വാർധക്യത്തിന്റെ സായാഹ്നങ്ങളിൽ ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ നിഴലുകൾ വീഴുമ്പോൾ, അപ്പച്ചന്മാർക്കും അമ്മച്ചിമാർക്കും ആശ്വാസത്തിന്റെ കുളിർമഴയാകുന്നത് കൊച്ചുമക്കളാണ്. അമേരിക്കയിലെ തിരക്കേറിയ ജീവിതത്തിനിടയിലായാലും നാട്ടിലെ ശാന്തമായ സാഹചര്യത്തിലായാലും, ഈ “കുട്ടിപ്പട്ടാളത്തെ” കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഏതൊരു മുതിർന്ന ആളുടെയും മുഖത്ത് ഒരായിരം സൂര്യന്മാർ ഉദിച്ചതുപോലെ ഒരു പ്രകാശം പരക്കും. ഞാനും ആ ഗണത്തിൽപ്പെട്ട ഒരാളാണ്. അഞ്ചുപേരടങ്ങുന്ന എന്റെ കൊച്ചുമക്കളുടെ സംഘത്തെ ഞങ്ങൾ സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുന്നത് “അപ്പച്ചാസ് ടീം” എന്നാണ്. ഈ ജനുവരി ഞങ്ങൾക്ക് ആഘോഷങ്ങളുടെ മാസമാണ്. എന്റെ അഞ്ചുപേരിൽ രണ്ടുപേർ—ദേവനും എസക്കിയേലും (ഞങ്ങളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട സീക്കി)—ഈ മാസത്തിലാണ് ജനിച്ചത്. പ്രായത്തിൽ വെറും ഇരുപത് ദിവസത്തെ വ്യത്യാസം മാത്രം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കുസൃതിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇവർ രണ്ടുപേരും ഒന്നിനൊന്ന് മെച്ചമാണ്. ബലൂണുകളും കേക്കും വർണ്ണക്കടലാസുകളും കൊണ്ട് വീട് നിറയുന്ന, കുട്ടിക്കൂട്ടത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ ഈ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോകുന്നത്. സീക്കിയും ദേവനും ഇപ്പോൾ ഒന്നാം ക്ലാസ്സിലാണ്. സീക്കിയുടെ സ്കൂളിൽ…
ശാബത്തിലെ വേലക്കാർ: കൊച്ചുമക്കളും അവരുടെ കുട്ടിത്ത യുക്തികളും
