പുലരും മുൻപ് ഞാൻ അടുപ്പു തുറന്നു,
ഇന്നലെ കത്തിയ ചാരം പരതി.
വിറകു തീർന്നിരുന്നു, തീ കെട്ടെന്നു തോന്നി —
വിരൽ പൊള്ളിച്ചൊരു ചൂട് പക്ഷേ, എന്നെ അമ്പരപ്പിച്ചു!
ചാരം മാറ്റിയപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ടു,
ചുവന്നു തിളങ്ങുന്നൊരു ചെറിയ കനൽ.
കാറ്റില്ല, വിറകില്ല, സാക്ഷിയായ് ആരുമില്ല,
എന്നിട്ടും അത് കെടാതെ കിടന്നു!
മരം കത്തിത്തീർന്നു, ആ മരം നിന്ന കാടും
കാലത്തിനൊപ്പം എവിടെയോ മാഞ്ഞുപോയി.
പക്ഷേ ആ ഒറ്റക്കനലിന് വേണ്ടിവന്നില്ല
കത്തിയ കാടിന്റെ ഓർമ്മ പോലും —
അത് കത്തുന്നത് അതിന്റേതു മാത്രമായ കാരണത്താൽ!
രാജ്യങ്ങൾ വീണു, കിരീടങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞു,
പേരുകൾ ചരിത്രത്തിന്റെ ചാരത്തിൽ കലർന്നു.
എന്നിട്ടും, ആരും കാണാത്ത ഒരിടത്ത്,
ആരും അറിയാതെ ഇതുപോലൊരു കനൽ —
ഇന്നും ആരിലെങ്കിലും കെടാതെ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ട്!
ഞാൻ ആ കനലിനെ കൈക്കുമ്പിളിലാക്കി,
പതുക്കെ ഊതി, ഒരില കൊണ്ടു മൂടി സൂക്ഷിച്ചു.
ഒരു ചെറു നാളമായ് അതു പൊങ്ങിവന്നപ്പോൾ,
അടുപ്പ് വീണ്ടും ജീവിച്ചു, അടുക്കള വീണ്ടും ഉണർന്നു!
ഇതാവാം ആത്മാവിന്റെ വെളിച്ചം —
വലിയ പ്രപഞ്ചമല്ല, കൊടിയ തീയുമല്ല;
ചാരത്തിനടിയിൽ ആരും കാണാതെ,
സ്വന്തം കാരണത്താൽ മാത്രം കത്തിക്കൊണ്ട്,
അടുത്ത പുലരിയെ കാത്തിരിക്കുന്ന
ഒരൊറ്റ കനൽ…
