പശ്ചിമേഷ്യയിലെ സംഘര്ഷം താല്ക്കാലികമായെങ്കിലും നിലച്ചു. 40 ദിവസത്തിനുശേഷം, യുഎസും ഇറാനും തമ്മിൽ വെടിനിർത്തൽ നിലവിൽ വന്നു. ഇസ്രായേൽ ഇതിൽ അസന്തുഷ്ടരാണെങ്കിലും, യുഎസ് സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ അത് അനുസരിക്കുകയല്ലാതെ അവർക്ക് മറ്റ് മാർഗമില്ലായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഇതൊരു താൽക്കാലിക വെടിനിർത്തൽ മാത്രമാണോ, അതോ അടുത്ത രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ നടക്കുന്ന ചർച്ചകൾ യുദ്ധത്തിന് അറുതി വരുത്തുമോ? ഉത്തരം, ചർച്ചകൾ തകർന്നില്ലെങ്കിൽ രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് പൂർണ്ണമായ വെടിനിർത്തൽ നിലനിർത്തിയാൽ, യുദ്ധം അവസാനിക്കും എന്നതാണ്. ഈ വിശ്വാസത്തിന് കാരണം, യുഎസും ഇസ്രായേലും യുദ്ധം തുടർന്നാൽ, ഇറാന് രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ചർച്ചകൾ നീട്ടില്ല എന്നതാണ്. ഉടമ്പടിയുടെ കാലാവധി നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, ഫെബ്രുവരി 28 നാണ് ഇസ്രായേലും യു എസും യുദ്ധം ആരംഭിച്ചതെന്ന് ഓർമ്മിക്കുക. ഈ വെടിനിര്ത്തലും അത്തരമൊരു പ്രഹസനമാണോ എന്നതാണ് ചോദ്യം.
ഇറാനും യു എസും തമ്മിലുള്ള സമാധാന കരാറിന് ആദ്യം മധ്യസ്ഥത വഹിച്ച മസ്കറ്റിന് പിന്നാലെ, ജനീവയിൽ രണ്ടാം ഘട്ട ചർച്ചകൾക്ക് പ്രസിഡന്റ് ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് രണ്ടാഴ്ച സമയം അനുവദിച്ചിരുന്നു. എന്നാല്, ആ ചര്ച്ച നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കെ, ആദ്യ ആഴ്ചയിൽ തന്നെ ആക്രമണങ്ങൾ ആരംഭിച്ചു. അതിനാൽ, ഇത്തവണ ആക്രമണങ്ങൾ അവസാനിപ്പിക്കുകയും ചർച്ചകൾ തുടരുകയും ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ, സമാധാനത്തിനുള്ള പ്രതീക്ഷയുണ്ട്. കാരണം, ആദ്യമായി ചൈന പ്രശ്നത്തില് ഇടപെട്ടതു തന്നെ. പാക്കിസ്താന് പ്രധാനമന്ത്രി ഷഹബാസ് ഷെരീഫും സൈനിക മേധാവി അസിം മുനീറും സന്ദേശവാഹകരായി പ്രവർത്തിച്ചു. എന്നാല്, ഇറാന്റെ നിലപാട് മയപ്പെടുത്താൻ ചൈന ആവശ്യപ്പെട്ടത് രണ്ടാഴ്ചത്തേക്ക് ശത്രുത നിർത്താൻ ഒരു കരാറിലെത്തി.
ഇപ്പോൾ ഉയരുന്ന വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: ഈ 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം കൊണ്ട് അമേരിക്ക എന്താണ് നേടിയത്? മുഴുവൻ മിഡിൽ ഈസ്റ്റിനെയും ഗൾഫ് മേഖലയെയും കൂടുതൽ അരക്ഷിതാവസ്ഥയിലാക്കിയതല്ലാതെ മറ്റെന്ത് നേടി? ഇസ്രായേലിന്റെ ബലഹീനതകൾ ഈ യുദ്ധം തുറന്നുകാട്ടിയില്ലേ? അത് അമേരിക്കയുടെ സൂപ്പർ പവർ പദവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ധാരണയെ ബാധിച്ചില്ലേ? അമേരിക്ക വെറും ‘മസില് പവര്’ ആണെന്നും ബുദ്ധിശൂന്യരാണെന്നും ലോകത്തെ കാണിച്ചുകൊടുത്തില്ലേ? ഏറ്റവും വലിയ ചോദ്യം ഇതാണ്: യുദ്ധം ഈ ഘട്ടത്തിൽ അവസാനിച്ചാൽ, ഇറാനെ പശ്ചിമേഷ്യയുടെ സൂപ്പർ പവറായി ലോകം സ്ഥാപിക്കില്ലേ? ഒരുപക്ഷെ, അത് മുന്കൂട്ടി കണ്ടതുകൊണ്ടാണോ ട്രംപ് ഇറാനിലെ നാഗരികതയെത്തന്നെ ഇല്ലാതാക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയത്? അതിനര്ത്ഥം മറ്റൊരു നാഗസാക്കിയോ ഹിരോഷിമയോ പോലെ ഇറാനിലും സംഭവിക്കുമെന്നല്ലേ?
40 ദിവസത്തേക്ക് അമേരിക്കയുടെയും ഇസ്രായേലിന്റെയും ഏറ്റവും കടുത്ത ആക്രമണങ്ങൾ ഇറാൻ നേരിട്ടുവെന്നും തുല്യ ശക്തിയോടെയല്ലെങ്കിലും ഏകരായി രണ്ട് സൂപ്പര് പവറുകളെ നേരിട്ടു എന്നതും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതാണ്. ഇറാന്റെ ഉന്നത രാഷ്ട്രീയ, മത, സൈനിക നേതൃത്വങ്ങളെ ഇസ്രായേലും അമേരിക്കയും ഉന്മൂലനം ചെയ്തിട്ടും, ഇറാന് സർക്കാരിന്റെ ഘടന കേടുകൂടാതെ തുടർന്നു. സർക്കാർ, സൈനിക ഭരണ ഘടനകൾ ബാധിക്കപ്പെട്ടില്ല. രണ്ട് പതിറ്റാണ്ടിനിടെ ആദ്യമായി ഒരു രാജ്യം അമേരിക്കയുടെ യുദ്ധവിമാനം വെടിവച്ചു വീഴ്ത്തി. ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളിലെ യുഎസ് സൈനിക താവളങ്ങൾക്ക് നേരെ ഇറാൻ കൃത്യമായ ആക്രമണം നടത്തി. 31 പ്രവിശ്യകളായി വിഭജിച്ചിരിക്കുന്ന അതിന്റെ വികേന്ദ്രീകൃത സൈനിക സംവിധാനം പ്രതികാര ആക്രമണങ്ങൾ തുടർന്നു.
ഇസ്രായേലിനെക്കുറിച്ച് പറയുകയാണെങ്കിൽ, അവർ വിപുലമായ സെൻസർഷിപ്പ് നടപ്പിലാക്കിയിരുന്നു. റിപ്പോർട്ടുകളനുസരിച്ച്, വിദേശ പത്രപ്രവർത്തകരുടേതുൾപ്പെടെ എല്ലാ ദിവസവും കുറഞ്ഞത് 20 വാർത്തകളെങ്കിലും അവിടെ സെൻസർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്. വാർത്തകൾ വെട്ടിക്കുറയ്ക്കുകയോ മൊത്തത്തിൽ തടയുകയോ ചെയ്യുന്നു. കേണൽ നെറ്റോനെം കുലയാണ് സെൻസർഷിപ്പിന്റെ ചുമതല. ഐഡിഎഫ് ഡയറക്ടറേറ്റ് ഓഫ് മിലിട്ടറി ഇന്റലിജൻസിലെ ഒരു യൂണിറ്റായ ഇസ്രായേലി മിലിട്ടറി സെൻസർ, മാധ്യമ നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക ചുമതല വഹിക്കുന്നു. അവര് അറിയാതെ ഇസ്രായേലില് നിന്ന് ഒരു വാര്ത്തയും പുറത്തു പോകാന് അനുവദിക്കുകയില്ല. ഇസ്രായേൽ സിവിലിയൻ അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയിട്ടുള്ളൂ എന്ന് മാത്രമാണ് അവര് റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യുന്നത്. അതേസമയം ഇറാൻ തങ്ങളുടെ സൈനിക അടിസ്ഥാന സൗകര്യങ്ങൾക്ക് കാര്യമായ നാശനഷ്ടം വരുത്തിയെന്ന് അവകാശപ്പെട്ടു. അവരുടെ വ്യോമ പ്രതിരോധ സംവിധാനം ദയനീയമായി പരാജയപ്പെട്ടു. ഇറാന്റെ ആണവശേഷി നശിപ്പിച്ചതായി യുഎസും ഇസ്രായേലും അവകാശപ്പെടുന്നുണ്ട്. ആത്മാഭിമാനത്തിന് ക്ഷതമേല്ക്കാതിരിക്കുന്നതിന് അത് നല്ലതാണ്, പക്ഷേ വാസ്തവത്തിൽ, വിപരീതമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. ഇറാൻ ഉൾപ്പെടെ പല രാജ്യങ്ങളിലും ആണവ ബോംബുകൾ വികസിപ്പിക്കാനുള്ള ആഗ്രഹം ഇപ്പോൾ ശക്തിപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. ഗദ്ദാഫി ലിബിയയുടെ ആണവ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിച്ചത് തെറ്റായ തീരുമാനമായിരുന്നുവെന്നും ഉത്തര കൊറിയയുടെ ആണവ പദ്ധതി ഉപേക്ഷിക്കാതിരിക്കുന്നത് ശരിയായ തീരുമാനമായിരുന്നുവെന്നും ഫ്രാൻസിസ് ഫുകുയാമയെപ്പോലുള്ളവർ സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞു.
യുഎസും ഇസ്രായേലും ഇറാന്റെ നേതൃത്വത്തെ ഒന്നൊന്നായി കൊന്നൊടുക്കി. പക്ഷേ, ഇറാന്റെ മിസൈൽ സംവിധാനമോ ഡ്രോൺ സൗകര്യങ്ങളോ പൂർണ്ണമായും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടില്ലെന്നുള്ളതാണ് സത്യം. പർവത ഗുഹകളിലോ ഭൂഗർഭ തുരങ്കങ്ങളിലോ കടലിനടിത്തട്ടിലോ ഒളിപ്പിച്ച ഇറാന്റെ മിസൈൽ, ഡ്രോൺ കേന്ദ്രങ്ങൾ നശിപ്പിക്കപ്പെടാതെ തുടർന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് പേര് കൊല്ലപ്പെട്ടു. പക്ഷേ, അത് ഇറാനിയൻ ജനതയുടെ ആത്മാവിനെ ശക്തിപ്പെടുത്തുക മാത്രമേ ചെയ്തുള്ളൂ. ഇറാന്റെ പരമ്പരാഗത സൈന്യമായ ഐആർജിസിയുടെയും ബാസിജ് ഫോഴ്സിന്റെയും സംയുക്ത ശക്തി 1.5 മുതൽ 1.6 ദശലക്ഷം വരെയാണ്. എന്നാൽ, യുഎസ്-ഇസ്രായേല് ആക്രമണം തുടര്ന്നതോടെ ഏകദേശം 14 ദശലക്ഷം പേര്, അതും യുവാക്കള്, സൈന്യത്തിൽ ചേരാനും ജീവൻ ബലിയർപ്പിക്കാനും രജിസ്റ്റർ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. ഖമേനി ഭരണകൂടത്തിനെതിരായ സാധാരണ ഇറാനികളുടെ രോഷം ആളിക്കത്തിച്ച് അവിടെ അധിനിവേശം നടത്താമെന്ന ട്രംപിന്റെ തന്ത്രം പാടേ പാളി.. പകരം അവര് പൂര്വ്വാധികം ജ്വലിച്ചു….ദേശീയതയുടെ ചൂടിൽ അലിഞ്ഞു ചേർന്നു.
യുദ്ധം ചെയ്യാതെ അമേരിക്കയെയും ഇസ്രായേലിനെയും ലോകത്തെയും കീഴടക്കാനുള്ള ഒരു പുതിയ ഫോർമുലയാണ് ഇപ്പോള് ഇറാൻ രൂപപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് അടച്ചുപൂട്ടുന്നതിലൂടെ, ലോകത്തിലെ എണ്ണ വിഭവങ്ങളുടെ ഒഴുക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അമേരിക്കയുടെ സ്വപ്നം എളുപ്പത്തിൽ നേടിയെടുക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അവര് തെളിയിച്ചു. മറുവശത്ത്, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ രാഷ്ട്രം നിയമങ്ങളെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ള ഒരു ക്രമം പാലിക്കാൻ വിസമ്മതിച്ചാൽ, ഇറാൻ പോലുള്ള ഒരു രാജ്യത്തിന് പോലും നിയമങ്ങൾ ലംഘിച്ച് ആഗോള ക്രമത്തെ തകർക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് ലോകത്തിന് കാണിച്ചുകൊടുത്തു. അമേരിക്കയ്ക്ക് പരമാധികാരം അടിയറ വെച്ച ഗൾഫ് രാജ്യങ്ങളെ അമേരിക്കയ്ക്ക് സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഇറാൻ അറിയിച്ചു കൊടുത്തു. തങ്ങളെ അമേരിക്ക സംരക്ഷിച്ചുകൊള്ളുമെന്ന ഗള്ഫ് ഭരണാധികാരികളുടെ വിശ്വാസത്തെ മാറ്റി ചിന്തിപ്പിക്കാന് ഇറാന് പഠിപ്പിച്ചു.
അതുകൊണ്ടാണ് ഈ 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം അമേരിക്കയ്ക്ക് ഒരു നഷ്ടമായി മാറിയത്. അമേരിക്ക ഒരു സൂപ്പർ പവർ ആണെന്ന് ഖ്യാതി നഷ്ടപ്പെട്ടു, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ സൈന്യത്തിന്റെ പരിമിതികള് എത്രത്തോളമുണ്ടെന്നും വെളിപ്പെട്ടു. കഴിഞ്ഞ വർഷം, പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് താരിഫ് യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, അപൂർവ ധാതുക്കളുടെ വിതരണം തടഞ്ഞുകൊണ്ട് ചൈന അമേരിക്കയുടെ സൂപ്പർ പവർ പദവിയെ വെല്ലുവിളിച്ചത് ഇത്തരുണത്തില് ഓര്മ്മിക്കണം. ഇപ്പോൾ, 40 ദിവസത്തെ യുദ്ധം നടത്തിയതിലൂടെ, അമേരിക്കയ്ക്ക് ബോംബർ വിമാനങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് മാത്രമേ ഒരു രാജ്യത്ത് നാശം വിതയ്ക്കാൻ കഴിയുകയുള്ളൂ എന്നും അതിനെ കീഴടക്കാന് കഴിയില്ലെന്നും ഇറാൻ തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു. മൂന്ന് വ്യത്യസ്ത മേഖലകളിലെ ഈ യുദ്ധത്തിന്റെ സന്ദേശം അമേരിക്കയ്ക്ക് നല്ലതല്ല. ആദ്യത്തെ മേഖല ഗൾഫാണ്, അവിടെ അമേരിക്കയുടെ സഖ്യകക്ഷികൾ അവരുടെ സുരക്ഷാ ഘടന പുനഃപരിശോധിക്കാന് നിര്ബ്ബന്ധിതരായിരിക്കുകയാണ്.
ഗള്ഫ് രാജ്യങ്ങള് അമേരിക്കയില് നിന്ന് അകന്നു നിന്നാൽ, അത് പെട്രോഡോളർ സംവിധാനത്തിന് വലിയ തിരിച്ചടിയാകും. ഇറാന്റെ ചർച്ചാ വ്യവസ്ഥകളിൽ ഹോർമുസ് കടലിടുക്ക് നിയന്ത്രിക്കുന്നതും ഒമാനുമായി സഹകരിച്ച് ടോൾ പിരിക്കുന്നതും ഉൾപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ, അത് പെട്രോഡോളറിന് കൂടുതൽ വലിയ തിരിച്ചടിയാകും. കാരണം, യുദ്ധകാലത്ത് ഇറാൻ ചൈനീസ് യുവാനിൽ ടോൾ പിരിക്കുന്നതായി വാർത്തകളുണ്ടായിരുന്നു. പെട്രോഡോളർ സംവിധാനത്തെ ബാധിച്ചാൽ, 40 ട്രില്യൺ ഡോളർ കടബാധ്യതയുള്ള അമേരിക്ക കടുത്ത പ്രതിസന്ധിയിലാകും.
രണ്ടാമത്തെ മേഖലയിൽ ദക്ഷിണേഷ്യയും ദക്ഷിണപൂർവേഷ്യയും, പസഫിക് സമുദ്രവും ഉൾപ്പെടുന്നു. ജപ്പാനും ദക്ഷിണ കൊറിയയും ഇറാൻ യുദ്ധം സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരിക്കണം. ഇറാനെതിരായ യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് നിർണായക വിജയം നേടാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇസ്രായേലിനെ സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, ചൈനയുമായും ഉത്തര കൊറിയയുമായുമുള്ള യുദ്ധത്തിൽ ജപ്പാനെയും ദക്ഷിണ കൊറിയയെയും അവർ എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കുമെന്ന് അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കണം? ചൈന അതിനെതിരെ എന്തെങ്കിലും മുൻകൈയെടുത്താൽ അമേരിക്കയ്ക്ക് എന്തു ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് തായ്വാനും ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടാകണം. ഇറാനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ പസഫിക് സമുദ്രത്തിൽ വിന്യസിച്ചിരിക്കുന്ന അമേരിക്കന് സൈനിക ഉപകരണങ്ങളുടെ വലിയൊരു ഭാഗം ഉപയോഗിച്ചു കഴിഞ്ഞതായാണ് റിപ്പോര്ട്ടുകള്.
മൂന്നാമത്തെ മേഖല യൂറോപ്പും നേറ്റോ രാജ്യങ്ങളുമാണ്. ഇറാനുമായുള്ള യുദ്ധത്തിൽ അമേരിക്കയെ സഹായിക്കാൻ മിക്കവാറും എല്ലാ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും വിസമ്മതിച്ചു. ഇറാനെതിരായ യുദ്ധത്തിനായി അവരുടെ സൈനിക താവളങ്ങളും വിമാനത്താവളങ്ങളും ഉപയോഗിക്കാൻ അവർ വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. ട്രംപ് എല്ലാ യൂറോപ്യൻ നേതാക്കളെയും അപമാനിച്ചു. യൂറോപ്പുമായുള്ള അമേരിക്കയുടെ ബന്ധം അമേരിക്കയുടെ വലിയ സാമ്പത്തിക അല്ലെങ്കിൽ സൈനിക ശക്തിയെ അടിസ്ഥാനമാക്കിയുള്ളതല്ല, മറിച്ച് പരസ്പര വിശ്വാസത്തിലും ആത്മവിശ്വാസത്തിലും അധിഷ്ഠിതമാണെന്ന് ഓർമ്മിക്കുക. യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങൾ അവരുടെ സുരക്ഷ അമേരിക്കയെയാണ് ഏൽപ്പിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ, അവരുടെ മിഥ്യാധാരണകൾ തകർന്നു. ഇപ്പോൾ, എല്ലാ യൂറോപ്യൻ രാജ്യങ്ങളും അവരുടെ സൈനിക ശക്തി വർദ്ധിപ്പിക്കുകയാണ്. തന്നെയുമല്ല, യൂറോപ്പില് നിന്ന് അമേരിക്കന് സൈന്യത്തെ പിന്വലിക്കാനുള്ള ചര്ച്ചകള് നടക്കുന്നുമുണ്ട്. അങ്ങനെ, ഈ യുദ്ധം പശ്ചിമേഷ്യ, ദക്ഷിണ, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യ, യൂറോപ്പ് എന്നിവിടങ്ങളിൽ അമേരിക്കയെക്കുറിച്ചുള്ള നിഷേധാത്മക ധാരണകൾ ആഴത്തിലാക്കി.
യുദ്ധച്ചെലവ് അമേരിക്കയ്ക്ക് അവിശ്വസനീയമാംവിധം ഭാരിച്ചതാണ്. റിപ്പോർട്ടുകൾ പ്രകാരം, അമേരിക്ക ഓരോ സെക്കൻഡിലും ഏകദേശം 10,300 ഡോളറാണ് ചെലവഴിക്കുന്നത്. ഏറ്റവും വലിയ ചെലവ് ആയുധങ്ങൾക്കും മിസൈലുകൾക്കുമാണ്, ഇത് പ്രതിദിനം ഏകദേശം 320 മില്യൺ ഡോളറിലെത്തും. കൂടാതെ, വ്യോമ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഏകദേശം 245 മില്യൺ ഡോളറും സമുദ്ര പ്രവർത്തനങ്ങൾക്കായി ഏകദേശം 155 മില്യൺ ഡോളറും ചെലവഴിക്കുന്നു.
THAAD, Patriot, Aegis തുടങ്ങിയ മിസൈൽ പ്രതിരോധ സംവിധാനങ്ങൾക്കും വൻതോതിൽ പണം ചെലവഴിക്കുന്നുണ്ട്, പ്രതിദിനം ഏകദേശം 95 മില്യൺ ഡോളറാണ് ഇതിനുവേണ്ടി ചെലവഴിക്കുന്നതെന്നാണ് കണക്ക്. ഇന്റലിജൻസ്, സൈബർ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് ഏകദേശം 45 മില്യൺ ഡോളറും, സൈനികർക്കും മറ്റ് സംവിധാനങ്ങൾക്കും പ്രതിദിനം ഏകദേശം 30 മില്യൺ ഡോളറുമാണ് ചിലവാകുന്നത്. മൊത്തത്തിൽ, ഈ സംഘർഷം അമേരിക്കയിലെ നികുതിദായകര്ക്ക് സാമ്പത്തികമായി വളരെ ചെലവേറിയതാണെന്ന് തെളിയിക്കപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു.
ഇറാനില് കരസേനയെ ഇറക്കാന് ട്രംപും യുദ്ധ സെക്രട്ടറി പീറ്റ് ഹെഗ്സെത്തും പദ്ധതി തയ്യാറാക്കിയെങ്കിലും അവര് അതില് നിന്ന് പിന്മാറിയ അവസ്ഥയിലാണിപ്പോള്. കരസേനയെ ഇറക്കിയും മറൈൻ സേനയെയും 82-ാമത് എയർബോൺ ഡിവിഷനെയും കടലിൽ ഇറക്കിയും യുദ്ധം തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ, ചെലവ് ക്രമാതീതമായി വർദ്ധിക്കുമായിരുന്നു. ഓർക്കുക, അമേരിക്ക വിയറ്റ്നാമിൽ യുദ്ധം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ, തുടക്കത്തിൽ മൂവായിരം കരസേന മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ, നാല് വർഷത്തിന് ശേഷം അത് അഞ്ച് ലക്ഷമായി. ഇത്തവണ ഇറാനില് യുഎസ് യുദ്ധം തുടർന്നിരുന്നെങ്കിൽ, അത് അനന്തമായ ഒരു യുദ്ധമായി മാറുമായിരുന്നു. ഇറാനിലെ ഭരണകൂടം മാറിയെന്നും, തീവ്രവാദികളും വിവേകശൂന്യരുമാണ് ഇപ്പോള് അധികാരത്തിലുള്ളതെന്നും, ഇറാന്റെ വ്യോമസേനയും നാവികസേനയും നശിപ്പിക്കപ്പെട്ടുവെന്നും മറ്റും പ്രസിഡന്റ് ട്രംപ് ആവർത്തിച്ച് അവകാശപ്പെട്ടത് അതുകൊണ്ടാണ്. അതെല്ലാം യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു ശ്രമം മാത്രമായിരുന്നു.
