അഹിംസയും സത്യവും സഹിഷ്ണുതയും വീണ്ടും ലോകത്തിന്റെ അനിവാര്യതയാകുമ്പോൾ, ഒക്ടോബർ 2 വീണ്ടും ഒരു ഗാന്ധിജയന്തി ദിനമായി നമ്മുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു. രാഷ്ട്രപിതാവ് മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ 157-ാം ജന്മവാർഷികം ആചരിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുകയും പ്രതിമകളിൽ ഹാരമണിയിക്കുകയും പ്രസംഗങ്ങളിൽ ഗാന്ധിയൻ മൂല്യങ്ങൾ ആവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലപ്പുറം ഒരു ചോദ്യം നാം നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ടതുണ്ട് — നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലും സമൂഹത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും ഗാന്ധി ഇന്നും ജീവിക്കുന്നുണ്ടോ?
ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും യുദ്ധവും സംഘർഷവും തുടരുന്ന കാലത്താണ് അതേ ലോകത്തു തന്നെ ഗാന്ധി ജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത്. സമാധാനത്തിന്റെയും അഹിംസയുടെയും ഗാന്ധിയൻ സന്ദേശം ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കൂടുതൽ പ്രസക്തമാണെന്ന് രാഷ്ട്രപതി ദ്രൗപദി മുർമുവും ഗാന്ധിജയന്തി സന്ദേശത്തിൽ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയിട്ടുണ്ട്.
സത്യവും അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ജീവിതസന്ദേശമായി ഉയർത്തിപ്പിടിച്ച മഹാത്മാഗാന്ധിയുടെ ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കുന്ന വേളയിൽ, കേരളത്തിന്റെ തെരുവുകളിൽ അരങ്ങേറിയ രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ഗൗരവമായ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്നു. പ്രത്യേകിച്ച് വിദ്യാർത്ഥി-യുവജന സംഘടനകൾ തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങൾ, ഗാന്ധിജയന്തി മുന്നോട്ടു വെക്കുന്ന അഹിംസയുടെ സന്ദേശത്തിന് നേർവിപരീതമായ കാഴ്ചയാണ് സൃഷ്ടിച്ചത്.
തിരുവനന്തപുരം പാളയത്ത് യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരും എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരും തമ്മിലുണ്ടായ സംഘർഷത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും കല്ലുകളും തീ പന്തങ്ങളും മറ്റും എറിഞ്ഞതായി റിപ്പോര്‍ട്ടുകള്‍ പറയുന്നു. സംഭവവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് 80 എസ്.എഫ്.ഐ പ്രവർത്തകരെയും 80 യൂത്ത് കോൺഗ്രസ്–കെ.എസ്.യു പ്രവർത്തകരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി കേസുകൾ രജിസ്റ്റർ ചെയ്തിട്ടുമുണ്ടെന്നും പറയുന്നു. ആരാണ് ആദ്യം അക്രമത്തിന് തുടക്കമിട്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ ഇരുവിഭാഗങ്ങളും പരസ്പരം ആരോപണം ഉന്നയിക്കുന്നതിനാൽ ഉത്തരവാദിത്തത്തെക്കുറിച്ച് ഏകപക്ഷീയമായ നിഗമനത്തിലെത്തുന്നത് ശരിയാകില്ലെങ്കിലും, ഇവിടെ ഉയരുന്ന പ്രധാന ചോദ്യം ഏതെങ്കിലും ഒരു സംഘടനയുടെ രാഷ്ട്രീയ നിലപാട് ശരിയോ തെറ്റോ എന്നതല്ല. വിയോജിപ്പിനെ നേരിടാനുള്ള മാർഗമായി അക്രമം തിരഞ്ഞെടുക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരം നമ്മുടെ യുവതലമുറയെ എവിടേക്കാണ് നയിക്കുന്നത് എന്നതാണ്.
ഗാന്ധി ഇന്ത്യയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യസമരത്തിന്റെ നേതാവ് മാത്രമായിരുന്നില്ല. അധികാരത്തിന്റെയും അക്രമത്തിന്റെയും മുന്നിൽ സാധാരണ മനുഷ്യനും നിവർന്നു നിൽക്കാമെന്ന് ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച രാഷ്ട്രീയ പരീക്ഷകനായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ആയുധമില്ലാത്ത മനുഷ്യന്റെ കൈകളിലും അതിശക്തമായ രണ്ട് ആയുധങ്ങളുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തെളിയിച്ചു — സത്യവും അഹിംസയും. പക്ഷെ, കേരളത്തിലെ യുവതലമുറ അതെല്ലാം അവഗണിച്ചുകൊണ്ട് കാണിക്കുന്ന അക്രമ രാഷ്ട്രീയം കേരളത്തെ മാത്രമല്ല, രാജ്യത്തെയൊട്ടാകെ അപമാനിക്കുന്നതിനു തുല്യമാണ്.
അഹിംസ ഗാന്ധിക്ക് ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച് അനീതിക്കെതിരെ ധൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളാനുള്ള മാർഗമായിരുന്നു. സത്യാഗ്രഹം കീഴടങ്ങലായിരുന്നില്ല; അധികാരത്തിന്റെ തെറ്റുകൾക്കു മുന്നിൽ സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെ പണയംവയ്ക്കില്ലെന്ന പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിയുടെ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ ലക്ഷ്യം പോലെ തന്നെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താനുള്ള മാർഗവും പ്രധാനമായിരുന്നു.
ഇന്നത്തെ യുവ തലമുറ ഗാന്ധിയെ വീണ്ടും വായിക്കേണ്ടതിന്റെ കാരണവും അതുതന്നെയാണ്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ശത്രുതയായി മാറുകയും മതത്തിന്റെയും വംശത്തിന്റെയും ദേശീയതയുടെയും പാര്‍ട്ടിയുടെയും പേരിൽ മനുഷ്യർ വിഭജിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ എതിരാളിയെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനു പകരം അയാളുമായി സംവദിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കുന്ന ഗാന്ധിയൻ സമീപനം പ്രസക്തമാണ്.
വിദ്യാർത്ഥി രാഷ്ട്രീയം ആശയങ്ങളുടെ സംവാദവേദിയാകണം. വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായമുള്ളവരോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനും വാദിക്കാനും ജനാധിപത്യപരമായി പ്രതിഷേധിക്കാനും യുവാക്കളെ പരിശീലിപ്പിക്കേണ്ട ഇടങ്ങളാണ് ക്യാമ്പസുകൾ. കല്ലും കുപ്പിയും തീപ്പന്തവും കൈയാങ്കളിയും രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഷയായി മാറുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു സംഘടനയുടെ പ്രതിച്ഛായ മാത്രമല്ല; വിമർശനാത്മകമായി ചിന്തിക്കുകയും വിയോജിപ്പുകളെ സഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തലമുറയെ വളർത്താനുള്ള അവസരമാണ്.
ഗാന്ധിയുടെ അഹിംസ ഭീരുത്വമായിരുന്നില്ല. ശക്തമായ അനീതിക്കെതിരെ പോലും എതിരാളിയെ ശാരീരികമായി ഇല്ലാതാക്കാതെ പ്രതിരോധിക്കാമെന്ന രാഷ്ട്രീയ ആശയമായിരുന്നു അത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഗാന്ധിജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്നത് ചിത്രത്തിനു മുന്നിൽ പുഷ്പാർച്ചന നടത്തുന്നതിൽ മാത്രം അവസാനിക്കരുത്. നമ്മുടെ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനത്തിൽ എത്രത്തോളം അഹിംസയും സഹിഷ്ണുതയും ജനാധിപത്യബോധവും നിലനിൽക്കുന്നുവെന്ന് പരിശോധിക്കാനുള്ള ദിനം കൂടിയാകണം അത്.
എസ്‌എഫ്‌ഐയുടെ കൊടിക്കീഴിൽ പ്രതിഷേധത്തിനിറങ്ങിയവരുടെ അക്രമം അതിരുവിട്ടപ്പോൾ അതിന്റെ ഇരയായത് പൊതുമുതൽ മാത്രമായിരുന്നില്ല; സ്കൂൾ കുട്ടികൾക്കായി തയ്യാറാക്കിയ ഭക്ഷണം പോലും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടു. വിശപ്പടക്കാൻ കുട്ടികൾക്കായി ഒരുക്കിയ ആഹാരത്തോടുപോലും കരുണ കാണിക്കാത്ത അക്രമരാഷ്ട്രീയം എന്ത് സന്ദേശമാണ് പുതിയ തലമുറയ്ക്ക് നൽകുന്നതെന്ന ചോദ്യം ഇവിടെ പ്രസക്തമാണ്.
ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ അഹിംസയെയും സഹിഷ്ണുതയെയും കുറിച്ച് സമൂഹം സംസാരിക്കുന്ന സമയത്താണ് ഇത്തരം രാഷ്ട്രീയ അക്രമങ്ങൾ ചർച്ചയാകുന്നത്. പ്രതിഷേധിക്കാനും അഭിപ്രായം പ്രകടിപ്പിക്കാനും ജനാധിപത്യം അവകാശം നൽകുന്നു; എന്നാൽ, കുട്ടികളുടെ ഭക്ഷണം ഉൾപ്പെടെയുള്ള പൊതുസമ്പത്തും മറ്റുള്ളവരുടെ അവകാശങ്ങളും നശിപ്പിക്കുന്നത് ആ ജനാധിപത്യാവകാശത്തിന്റെ ഭാഗമല്ല. രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പേരിൽ അക്രമത്തെ സാധാരണവൽക്കരിക്കുന്ന പ്രവണതയെക്കുറിച്ച് സമൂഹവും വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകളും ഗൗരവമായി ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടതുണ്ട്. വിദ്യാര്‍ത്ഥികളെ ഇത്തരം അക്രമ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്ക് തള്ളിവിടുന്ന പാര്‍ട്ടിയും അതിന്റെ നേതാക്കളും ഇതിന് ഉത്തരവാദികളാണ്. രാഷ്ട്രീയ സംഘടനകൾ യുവാക്കളിൽ വളർത്തുന്ന സംസ്കാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. നേതാക്കളെ അന്ധമായി പിന്തുടരുന്നതിന് പകരം, “ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് ശരിയാണോ, എന്റെ പ്രതിഷേധം മറ്റൊരാളുടെ അവകാശത്തെ ലംഘിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കാൻ കഴിയുന്ന യുവത്വമാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി.
ഗാന്ധിജയന്തിയുടെ ഏറ്റവും പ്രസക്തമായ സന്ദേശവും അതുതന്നെയാണ്: എതിരാളിയെ തോൽപ്പിക്കുന്നതിലല്ല, അക്രമത്തെ നിരാകരിച്ചുകൊണ്ട് സ്വന്തം നിലപാട് ഉറച്ചുപറയാൻ കഴിയുന്നതിലാണ് ജനാധിപത്യത്തിന്റെ വിജയം.
ചീഫ് എഡിറ്റര്‍
