Category: POEMS

“ ആദമേ, ആദമേ നീയെവിടെ ? “ ദൈവം വേദനയോടെ തിരക്കി ഘന മേഘ ഗർജ്ജന – യിടിവെട്ടു പോലെയ തെവിടെയും പൊട്ടിത്തെറിച്ചു…..! “ അറിയുന്നു ഞാൻ നീന ക്കരുതെന്നു കൽപ്പിച്ച പറുദീസാ തേൻ പഴം തിന്നോ ? “ “ അടിയനിതാ നിന്റെ തിരുമുമ്പിലെത്തുവാൻ വിറയലാ “ ണൊ – ളിവിലാണിപ്പോൾ. ഒരു നിമിഷത്തിന്റെ ലഹരി യിലവിടുത്തെ – യരുതെന്ന യാജ്ഞ മറന്നു ! തൂങ്ങി കിടക്കുന്നോ രവയവം നീ തന്നിരുന്നു? ജനുവിൻ സ്പെയർ പാർട്ടു പോലെയൊന്നവളുടെ അരയിലുമുണ്ടായിരുന്നു ! ഒരു കരി നാഗ ഡെമോൺ – സ്‌ട്രേഷനിൽ ഞങ്ങ – ളിണ ചേർന്നു നാണമറിഞ്ഞു ! അത്തി പത്രങ്ങളാൽ വസ്ത്രങ്ങൾ തുന്നിയാ പ്രത്യേക ഭാഗം മറച്ചു. മനസ്സറിഞ്ഞവിടുന്നീ – യടിയങ്ങൾക്കേകിയോ – രവയവ ദാന മഹത്വം രഹസ്യമായ്‌ വച്ചത് ശരിയല്ലാ തേൻ പഴം അരുതെന്ന…

(മൂവാറ്റുപുഴയാറിൽ മുങ്ങിത്താണ മുത്തുകൾക്ക് ഈ കണ്ണീർക്കവിത) കരുണയില്ലാത്തൊരീ പുഴയുടെ കരയലായ് മൃദുമേനി തീരത്തടിഞ്ഞു ! പ്രിയ കുരുന്നേ, നിന്റെ ചെറുകിളി ക്കൂടിന്റെ ചിറകൊടി ഞ്ഞൊരുമിച്ച യാത്ര ! കരുതിയില്ലിതുപോലെ പിരിയുമെ ന്നച്ഛന്റെ വിരൽ തൂങ്ങി യാത്ര പോകുമ്പോൾ ഒരുമിച്ചു ചാളയിൽ തറയിലുറങ്ങിയ നിമിഷ സ്വർഗ്ഗങ്ങളിൽ പൊലും ! ചുടുനീരു തടയിട്ടോ – രമ്മ തൻ മിഴികളിൽ ഒരു സ്വപ്നമുണ്ടായിരുന്നു : വിരിയുന്ന മുകുളമായ് മക്കളീ മണ്ണിതിൽ പുളകങ്ങൾ ചാർത്തും വസന്തം ! എവിടെയെന്നറിയില്ല തകരുമാക്കൂടിന്റെ നിലവിളി കേട്ടതില്ലാരും ? പരിഭവമില്ലാതെ പടിയിറങ്ങീ നമു – ക്കൊരു ഭാരമാവാതിരിക്കാൻ ! വികസനക്കുതിരകൾ ചീറുന്നു തിരുമേനി കുറുവാന ചൊല്ലിത്തരുന്നു ! അറിയുന്നില്ലാരുമീ ഗതികെടും മനുഷ്യന്റെ ദയനീയ ജീവിത സത്യം ?

ഘന ശ്യാമ മേഘമേ കനവുണ്ടുവോ, ഹൃദയത്തിൽ വിടരുന്ന നിനവുണ്ടുവോ ? മഴ പെയ്താൽ ചോരുന്ന കുടിലിന്നകം മനസ്സിന്റെ മാളിക ത്തറവാടുകൾ ! അകലത്ത് മഴമുകിൽ കണി കൊന്നയിൽ പൊഴിയുന്നു പ്രണയത്തിൻ മഴത്തുള്ളികൾ തിരിയിട്ടു തെളിയുന്ന നിറ വാനമേ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു തണൽ വിരിയിക്കുമോ ? ശ്രുതി ചേർന്ന് പെയ്യുമീ ഋതു ശോഭയിൽ തിരുവാതിരക്കിളി ഞാറ്റു വേലകൾ, അണ പൊട്ടിയൊഴുകുന്ന മദ മാരിയിൽ ഇണ കുരുവികൾ കുടയുന്നു കുറു ചിറകുകൾ ! പ്രണയമായ് പ്രകൃതി തൻ നിറമാറിലെ അമൃതുണ്ട് ചെടികൾ വേ – രുയിർ തേടവേ, നിറയുന്ന ഹരിതാഭ കുളിർ പോലെയെൻ വിരഹവും വീണപ്പാട്ടും അലയുന്നിതേ !

കാല കർമ്മമേ അണയൂ ജീവിത താള രൂപമേ അണയൂ , ആദിമ തമസ്സിന്റെ നാഭിയിൽ വിരിയുന്ന താമര മലരിന്റെ ഇതളുകളായ് ! ആരുടെ മാനസ ഭാവന വിരിയിച്ച കാല രഥ ചക്ര ഘർഷണങ്ങൾ തൂവിയ ദ്രവ്യ, സമയ, യൂർജ്ജങ്ങളിൽ രൂപം ധരിച്ചീ പ്രപഞ്ച സാരം ! കോടാനുകോടി യുഗങ്ങളെ പെറ്റിട്ട രാസ ത്വരക പരമ്പരകൾ ജീവനായ് മാറി വരാനുള്ള ചിന്തയായ് ശാശ്വത ബോധ നിരാമയത്വം ! കാല മഹാ സാഗര – ത്തിലെ വേർപെട്ട കേവല തുള്ളി നിൻ വർത്തമാനം. നാളെ മടങ്ങാൻ വിളി വരുമ്പോൾ പിന്നെ നീയില്ല നീയും മഹാസമുദ്രം ! സാരമില്ലൊന്നും നശിക്കുന്നതില്ലയീ രൂപ മാറ്റത്തിന്റെ നാളെകളിൽ കേവല തുള്ളി – യലിഞ്ഞ സമുദ്രമായ് നാമും പ്രപഞ്ചത്തിൽ എന്നുമെന്നും !