ചുക്കിച്ചുളിഞ്ഞ്, അഴുക്കും പൊടിയും പിടിച്ച് മുഷിഞ്ഞ സഞ്ചിയില്നിന്നും വീണ്ടും അയാള് ഒരു റൊട്ടിക്കഷ്ണം തപ്പിയെടുത്തു. തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കത്തിയമരുന്ന സൂര്യകിരണങ്ങളില്നിന്നും അല്പമൊന്ന് തെന്നിമാറി തെരുവോരത്തെ ആ വൃക്ഷത്തിന്മേല് ചാരിയിരുന്നു. അല്പം വിശ്രമിക്കാന് ഒരിടം കിട്ടിയ ആശ്വാസത്തില് അയാളിലൂടെ ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസം കടന്നുപോയി. വൃക്ഷത്തിന്മേല് ചാരിയിരുന്ന് ഉണക്കറൊട്ടി ചവച്ചുകൊണ്ടിരിക്കവേ വയറൊട്ടിയ സഞ്ചിയിലേക്കുതന്നെ അയാള് നോക്കി. ഇനിയൊരു കഷ്ണം റൊട്ടിപോലും അതില് ശേഷിപ്പില്ലെന്ന് അയാളറിത്തു. ഈ അവസ്ഥയില് എങ്ങനെ യാത്ര തുടരും എന്നയാള് ചിന്തിച്ചു. അയാളുടെ മനസ്സിന്റെ ആഴങ്ങളില്നിന്നും ഏതോ ഒരു നിശ്ചയദാര്ഢ്യത ഉരുണ്ടുരുണ്ടുവന്ന് അയാളുടെ ക്ഷീണിച്ച കണ്ണുകള്ക്ക് തിളക്കമേകി. മരച്ചില്ലുകളുടെ മണ്ണില് പതിത്തുകിടന്ന നിഴലുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു ദീര്ഘനിശ്വാസം കൂടി പൊഴിച്ചുകൊണ്ട് യാത്ര തുടരാനായി അയാള് എഴുന്നേറ്റു. യാന്ത്രികമായ വിരലനക്കങ്ങളിലൂടെ വയറൊട്ടിയ സഞ്ചിയടക്കമുള്ള വലിയ യാത്രാഭാണ്ഠം അയാളുടെ ചുമലിലേക്ക് വലിഞ്ഞു കയറി. സുദീര്ഘമായ യാത്രയിലുടനീളം ഭാരിച്ച ഭാണ്ഠം തൂക്കിയിട്ട ചുമലിലെ…
ഏകാന്തപഥികന് (ചെറുകഥ): മൊയ്തീന് പുത്തന്ചിറ
