ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരമാറ്റം എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ പേരോ അതിന്റെ നായകന്റെ മുഖമോ മാറുന്നതിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്ന ഒന്നല്ല. നിലവിലുള്ള ഭരണരീതിയോടുള്ള അതൃപ്തിയും മറ്റൊരു സമീപനത്തിനായുള്ള പ്രതീക്ഷയുമാണ് പലപ്പോഴും ഒരു രാഷ്ട്രീയ മാറ്റത്തിന് വഴിയൊരുക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ പുതിയൊരു സർക്കാർ അധികാരത്തിലെത്തുമ്പോൾ ജനങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നത് മുൻഗാമികളുടെ വീഴ്ചകളുടെ ആവർത്തനമല്ല; സമീപനത്തിലും ശൈലിയിലും പ്രവർത്തനത്തിലും പ്രകടമായ മാറ്റമാണ്. മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള സർക്കാരും വിലയിരുത്തപ്പെടേണ്ടത് ഈ മാനദണ്ഡത്തിലാണ്.
മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പത്രസമ്മേളനങ്ങൾ കേവലം സർക്കാരിന്റെ അറിയിപ്പുകൾ മാധ്യമങ്ങൾക്ക് കൈമാറാനുള്ള വേദിയല്ല. ഭരണകൂടത്തോട് ജനങ്ങൾക്കുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി ലഭിക്കുന്ന ജനാധിപത്യ വേദി കൂടിയാണത്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ ചോദിക്കുന്ന എല്ലാ ചോദ്യങ്ങളും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്നില്ല. ചിലത് കടുപ്പമുള്ളതാകാം; ചിലത് അതൃപ്തിയുള്ളതാകാം; ചിലതാകട്ടേ പ്രകോപനപരമായിരിക്കാം; ചില ചോദ്യങ്ങളുടെ ഉദ്ദേശ്യത്തോടുപോലും മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് വിയോജിപ്പുണ്ടാകാം. എന്നാൽ, അതൊന്നും ചോദ്യങ്ങളെ മറുചോദ്യങ്ങളിലൂടെ നേരിടാനുള്ള ന്യായീകരണമാകുന്നില്ല.
ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരോട് തിരികെ ചോദ്യം ചോദിക്കുകയും വിമർശനം ഉയരുമ്പോഴെല്ലാം മുൻ സർക്കാരിന്റെ നടപടികൾ അക്കമിട്ട് നിരത്തുകയും ചെയ്യുന്ന രീതി ഒരു ഭരണാധികാരിക്ക് ഭൂഷണമല്ല. പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന് ഭരണകൂടത്തിന്റെ വീഴ്ചകൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കാം. മുഖ്യമന്ത്രിയാകട്ടെ സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ നടപടികളെ വിശദീകരിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്. ഈ രണ്ടു ചുമതലകൾ തമ്മിലുള്ള അടിസ്ഥാനപരമായ വ്യത്യാസം അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷവും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ അത് ഭരണത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ പക്വതയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തും.
മുൻ മുഖ്യമന്ത്രി എന്തു ചെയ്തു, മുൻ സർക്കാർ എന്തുകൊണ്ട് ഒരു പ്രത്യേക നടപടി സ്വീകരിച്ചു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ ചരിത്രപരമായോ രാഷ്ട്രീയമായോ പ്രസക്തമായിരിക്കാം. എന്നാൽ, ഇന്നത്തെ സർക്കാരിന്റെ ഓരോ നടപടിയെയും ന്യായീകരിക്കാനുള്ള സ്ഥിരം കവചമായി അതിനെ ഉപയോഗിക്കാനാവില്ല. മുൻ സർക്കാർ ചെയ്ത ഒരു കാര്യം തെറ്റാണെന്ന് പ്രതിപക്ഷത്തിരിക്കുമ്പോൾ വിമർശിച്ചവർ അധികാരത്തിലെത്തിയശേഷം അതേ രീതി പിന്തുടരുകയും അതിന് ന്യായീകരണമായി മുൻ സർക്കാരിനെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയും ചെയ്താൽ ജനങ്ങൾ സ്വാഭാവികമായും ചോദിക്കും: പിന്നെ ഭരണത്തിൽ വന്ന മാറ്റമെന്താണ്?
ഇവിടെയാണ് പുതിയ സർക്കാരിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം കൂടുതൽ വലുതാകുന്നത്. കഴിഞ്ഞ ഭരണത്തോടുള്ള അതൃപ്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ മാറ്റം പ്രതീക്ഷിച്ചവരുടെ പിന്തുണയും പുതിയ രാഷ്ട്രീയ വിധിയിൽ പ്രതിഫലിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, ആ പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് അർത്ഥം നൽകേണ്ട ബാധ്യത സർക്കാരിനുണ്ട്. അധികാര മാറ്റത്തെ യഥാർത്ഥ മാറ്റമാക്കി മാറ്റേണ്ടത് ഭരണത്തിന്റെ ശൈലിയിലൂടെയും തീരുമാനങ്ങളിലൂടെയും സുതാര്യതയിലൂടെയും ജനങ്ങളോടുള്ള സമീപനത്തിലൂടെയുമാണ്.
മാധ്യമങ്ങളോടുള്ള സമീപനവും അതിന്റെ ഭാഗമാണ്. മാധ്യമ പ്രവർത്തകർ എല്ലാവരും ഒരേ സ്വഭാവക്കാരായിരിക്കില്ല. സർക്കാരിനെ അനുകൂലിക്കുന്നവരും വിമർശിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാകാം. ചോദ്യങ്ങളിൽ മുൻവിധിയോ പ്രകോപനമോ ഉണ്ടെന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിക്ക് തോന്നുന്ന സാഹചര്യങ്ങളും ഉണ്ടാകാം. എന്നാൽ ഒരു ഭരണാധികാരിയുടെ പക്വത പ്രകടമാകേണ്ടത് അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലാണ്. പ്രകോപനത്തിന് പ്രകോപനമല്ല മറുപടി. വസ്തുതയ്ക്ക് വസ്തുതയും വിമർശനത്തിന് വിശദീകരണവും ചോദ്യത്തിന് വ്യക്തമായ ഉത്തരവുമാണ് നൽകേണ്ടത്.
ജനാധിപത്യത്തിൽ മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യം ചെയ്യൽ അധികാരത്തോടുള്ള ശത്രുതയല്ല. അധികാരത്തെ പൊതുജനങ്ങളോട് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ളതാക്കി നിലനിർത്തുന്ന സംവിധാനത്തിന്റെ ഭാഗമാണത്. അതിനാൽ ചോദ്യം ചോദിക്കുന്ന മാധ്യമ പ്രവർത്തകനെ എതിരാളിയായി കാണുന്ന മനോഭാവം ഏതൊരു ഭരണകൂടത്തിനും അപകടകരമാണ്. ഭരണാധികാരിക്ക് മാധ്യമങ്ങളുടെ വിമർശനത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനുള്ള അവകാശമുണ്ട്; തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ തിരുത്താനും കഴിയും. പക്ഷേ അതെല്ലാം സംയമനത്തോടെയും വസ്തുതകളോടെയും നടത്തുമ്പോഴാണ് ഒരു മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ സ്ഥാനത്തിന് യോജിച്ച ഗൗരവം നിലനിൽക്കുന്നത്.
വി.ഡി. സതീശൻ ദീർഘകാലം പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ മുൻനിരയിൽ പ്രവർത്തിച്ച നേതാവാണ്. പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ആക്രമണാത്മകമായ ഭാഷയ്ക്കും മൂർച്ചയുള്ള മറുചോദ്യങ്ങൾക്കും അതിന്റേതായ സ്ഥാനമുണ്ട്. എന്നാൽ, മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ കസേര മറ്റൊരു രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരമാണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത്. ഇന്നദ്ദേഹം സർക്കാരിനെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന സ്ഥാനത്തല്ല; സർക്കാരിനെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ഉത്തരം പറയേണ്ട സ്ഥാനത്താണ്. ഈ സ്ഥാനമാറ്റത്തോടൊപ്പം ഭാഷയിലും സമീപനത്തിലും മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്.
അതിലും പ്രധാനമാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് ജനങ്ങൾക്കു നൽകിയ വാഗ്ദാനങ്ങൾ. പ്രകടന പത്രികയും പ്രചാരണ വേദികളിലെ പ്രഖ്യാപനങ്ങളും അധികാരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയിലെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ മാത്രമാകരുത്. അവ ജനങ്ങളുമായി ഉണ്ടാക്കിയ രാഷ്ട്രീയ കരാറാണ്. അധികാരത്തിലെത്തിയ ശേഷം അവ നടപ്പാക്കാനുള്ള ധാർമ്മികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ ഉത്തരവാദിത്വം സർക്കാരിനുണ്ട്. വാഗ്ദാനങ്ങളുടെ പുരോഗതി ജനങ്ങളോട് തുറന്നു പറയുകയും നടപ്പാക്കാൻ കഴിയാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് കാരണം വിശദീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ള ഭരണത്തിന്റെ രീതി.
ഒരു പുതിയ സർക്കാരിന് മുൻ സർക്കാരിനെ വിമർശിക്കാൻ എളുപ്പമാണ്. എന്നാൽ, കാലം കടന്നുപോകുന്തോറും ആ വാദത്തിന്റെ പ്രസക്തി കുറഞ്ഞുവരും. ഭരണത്തിന്റെ ആദ്യ ഘട്ടത്തിനു ശേഷം ജനങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നത് പഴയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നല്ല; പുതിയ സർക്കാർ എന്തു ചെയ്തു എന്നാണ്. അതിന് ഉത്തരം നൽകേണ്ടത് പഴയ ഭരണത്തിന്റെ വീഴ്ചകളുടെ പട്ടിക കൊണ്ടല്ല, സ്വന്തം ഭരണത്തിന്റെ നേട്ടങ്ങളുടെയും തിരുത്തലുകളുടെയും കണക്കുകൊണ്ടാണ്.
പിണറായി വിജയന്റെ ഭരണശൈലിയെ വിമർശിച്ചുകൊണ്ടാണ് സതീശനും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ മുന്നണിയും ഏറെക്കാലം പൊതുരംഗത്ത് നിലകൊണ്ടത്. അതിനാൽ തങ്ങൾ വിമർശിച്ച അതേ സമീപനങ്ങൾ പുതിയ ഭരണത്തിൽ ആവർത്തിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന ധാരണയ്ക്ക് ഇടനൽകാതിരിക്കേണ്ട പ്രത്യേക ഉത്തരവാദിത്വവും പുതിയ നേതൃത്വത്തിനുണ്ട്. വ്യക്തികളെ താരതമ്യം ചെയ്യുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് ഭരണ സംസ്കാരത്തിലെ വ്യത്യാസം ജനങ്ങൾക്ക് അനുഭവപ്പെടുക എന്നത്.
അധികാരം ഒരിക്കലും ചോദ്യങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മോചനമല്ല. മറിച്ച് അധികാരം കൂടുന്തോറും ഉത്തരവാദിത്വവും കൂടുകയാണ്. വിമർശനം അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കാം; മാധ്യമങ്ങളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ കടുപ്പമുള്ളതാകാം. എന്നാൽ അതെല്ലാം സഹിച്ചും വിശദീകരിച്ചും തിരുത്തേണ്ടിടത്ത് തിരുത്തിയും മുന്നോട്ടു പോകാനുള്ള ശേഷിയിലാണ് ജനാധിപത്യ നേതൃത്വത്തിന്റെ കരുത്ത്.
അതുകൊണ്ട് മുഖ്യമന്ത്രി വി.ഡി. സതീശൻ പ്രതിപക്ഷ നേതാവിന്റെ ഭാഷയിൽ നിന്ന് ഭരണാധികാരിയുടെ ഭാഷയിലേക്ക് പൂർണമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുചോദ്യങ്ങളല്ല വേണ്ടത്; വ്യക്തമായ മറുപടികളാണ്. മുൻ സർക്കാരിന്റെ വീഴ്ചകളല്ല നിരന്തരം ഓർമിപ്പിക്കേണ്ടത്; സ്വന്തം സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കേണ്ടത്. വിമർശകരെ നേരിടുന്നതിലല്ല, വിമർശനങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കുന്ന വീഴ്ചകൾ പരിഹരിക്കുന്നതിലാണ് ഭരണത്തിന്റെ മികവ് തെളിയേണ്ടത്.
ജനങ്ങൾ ഒരു സർക്കാരിനെ അധികാരത്തിലേറ്റുന്നത് മുൻഗാമികളെ കുറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കാൻ വേണ്ടിയല്ല; നാടിനെ മെച്ചപ്പെട്ട രീതിയിൽ ഭരിക്കാനാണ്. ആ ജനവിധി ഒരു അംഗീകാരം മാത്രമല്ല, വലിയൊരു ഉത്തരവാദിത്വവുമാണ്. അത് നിറവേറ്റാനുള്ള സമയം ഭരണകാലം മുഴുവൻ സർക്കാരിനുണ്ട്. എന്നാൽ, ജനങ്ങളുടെ ക്ഷമയും വിശ്വാസവും അനന്തമല്ല.
അധികാരം നൽകിയ ജനങ്ങൾ എല്ലാം കാണുന്നുണ്ട്. അവർ ചോദ്യങ്ങൾ കേൾക്കുന്നുണ്ട്, മറുപടികളും വിലയിരുത്തുന്നുണ്ട്; വാഗ്ദാനങ്ങളും പ്രവർത്തനങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അകലം അളക്കുന്നുമുണ്ട്. ഒടുവിൽ ഒരു സർക്കാരിന്റെ വിധി എഴുതുന്നത് പത്രസമ്മേളനത്തിലെ മറുചോദ്യങ്ങളല്ല….ജനങ്ങളാണ്.
ചീഫ് എഡിറ്റര്
