മനുഷ്യന്റെ മനസ്സ് വിചിത്രമായൊരു സഞ്ചാരിയാണ്. ശരീരം ഇന്നിൽ ജീവിക്കുമ്പോഴും മനസ്സ് പലപ്പോഴും ഇന്നലെയുടെ ഇടവഴികളിലോ നാളെയുടെ അപരിചിതമായ വഴികളിലോ അലഞ്ഞുനടക്കുന്നു. ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതിനെ ഓർത്ത് ഖേദിക്കുന്നു; നാളെ സംഭവിച്ചേക്കാവുന്നതിനെ ഓർത്ത് ഭയപ്പെടുന്നു. ഇതിനിടയിൽ കൈവശമുള്ള ഏക യാഥാർഥ്യമായ ‘ഇന്ന്’ പതുക്കെ നമ്മിൽനിന്ന് വഴുതിപ്പോകുന്നു.
അതുകൊണ്ടാവാം കാലാതീതമായ ആ വചനം മനുഷ്യനോട് പറയുന്നത്: നാളെയുടെ ഭാരം ഇന്നുതന്നെ ചുമക്കരുത്.
നാളെ ഇനിയും പിറന്നിട്ടില്ല. എന്നാൽ പിറക്കാത്ത ആ ദിവസത്തിന്റെ ദുഃഖങ്ങളും പരാജയങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും നാം പലപ്പോഴും ഇന്നുതന്നെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുന്നു. സംഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ദുരന്തങ്ങളുടെ നിഴലിൽ ജീവിക്കുന്നു. തുറന്നിട്ടില്ലാത്ത വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുപോകുമെന്നു ഭയപ്പെടുന്നു. നടന്നിട്ടില്ലാത്ത വഴികളിലെ കല്ലുകളെക്കുറിച്ച് ആശങ്കപ്പെടുന്നു.
അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാരങ്ങളിൽ ചിലത് ജീവിതം അവന്റെ ചുമലിൽ വെച്ചവയല്ല; അവൻ തന്നെ സങ്കൽപ്പിച്ച് ചുമന്നവയാണ്.
നാളെയെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യന് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ട്. അതോടൊപ്പം ഭയങ്ങളുമുണ്ട്.
ജോലി നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ എന്തുചെയ്യും?
സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി മോശമായാൽ?
മക്കളുടെ ഭാവി എങ്ങനെയാകും?
ബന്ധങ്ങൾ തകർന്നാൽ?
ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ നടന്നില്ലെങ്കിൽ?
ചോദ്യങ്ങൾക്കു പിന്നാലെ ചോദ്യങ്ങൾ.
ഉത്തരങ്ങൾ പലതിനും ഇന്ന് നമ്മുടെ കൈവശമില്ല.
എങ്കിലും മനസ്സ് ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. ഒടുവിൽ നാളെ വന്നിട്ടില്ലെങ്കിലും അതിന്റെ ഭാരം ഇന്ന് അനുഭവിക്കാൻ തുടങ്ങും.
ആകുലതയുടെ ഏറ്റവും വലിയ വിരോധാഭാസവും അതുതന്നെയാണ്. അത് നാളത്തെ ദുഃഖം കുറയ്ക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് ഇന്നത്തെ സമാധാനം കുറയ്ക്കുന്നു.
നാളെ വരുമ്പോൾ നേരിടേണ്ട ഒരു പ്രശ്നത്തെക്കുറിച്ച് ഇന്ന് നൂറുവട്ടം വിഷമിച്ചാൽ പ്രശ്നം നൂറിലൊന്നായി ചുരുങ്ങുന്നില്ല. എന്നാൽ നമ്മുടെ മനസ്സിന്റെ കരുത്ത് ക്ഷയിച്ചേക്കാം. ഇന്നത്തെ ചിരി മങ്ങാം. പ്രിയപ്പെട്ടവരോടൊപ്പം ചെലവഴിക്കേണ്ട നിമിഷങ്ങൾ നഷ്ടപ്പെടാം.
അവിടെയാണ് “ഓരോ ദിവസത്തിനും അതിന്റെ ക്ലേശം മതി” എന്ന വാക്കുകൾക്ക് അസാധാരണമായ ആഴം ലഭിക്കുന്നത്.
പ്രഭാതം വിരിയുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം നമ്മുടെ മുന്നിൽ തുറക്കപ്പെടുന്നു. അതിനുള്ളിൽ സന്തോഷമുണ്ടാകാം, ദുഃഖമുണ്ടാകാം. നേട്ടമുണ്ടാകാം, പരാജയമുണ്ടാകാം. അപ്രതീക്ഷിതമായൊരു ഫോൺവിളി നമ്മുടെ ദിവസം മാറ്റിമറിച്ചേക്കാം. ഒരാളുടെ സ്നേഹവാക്ക് ഹൃദയം നിറച്ചേക്കാം. ജീവിതം അങ്ങനെയാണ്.
അതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ദിവസത്തിന്റെ ഭാരം ചുമക്കാൻ ഇന്നത്തെ കരുത്ത് മതി. നാളത്തെ ഭാരം കൂടി അതിനുമുകളിൽ എടുത്തുവയ്ക്കുമ്പോഴാണ് യാത്ര ദുഷ്കരമാകുന്നത്.
ഒരു യാത്രക്കാരൻ ഒരുദിവസം നടക്കേണ്ട ദൂരത്തിനുള്ള സാധനങ്ങൾക്കൊപ്പം അടുത്ത പത്തു ദിവസത്തേക്കുള്ള കല്ലുകളും ചുമന്നുനടന്നാൽ എങ്ങനെയിരിക്കും? നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള അമിതമായ ആകുലതയും അതുപോലെയാണ്. ആവശ്യമില്ലാത്ത ഭാരമാണ് നാം മനസ്സിന്റെ സഞ്ചിയിൽ നിറയ്ക്കുന്നത്.
ആകുലപ്പെടാതിരിക്കുക എന്നത് അശ്രദ്ധയല്ല
ഇവിടെ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്.
നാളെയെക്കുറിച്ച് ആകുലപ്പെടരുത് എന്നത് നാളെയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കരുത് എന്നല്ല.
ഭാവിക്കുവേണ്ടി പദ്ധതിയിടണം. കരുതിവയ്ക്കണം. അധ്വാനിക്കണം. കുട്ടികളുടെ വിദ്യാഭ്യാസത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കണം. സാമ്പത്തിക സുരക്ഷ ഉറപ്പാക്കാൻ ശ്രമിക്കണം. ജീവിതലക്ഷ്യങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കണം.
ആസൂത്രണം നമ്മെ പ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിക്കുന്നു. ആകുലത പലപ്പോഴും നമ്മെ ഭയത്തിന്റെ തടവറയിലാക്കുന്നു.
ആസൂത്രണം ചോദിക്കുന്നത്: “നാളേക്കായി ഇന്ന് എനിക്ക് എന്തു ചെയ്യാം?”
ആകുലത ചോദിക്കുന്നത്: “നാളെ എല്ലാം തെറ്റിപ്പോയാൽ ഞാൻ എന്തുചെയ്യും?”
ആദ്യത്തെ ചോദ്യം മനുഷ്യനെ മുന്നോട്ടു നടത്തുന്നു. രണ്ടാമത്തേത് ചിലപ്പോൾ അവനെ ഒരിടത്തുതന്നെ നിർത്തുന്നു.
നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഭാവിയെ മുഴുവൻ നിയന്ത്രിക്കുകയല്ല. ഇന്ന് ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നതിനെ ഏറ്റവും നന്നായി ചെയ്യുകയാണ്.
നാം മറന്നുപോകുന്ന ‘ഇന്ന്’
ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തങ്ങളിൽ ഒന്ന് മരണമോ പരാജയമോ മാത്രമല്ല; ജീവിക്കാതെ കടന്നുപോയ ദിവസങ്ങളുമാണ്.
ഒരു നല്ല ദിവസം വന്നാൽ സന്തോഷിക്കാമെന്ന് കരുതുന്നു.
കടങ്ങൾ തീർന്നാൽ സമാധാനിക്കാം.
മക്കൾ വളർന്നാൽ വിശ്രമിക്കാം.
നല്ല ജോലി കിട്ടിയാൽ ജീവിതം ആസ്വദിക്കാം.
വീട് പണിതുകഴിഞ്ഞാൽ സന്തോഷിക്കാം.
പ്രശ്നങ്ങൾ അവസാനിച്ചാൽ ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങാം.
പക്ഷേ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം ജീവിതത്തിൽ വരുമോ?
ഒരു പ്രശ്നം അവസാനിക്കുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് വാതിൽക്കൽ എത്തിയിട്ടുണ്ടാകും. ഒരു ആഗ്രഹം പൂവണിയുമ്പോൾ മറ്റൊന്ന് ജനിച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
അങ്ങനെ ‘ജീവിക്കാൻ അനുയോജ്യമായ ദിവസം’ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ ജീവിതം തന്നെ കടന്നുപോകുന്നു.
ഒടുവിൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ നാം തിരിച്ചറിയുന്ന സത്യം ഇതായിരിക്കാം: സന്തോഷിക്കാനുള്ള അവസരങ്ങൾ ജീവിതം നൽകിയിരുന്നു; നാം മറ്റൊരു നല്ല നാളെയെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇന്നലെയുടെ തടവുകാരനും നാളെയുടെ ബന്ദിയും
മനുഷ്യന് സമയത്തോട് രണ്ടു തരത്തിൽ തോൽക്കാം.
ഒന്ന്, ഇന്നലെയിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുക.
മറ്റൊന്ന്, നാളെയെ ഭയന്ന് ജീവിക്കുക.
ഇന്നലെ സംഭവിച്ചതിനെ മാറ്റാൻ നമുക്കാവില്ല. നാളെ എന്താണ് കൊണ്ടുവരികയെന്ന് പൂർണമായി അറിയാനും കഴിയില്ല. നമ്മുടെ കൈവശമുള്ളത് ഈ നിമിഷമാണ്.
അതുകൊണ്ട് പറയേണ്ട സ്നേഹവാക്ക് ഇന്ന് പറയണം.
ക്ഷമിക്കേണ്ട ഒരാളുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്ന് ക്ഷമിക്കണം.
വിളിക്കണമെന്ന് ഏറെ നാളായി കരുതുന്ന ഒരാളുണ്ടെങ്കിൽ ഇന്ന് വിളിക്കണം.
കാണേണ്ട മാതാപിതാക്കളുണ്ടെങ്കിൽ സമയം കണ്ടെത്തണം.
കുട്ടികളോടൊപ്പം ഇരിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അവരുടെ ബാല്യം തീരുന്നതിനു മുമ്പ് അവരോടൊപ്പം ചിരിക്കണം.
കാരണം ചില കാര്യങ്ങൾക്ക് ‘പിന്നീട്’ എന്നൊരു സമയം ജീവിതം അനുവദിക്കണമെന്നില്ല.
ഭയത്തേക്കാൾ വലിയതാണ് പ്രത്യാശ
ഒന്നു തിരിഞ്ഞുനോക്കുക.
ജീവിതത്തിൽ എത്രയോ ദിവസങ്ങളെക്കുറിച്ച് നാം ഭയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. “ഇത് എങ്ങനെ നേരിടും?” എന്നു വിചാരിച്ച എത്രയോ രാത്രികൾ കടന്നുപോയിട്ടുണ്ട്.
എന്നിട്ടും നാം ഇവിടെവരെ എത്തി.
വഴിയില്ലെന്നു തോന്നിയിടത്ത് ചിലപ്പോൾ പുതിയൊരു വഴി തുറന്നു. താങ്ങാനാവില്ലെന്നു കരുതിയ വേദനകൾ കാലം കടന്നപ്പോൾ സഹിക്കാനായി. അവസാനമെന്നു തോന്നിയ ചില സംഭവങ്ങൾ മറ്റൊരു തുടക്കമായി.
ജീവിതത്തിന്റെ പഴയ അധ്യായങ്ങൾ നമ്മോട് പറയുന്ന ഒരു പാഠമുണ്ട്: നമ്മുടെ ഭയങ്ങളെക്കാൾ വലിയ കരുത്ത് പലപ്പോഴും നമ്മിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അതുകൊണ്ട് നാളെ എന്താകും എന്ന ചോദ്യത്തിന് ഇന്ന് ഉത്തരമില്ലെങ്കിൽ പോലും അതിനെ ഭയത്തോടെ പൂരിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
ചില ശൂന്യസ്ഥലങ്ങൾ പ്രത്യാശയ്ക്കായി ഒഴിച്ചിടാം.
ഈ ദിവസത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ
ജീവിതം വലിയൊരു പുസ്തകമാണെങ്കിൽ ഓരോ ദിവസവും അതിലെ ഓരോ താളാണ്. അടുത്ത താളിൽ എന്താണെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയിൽ ഇപ്പോൾ തുറന്നിരിക്കുന്ന താൾ വായിക്കാതെ പോകരുത്.
നാളെയ്ക്കുവേണ്ടി വിത്തുവിതയ്ക്കാം; പക്ഷേ ഇന്നത്തെ പൂക്കളുടെ സുഗന്ധം മറക്കരുത്.
ഭാവിക്കായി സമ്പാദിക്കാം; പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ബന്ധങ്ങളെ ദരിദ്രമാക്കരുത്.
നാളെയുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാം; പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ജീവിതം ഉറക്കത്തിൽ കളയരുത്.
നാളെയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം നമ്മുടെ വാതിലിൽ മുട്ടുമ്പോൾ സ്വയം ഓർമിപ്പിക്കാം:
നാളെ ഇനിയും വന്നിട്ടില്ല.
ഇന്ന് നമ്മുടെ മുന്നിലുണ്ട്.
ഈ ദിവസത്തെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കാം. ചെയ്യാനുള്ളത് ആത്മാർഥമായി ചെയ്യാം. മാറ്റാൻ കഴിയുന്നതിനെ മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കാം. മാറ്റാൻ കഴിയാത്തതിനെക്കുറിച്ച് മനസ്സിനെ അനന്തമായി ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കാം.
കാരണം ജീവിതത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം നാളെ എന്തു സംഭവിക്കുമെന്നറിയുന്നതിലല്ല; അറിയാത്ത നാളെയിലേക്ക് പ്രത്യാശയോടെ നടക്കാൻ കഴിയുന്നതിലാണ്.
നാളെയുടെ ഭാരം ഇന്നിന്റെ ചുമലിൽ വേണ്ട. ഓരോ ദിവസത്തിനും അതിന്റെ ക്ലേശം മതി. അതോടൊപ്പം ഓരോ ദിവസത്തിനും അതിന്റേതായ വെളിച്ചവും സ്നേഹവും സന്തോഷവും അനുഗ്രഹവും ഉണ്ട്.
അവ കാണാതെ പോകരുത്.
കാരണം നാളെ ഒരു വാഗ്ദാനമാണ്; ഇന്ന് ഒരു സമ്മാനവും.
