ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തി അമ്പതുകളുടെ അവസാനത്തിലും, അറുപതുകളുടെ ആരംഭത്തിലുമാകാം ഈ നാട്ടു കഥകളുടെ കാലം. ‘നൊസ്റ്റാള്ജിയാ സ്റ്റോറീസ്’ അല്ലങ്കില് ‘ഗൃഹാതുരത്വ കഥകള്’, എന്നു വേണമെങ്കില് ഇതിനെ വിളിക്കാം. പുതിയ തലമുറ ഇതാസ്വദിക്കുമോ എന്നറിയില്ല. എങ്കിലും അങ്ങനെ ഒരു ഭൂതകാലമുണ്ടായിരുന്നെന്ന ഓര്മ്മപ്പെടുത്തലുകളാണ് ഈ കഥകളുടെ കാമ്പ്. കാലം എത്ര മാറിയിരിക്കുന്നു! എങ്കിലും ഓര്മ്മ ചെപ്പു തുറക്കുമ്പോള് ഇത്തരം കഥകള് നമ്മെ പഴയ തലമുറയെ തൃസിപ്പിക്കുമെങ്കില് ആ പഴയ സ്മരണകളിലേക്കൊന്ന് ഊളിയിട്ടിറങ്ങാം, കൈവിട്ടുപോയ മുത്തുകളും പവിഴങ്ങളും തേടി! ഇതു പണ്ട് എന്റെ ചെറുപ്പ കാലത്തു നടന്ന കഥയാണ്. ഒരു കൗമരക്കഥ. പഞ്ചായത്തില് ഡവലപ്മന്റ് ബ്ലോക്കും, ഗ്രാമസേവകനും മറ്റും വരും മുമ്പ് ഞങ്ങളുടെ ഗ്രാമത്തില് പാപ്പനായിരുന്നു പശുക്കള്ക്ക് ഗര്ഭോദ്ധാരണം നടത്തിവന്നിരുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും കോഴി കൂവിയതിനുശേഷം, സുര്യോദയം കിഴക്കു പൊടി പൊടിക്കുമ്പോള് പാപ്പനിറങ്ങും, മൂരിയുമായി. കഴുത്തില് ഒറ്റ മണി കെട്ടിയ കറപ്പും, വെളുപ്പും…
മൂരിയും പാപ്പനും (ജോണ് ഇളമത)
