പിറ്റേന്ന് കാലത്ത് രണ്ട് തവിട്ടു നിറമുള്ള കുതിരകള് കെട്ടിവലിക്കുന്ന ഒരു വില്ലുവണ്ടി ജിയോവാനിയുടെ വീടിന്റെ പുമുഖത്തുള്ള ഉദ്യാനത്തിലേക്കു കടന്നുവന്നു. അതില് നിന്ന് ഗാംഭീര്യം തുടിക്കുന്ന ഒരു മദ്ധ്യവയസ്ക്കന് ഇറങ്ങിവന്നു. ഏതാണ്ട് മുപ്പതുമുപ്പത്തിയഞ്ചു വയസ്സു തോന്നിക്കുന്ന ഒരു മാന്യന്. അദ്ദേഹം നീളം കൂടിയ ഓവര്കോട്ട് ധരിച്ച്, വെളുത്ത ഉടുപ്പില് കറുത്ത ബോ കെട്ടി പൊക്കമുള്ള കറുത്ത തുകല്ത്തൊപ്പി ധരിച്ചിരുന്നു. ലുഡ്വിക്കോ ബുവോണാററ്റി സിമോനി! അദ്ദേഹത്തെ ജിയോവാനി ഹസ്തദാനം നല്കി ആദരിച്ചു. ജിയോവാനിക്കു പിന്നാലെ സാന്റീനായും ഇറങ്ങി വന്നു. ലുഡ്വിക്കോ സാന്റീനയുടെ കരം ചുംബിച്ച് സ്നേഹവും ആദരവും പ്രകടിപ്പിച്ചു. സാന്റീനാ വിളിച്ചു: മൈക്ക്, നിന്റെ അപ്പന് നിന്നെ കാണാനെത്തിയിരിക്കുന്നു. മൈക്കെലാഞ്ജലോ വീടിനുള്ളില്നിന്ന് ആഹ്ലാദത്തോടെ ഇറങ്ങി വന്നു. ലുഡ്വിക്കോ സ്നേഹപൂര്വ്വം അവന്റെ നെറുകയില് ചുംബിച്ചു. എങ്കിലും അയാള്ഗൗരവം വിട്ടില്ല. ജിയോവാനി ഓര്ത്തു, അല്ലെങ്കിലും ലുഡ്വിക്കോ ബുവോണാററ്റി അങ്ങനെതന്നെ എപ്പോഴും. ഗൗരവക്കാരന്! ഒരിക്കലും…
കഥ പറയുന്ന കല്ലുകള് (അദ്ധ്യായം – 3): ജോണ് ഇളമത
