ആ മരണ വാര്ത്ത എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയില്ല. കാരണം, അറിയാമായിരുന്നു അവളുടെ മരണം വളരെ അടുത്തു കഴിഞ്ഞു എന്നുള്ളത്. എന്നിരുന്നാലും അവള് പോയി എന്നറിഞ്ഞപ്പോള് തോന്നുന്ന വികാരം മറ്റൊന്നായിരുന്നു. വര്ഷങ്ങള് ഒന്നും രണ്ടുമല്ല. നീണ്ട അറുപതു വര്ഷം ഞങ്ങള് സുഹ്യുത്തുക്കളായിരുന്നു. അവളുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയൊഴുകിയ സന്തോഷത്തിന്റേയും ദു:ഖത്തിന്റേയും നിമിഷങ്ങള് ഞങ്ങള് പരസ്പരം പങ്കു വച്ചിരുന്നു. അവള് ഒറ്റക്കായിരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞാല് അത് പൂര്ണ്ണമായും സത്യമാകില്ല. കൂട്ടുകുടുംബമായതിനാല് വീട് എപ്പോഴും ആളുകളാല് നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവരുടെ കാര്യങ്ങള് നോക്കുന്നതിനായി അവള്ക്ക് ഒരുപാട് സമയം ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്നു.അവള് അതെല്ലാം പരാതിയില്ലാതെ ചെയ്തു തീര്ത്തിരുന്നു, ചുരുങ്ങിയ ഒഴിവു സമയങ്ങളില് അവളുടെ ഏക കൂട്ടുകാരി ഏകാന്തത തന്നെയിരുന്നു. ജീവിതത്തിലെ കൂട്ടുകാരനെ കാണാന് പോലും സമയം കിട്ടിയിരുന്നില്ല. പാടത്തേക്കോ അല്ലെങ്കില് റബ്ബര് വെട്ടാനോ പോകുന്ന തിരക്കുകളായിരുന്നു എല്ലായിപ്പോഴും. അതെല്ലാം ഒരു പരാതിയുമില്ലാതെ വേദന പങ്കു വയ്ക്കാനോ അന്ന് അവള്ക്ക് ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല…
ആദ്യത്തേയും അവസാനത്തേയും മുത്തം (ചെറുകഥ): ലാലി ജോസഫ്
