിവരും. ഇത് യൂറോപ്യൻ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ വളരെ സെൻസിറ്റീവ് വിഷയമായ നികുതികളെയും സാമൂഹിക ക്ഷേമ പദ്ധതികളിലെ വെട്ടിക്കുറവുകളെയും നേരിട്ട് ബാധിക്കും.
റഷ്യയ്ക്കുമേൽ ഏർപ്പെടുത്തിയ ഉപരോധങ്ങളെത്തുടർന്ന് ഊർജ്ജ, വിതരണ ശൃംഖലകളിലെ വർദ്ധിച്ചുവരുന്ന യുഎസ് പങ്ക്
യൂറോപ്പിന്റെ ഊർജ്ജ നയത്തെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിച്ചു. ഇന്ന്, യൂറോപ്പ് യുഎസിനെ വളരെയധികം ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് ദ്രവീകൃത പ്രകൃതിവാതകത്തിന്. ജർമ്മനി, ഫ്രാൻസ്, നെതർലാൻഡ്സ്, ഇറ്റലി തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ പുതിയ എൽഎൻജി ടെർമിനലുകൾ നിർമ്മിച്ചു, വലിയ അളവിൽ യുഎസ് വാതകം ഇറക്കുമതി ചെയ്തു.
യൂറോപ്പിലേക്കുള്ള ക്രൂഡ് ഓയിൽ വിതരണക്കാരിൽ പ്രധാനിയായി അമേരിക്ക മാറിയിരിക്കുന്നു. യുഎസിൽ നിന്ന് യൂറോപ്പിലേക്കുള്ള ക്രൂഡ് ഓയിൽ കയറ്റുമതി റെക്കോർഡ് നിലവാരത്തിലെത്തി. സെമികണ്ടക്ടറുകളുടെയും ഹൈടെക് ചിപ്പുകളുടെയും വിതരണത്തിനായി യൂറോപ്പ് അമേരിക്കൻ കമ്പനികളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, പ്രത്യേകിച്ച് പ്രതിരോധം, കൃത്രിമബുദ്ധി, ഉപഗ്രഹം, മിസൈൽ സംവിധാനങ്ങൾ തുടങ്ങിയ സെൻസിറ്റീവ് മേഖലകളിൽ.
യൂറോപ്പിന് അമേരിക്കയെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് വിദഗ്ദ്ധർ സമ്മതിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അത് എളുപ്പമോ വേഗത്തിലോ ആയിരിക്കില്ല. അതിന് കുറഞ്ഞത് 15 മുതൽ 20 വർഷം വരെ എടുത്തേക്കാം. ഒരു ഏകീകൃത യൂറോപ്യൻ സൈന്യത്തിനായി യൂറോപ്പ് ഗൗരവമായ നടപടികൾ കൈക്കൊള്ളേണ്ടതുണ്ട്, അതിന്റെ പ്രതിരോധ വ്യവസായത്തിൽ വൻതോതിൽ നിക്ഷേപിക്കേണ്ടതുണ്ട്, കൂടാതെ സാങ്കേതിക വിദ്യയിൽ അമേരിക്കയെ ആശ്രയിക്കുന്നത് കുറയ്ക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ജർമ്മനി, ഫ്രാൻസ് തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങൾ ഈ പ്രക്രിയയിൽ നേതൃപരമായ പങ്ക് വഹിക്കണം. എന്നാല്, ഈ മാറ്റങ്ങൾ അടിസ്ഥാനപരമായി നടപ്പിലാക്കുന്നതുവരെ, ട്രംപിനെപ്പോലുള്ള യുഎസ് നേതാക്കളുടെ സമ്മർദ്ദത്തിനും തീരുമാനങ്ങൾക്കും യൂറോപ്പ് ഇരയായി തുടരേണ്ടി വരും.
