തിരുവനന്തപുരം നെയ്യാറ്റിന്കരയിലെ ഒരു സാധാരണ ചുമട്ടു തൊഴിലാളി ആയിരുന്ന മണിയന് എന്ന് വിളിപ്പേരുള്ള ഗോപന്, എന്തോ ഉള്പ്രേരണയില് ഒന്ന് ഉറക്കമുണര്ന്ന് എഴുന്നേറ്റപ്പോള് ഗോപന് സ്വാമി എന്ന നാമധേയം സ്വീകരിച്ച്, സ്വയം ഒരു ദൈവീക പരിവേഷം നൽകുന്നു. ആര്ക്കും ഒരു ദ്രോഹവും ചെയ്യാതെ, പൂജാദി കര്മ്മങ്ങളൊക്കെ നടത്തി, തന്റെ ഭാര്യയുടേയും സന്താനങ്ങളുടേയും സപ്പോർട്ടോടുകൂടി കാലം കഴിച്ചു കൂട്ടുന്നു. താന് ഒരിക്കലും മരിക്കുകയില്ല, പകരം സമാധിയടയുവാനാണു പോകുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹം മുന്കൂട്ടി തന്നെ തന്റെ ഭാര്യയേയും, മക്കളേയും മറ്റു ചില അടുത്ത പരിചയക്കാരേയും അറിയിച്ചിരുന്നു. അതിനുള്ള മുന്നൊരുക്കങ്ങളും നടത്തിയിരുന്നു. സമാധി അടയുവാനുള്ള സമയം അടുത്തപ്പോൾ അദ്ദേഹം സീമന്തപുത്രനെ അരികില് വിളിച്ചിട്ടു പറഞ്ഞു. “വത്സാ! എനിക്കു സമാധി സ്വീകരിക്കുവാനുളള സമയമായി. ഈ ബ്രഹ്മമൂഹൂര്ത്തം തെറ്റിക്കുവാന് പാടില്ല. മറ്റാരും ഈ കര്മ്മം ദര്ശിക്കുവാന് അനുവദിക്കരുത്. അങ്ങിനെ സംഭവിച്ചാല് സമാധി അശുദ്ധമാകും, ഈശ്വര കോപം ഉണ്ടാകും.…
വെറുമൊരു സമാധി…. മഹാസമാധിയാക്കി (രാജു മൈലപ്ര)
