ക്രൈസ്തവ വിശ്വാസത്തിന്റെ കാതൽ ദൈവവുമായുള്ള വ്യക്തിപരമായ ബന്ധവും, കാൽവരി ക്രൂശിൽ ക്രിസ്തു പൂർത്തിയാക്കിയ രക്ഷാകര കർമ്മവുമാണ്. യേശുക്രിസ്തുവിനെ സ്വന്തം രക്ഷിതാവായി സ്വീകരിക്കുകയും തന്റെ പാപങ്ങൾ ഏറ്റുപറയുകയും ചെയ്യുന്ന ഓരോ വിശ്വാസിയും ദൈവമക്കളായിത്തീരുന്നു എന്ന് ബൈബിൾ സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. “എന്നാൽ നിങ്ങളോ ഇരുളിൽ നിന്ന് തന്റെ അത്ഭുത പ്രകാശത്തിലേക്ക് വിളിച്ചവന്റെ സദ്ഗുണങ്ങളെ ഘോഷിക്കാൻ തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു ജാതിയും രാജകീയ പുരോഹിതവർഗ്ഗവും വിശുദ്ധ ജനവും ആകുന്നു” (1 പത്രോസ് 2:9) എന്ന വചനം ഈ സത്യത്തെ അടിവരയിടുന്നു.
ഈ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, വിശ്വാസികൾ എല്ലാവരും ആത്മീയമായി പുരോഹിതരാണെന്നിരിക്കെ, പ്രത്യേകമായി ഒരു പുരോഹിതവർഗ്ഗത്തിന്റെയോ പ്രത്യേക ആരാധനാലയങ്ങളുടെയോ ആവശ്യം എന്താണെന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാണ്.
ആദിമസഭയുടെ കാലത്ത് വലിയ കൽമറകളോ ദേവാലയങ്ങളോ ആയിരുന്നില്ല വിശ്വാസികളുടെ കേന്ദ്രങ്ങൾ. യേശുക്രിസ്തു തന്റെ അന്ത്യത്താഴത്തിനായി തിരഞ്ഞെടുത്തത് ഒരു ഭവനമായിരുന്നു. “രണ്ടോ മൂന്നോ പേർ എന്റെ നാമത്തിൽ എവിടെ കൂടിവരുന്നുവോ അവിടെ ഞാൻ അവരുടെ മധ്യേ ഉണ്ടെ”ಂಬ (മത്താ. 18:20) തിരുവചനം അനുസരിച്ച്, വിശ്വാസികൾ ഒത്തുകൂടുന്നിടം ഏതു ഭവനമായാലും അതൊരു വിശുദ്ധ ദേവാലയമായി മാറുന്നു.
ശാരീരിക വിശപ്പിനായി നാം ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതുപോലെ, ആത്മാവിന്റെ പോഷണത്തിനായി കർത്താവിന്റെ ശരീരവും രക്തവും സ്വീകരിക്കേണ്ടത് ആത്മാർത്ഥമായ ഒരു വിശ്വാസിയുടെ ആവശ്യമാണ്. ഓരോ വിശ്വാസിക്കും പ്രാഥമികമായി ദൈവവുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ മധ്യസ്ഥൻ യേശുക്രിസ്തു മാത്രമാണെന്നിരിക്കെ, സ്വന്തം ഭവനത്തിൽ കുടുംബാംഗങ്ങളോടൊപ്പം ഒത്തുകൂടി കർത്താവിന്റെ ഓർമ്മ ആചരിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ലെന്ന വാദം ക്രൈസ്തവ ചരിത്രത്തിന്റെ ആദ്യകാല മാതൃകകളോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ഒന്നാണ്.
എന്നാൽ, ഈ ആശയത്തോടൊപ്പം തന്നെ സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയെയും പുരോഹിതന്മാരുടെ ശുശ്രൂഷയെയും കുറിച്ചുള്ള യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും നാം വിസ്മരിച്ചുകൂടാ.
പുരാതന സഭകൾ വിശുദ്ധ കുർബാനയെ കേവലം ഒരു ഭക്ഷണത്തിനപ്പുറം സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയെയും ഐക്യത്തെയും അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വിശുദ്ധ കൂദാശയായാണ് കാണുന്നത്. അപ്പവും വീഞ്ഞും വാഴ്ത്തി വിഭജിക്കുന്നതിനും, ആത്മീയമായ മേൽനോട്ടം വഹിക്കുന്നതിനും സഭ നിയോഗിച്ച ശുശ്രൂഷകർ (പുരോഹിതന്മാർ) ആദിമസഭ മുതൽക്കേ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നു (അപ്പൊ. പ്രവൃത്തികൾ 13:2, തീത്തോസ് 1:5).
സഭാപരമായ ക്രമവും ഐക്യവും: വ്യക്തിപരമായി ഭവനങ്ങളിൽ ആരാധനകൾ നടത്തുമ്പോൾ തന്നെ, ഒരു വലിയ സമൂഹമായി ഒത്തുകൂടുമ്പോൾ ക്രമവും അച്ചടക്കവും അത്യാവശ്യമാണ്. പുരോഹിതന്മാരുടെ നേതൃത്വം ഇല്ലെങ്കിൽ ആരാധന വ്യക്തികേന്ദ്രീകൃതമായി മാറാനും, സഭയിൽ ഭിന്നതകൾ ഉണ്ടാകാനുമുള്ള സാധ്യതയുണ്ട്. അതുകൊണ്ടാണ് സഭകൾ പൗരോഹിത്യ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യം നൽകുന്നത്.
ക്രിസ്തുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയും ദൈവത്തിനുമുമ്പിൽ പുരോഹിതനാണെന്നത് നിഷേധിക്കാനാവാത്ത സത്യമാണ്. സ്വന്തം ഭവനത്തിൽ കുടുംബത്തോടൊപ്പം പ്രാർത്ഥിക്കാനും കർത്താവിന്റെ സ്മരണ ആചരിക്കാനും ഓരോ വിശ്വാസിക്കും പൂർണ്ണ അവകാശമുണ്ട്. അതേസമയം, ആത്മീയ കൂട്ടായ്മയുടെയും സഭാപരമായ ക്രമത്തിന്റെയും നിലനിൽപ്പിന് നിയോഗിക്കപ്പെട്ട ശുശ്രൂഷകരുടെ പങ്കും തള്ളിക്കളയാനാവില്ല. വ്യക്തിപരമായ ആത്മീയ സ്വാതന്ത്ര്യവും സഭയുടെ കൂട്ടായ്മയും തമ്മിലുള്ള സന്തുലിതാവസ്ഥ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുമാത്രമേ യഥാർത്ഥ ക്രൈസ്തവ ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകാൻ കഴിയൂ.
