ഉച്ചാരണമല്ല നിങ്ങളുടെ പ്രശ്നം; രജിസ്റ്ററാണ്: രശ്മി ആർ നായർ

വിദേശത്ത് ജോലി ചെയ്യുന്ന മലയാളികൾ എന്നോട് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്: “എന്റെ ആക്സന്റ് എങ്ങനെ മാറ്റാം?” ഒരു ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപിക എന്ന നിലയിൽ എന്റെ മറുപടി അവരെ മിക്കപ്പോഴും നിരാശപ്പെടുത്തും: മാറ്റേണ്ടതില്ല. ഓഫീസിലോ വാർഡിലോ നിങ്ങളെ തടയുന്നത് ഉച്ചാരണമല്ല. അത് രജിസ്റ്റർ എന്നു ഭാഷാശാസ്ത്രം വിളിക്കുന്ന ഒരു സംഗതിയാണ്; അതിനെക്കുറിച്ച് ആരും നമ്മളെ പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ല.

രജിസ്റ്റർ എന്നാൽ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് ഭാഷയുടെ നില മാറ്റുന്ന കഴിവ്. മലയാളത്തിൽ നമ്മൾ ഇത് അറിയാതെ ചെയ്യുന്നുണ്ട്: അമ്മയോട് പറയുന്ന മലയാളമല്ല ബാങ്ക് മാനേജരോട് പറയുന്നത്; കൂട്ടുകാരോട് പറയുന്നതല്ല പള്ളിയിലെ അച്ചനോട്. ഇംഗ്ലീഷിൽ നമ്മൾ പഠിച്ചത് ഒരൊറ്റ രജിസ്റ്ററാണ്: പാഠപുസ്തകത്തിന്റേത്. അത് വ്യാകരണപരമായി ശരിയാണ്, പരീക്ഷയ്ക്ക് മതിയാകും, ജോലിസ്ഥലത്ത് മിക്കപ്പോഴും തെറ്റായി കേൾക്കും.

ഒരു ഉദാഹരണം. ഒരു മലയാളി നഴ്സ് സീനിയർ ഡോക്ടറോട് പറയുന്നു: “You must come and see this patient now.” വ്യാകരണം ശരി. ഉച്ചാരണം വ്യക്തം. പക്ഷേ ബ്രിട്ടീഷ് ചെവിയിൽ അത് ഒരു ആജ്ഞയാണ്; must എന്ന വാക്ക് അവിടെ മേലുദ്യോഗസ്ഥനോട് ഉപയോഗിക്കുന്നതല്ല. “Could you come and have a look at this patient when you get a moment? I’m a bit concerned” എന്നതാണ് അതേ അടിയന്തരാവസ്ഥ ആ സംസ്കാരത്തിൽ പറയുന്ന രീതി. വാക്കുകൾ കൂടുതലാണ്; അർത്ഥം ഒന്നുതന്നെ; ഫലം തീർത്തും വ്യത്യസ്തം. ആ നഴ്സിന്റെ വാർഷിക വിലയിരുത്തലിൽ എഴുതിവരുന്നത് “communication needs improvement” എന്നായിരിക്കും, അവൾ ഒരിക്കലും അറിയാതെ.

ഇതിന്റെ മറുവശവുമുണ്ട്. പാഠപുസ്തക ഇംഗ്ലീഷ് പഠിച്ചവർ അനൗപചാരിക സാഹചര്യത്തിലും ഔപചാരികമായി സംസാരിക്കും. ടീ റൂമിൽ “Good morning, how do you do?” എന്നു പറയുന്ന ആൾ അകലം പാലിക്കുന്നവനായി തോന്നും; അത് അയാളുടെ ഉദ്ദേശ്യമല്ലെങ്കിലും. ജോലിസ്ഥലത്തെ സൗഹൃദങ്ങൾ, അതുവഴി സ്ഥാനക്കയറ്റങ്ങൾ, രൂപപ്പെടുന്നത് ആ ടീ റൂമിലാണ്.

ഉച്ചാരണത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക്. മലയാളി ഉച്ചാരണം മാറ്റേണ്ട ഒന്നല്ല; ലോകത്ത് ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്നവരിൽ ഭൂരിഭാഗവും അത് രണ്ടാം ഭാഷയായി സംസാരിക്കുന്നവരാണ്, എല്ലാവർക്കും ഓരോ ഉച്ചാരണമുണ്ട്. എന്നാൽ വ്യക്തത എന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്; അത് മൂന്നോ നാലോ പ്രത്യേക ശബ്ദങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങുന്നു. മലയാളികൾക്ക് പൊതുവെ പ്രശ്നമുള്ളത് v-യും w-യും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസം, വാക്കിന്റെ അവസാനത്തെ s-ഉം z-ഉം, പിന്നെ വാക്കിലെ ഊന്നൽ (stress) വീഴുന്ന സ്ഥാനം എന്നിവയിലാണ്. ഇവ മൂന്നും രണ്ടാഴ്ചകൊണ്ട് ശരിയാക്കാം. ബാക്കിയുള്ളതെല്ലാം നിങ്ങളുടെ സ്വത്വമാണ്; അത് കൊണ്ടുനടക്കുക.

അപ്പോൾ എന്തു ചെയ്യണം? മൂന്നു കാര്യങ്ങൾ

ഒന്ന്: ജോലിസ്ഥലത്ത് നിങ്ങളുടെ തൊഴിൽ ചെയ്യുന്ന ഒരു നാട്ടുകാരൻ എങ്ങനെ ഒരു ആവശ്യം ഉന്നയിക്കുന്നു, എങ്ങനെ വിയോജിക്കുന്നു, എങ്ങനെ ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു എന്ന് ഒരാഴ്ച ശ്രദ്ധിച്ചു കേൾക്കുക. വാക്കുകൾ അതേപടി എഴുതി വെക്കുക. അതാണ് നിങ്ങളുടെ പാഠപുസ്തകം.

രണ്ട്: ഔപചാരികതയുടെ ഒരു ഏണി ഉണ്ടാക്കുക. ഒരേ ആവശ്യം മൂന്നു തലത്തിൽ പറയാൻ പഠിക്കുക: മേലുദ്യോഗസ്ഥനോട്, സഹപ്രവർത്തകനോട്, കൂട്ടുകാരനോട്. “Could you possibly…” / “Can you…” / “Give us a hand with this?” മൂന്നും ശരിയാണ്; ഓരോന്നും ഓരോ ആളോട് മാത്രം.

മൂന്ന്: ഇമെയിലിൽ നമ്മൾ ചെയ്യുന്ന ഒരു തെറ്റ് നിർത്തുക. “Kindly do the needful”, “revert back”, “I am having a doubt” — ഇന്ത്യൻ ഓഫീസ് ഇംഗ്ലീഷിന്റെ ഈ പ്രയോഗങ്ങൾ ബ്രിട്ടനിലും അമേരിക്കയിലും ഓസ്ട്രേലിയയിലും അപരിചിതമായി മാത്രമല്ല, ചിലപ്പോൾ പരുഷമായും വായിക്കപ്പെടും. പകരം: “Could you take care of this?”, “get back to me”, “I have a question”.

ഇംഗ്ലീഷ് നന്നായി അറിയാവുന്ന മലയാളികൾ വിദേശത്ത് പിന്നിലാകുന്നത് ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട്; ഇംഗ്ലീഷ് അത്ര നന്നായി അറിയാത്തവർ മുന്നേറുന്നതും. വ്യത്യാസം വ്യാകരണമല്ല. ആരോട്, എപ്പോൾ, ഏതു നിലയിൽ സംസാരിക്കണം എന്ന അറിവാണ്. അത് പഠിക്കാവുന്നതാണ്; പഠിപ്പിക്കാൻ ആരുമില്ല എന്നതു മാത്രമാണ് പ്രശ്നം.

+++++++++++

*രശ്മി ആർ നായർ ഇരിഞ്ഞാലക്കുടയിലെ പ്രായോഗിക ഭാഷാശാസ്ത്രജ്ഞയും മലയാളം–ഇംഗ്ലീഷ് അധ്യാപികയുമാണ്. പതിനഞ്ചു വർഷത്തോളമായി IELTS, OET, PTE പരിശീലനം നൽകുന്നു. SpeakMalayalam.com നടത്തുന്നു.