Category: STORIES

സമയം നാലുമണിയോടക്കുന്നു. സംസാരിച്ചിരുന്നു സമയം പോയതറിഞ്ഞതേയില്ല. ഒരു നല്ല അവധിദിനം ആഘോഷിച്ച സന്തോഷത്തിലാണ് വക്കച്ചൻ. ആൺമക്കൾ ഇല്ലാത്ത അമ്മയുടെ സ്നേഹവും, പരിചരണവുമാണ് അവനു കൂടുതൽ ഇഷ്ടമായത് എന്ന് തോന്നി. തൊടിയിൽ പണിക്കാരെ നിറുത്തിയിട്ടാണ് ദേവൻ പോന്നത്. അവിടെ എന്തായിക്കാണും എന്ന് ഒരു എത്തും പിടിയുമില്ല. അരയങ്കാവ് ബാങ്ക് കവലയ്ക്കു മുൻപുള്ള ചെറിയ കയറ്റത്തു നല്ലൊരു കള്ളുഷാപ്പുണ്ട്, അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ ദേവൻ പതിയെ സൈക്കിൾ നിറുത്തി. “രണ്ടെണ്ണം അടിച്ചാലോ, വീടുവരെ ചവിട്ടി പോകേണ്ടതല്ലേ, നിനക്കിവിടെ നിന്ന് തലപ്പാറയ്ക്കു ബസ്സും കിട്ടും…” “അതുവേണോ ദേവാ, ഇന്ന് രാവിലെ തുടങ്ങിയതല്ലേ” വക്കച്ചന് ഒരു മടി പോലെ “എന്തായാലും നീ വാ.. നീ കഴിയ്‌ക്കേണ്ട നിനക്ക് വേണ്ടെങ്കിൽ വേണ്ട.. ” ദേവനിതു എന്ത് പറ്റി. ഇടയ്ക്കൊക്കെ കഴിയ്ക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഇത് പിടിവിട്ടതുപോലെയാണല്ലോ? വക്കച്ചന് അവനോടു ചോദിയ്ക്കണമെന്നുണ്ട്. പക്ഷെ അവനത് ഇഷ്ടപ്പെടണമെന്നില്ല. ചോദിച്ചാൽ പറയും അവധിയല്ലേ,…

“ബാലൻ സാറിന്റെ വീടല്ലേ” വിറയാർന്ന സ്വരത്തിൽ ദേവൻ തിരക്കി. “സാറിവിടില്,… പുറത്തു പോയിരിയ്ക്ക്യാ, ആരാ.” അമ്മ തിരക്കി. “അമ്മേ, ഞങ്ങള്‍ മായയുടെ ക്‌ളാസ്സ് മേറ്റ്സ് ആണ്, എന്റെ പേര് വക്കച്ചൻ ” വക്കച്ചനാണ് മറുപടി പറഞ്ഞത്. “മായേടെയോ..മക്കളിവിടെ നില്ല്..ഓളെ വിളിയ്ക്കാട്ടോ…” അമ്മ അകത്തേക്ക് പോയി. ചാരിയിട്ട വാതിലിനു പിന്തിരിഞ്ഞു നിൽക്കുമ്പോള്‍ ദേവന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പു കൂടി വന്നു മുറ്റത്തേക്ക് പടർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന മൂവാണ്ടൻ മാവിന്റെ ഇടതൂർന്ന ചില്ലകൾക്കിടയിൽ ഉറക്കം തൂങ്ങിയ അണ്ണാറക്കണ്ണന്മാർ ഞെട്ടിയുണർന്നു ചിലക്കുവാൻ തുടങ്ങി. അകത്തെവിടെയോ ആകാശവാണിയിലൂടെ ഒഴുകിയെത്തിയിരുന്ന ചലച്ചിത്ര ഗാനങ്ങൾ പൊടുന്നനെ നിലച്ചു. “എടാ,.. വക്കച്ചാ .. ” അകത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി നിന്ന വക്കച്ചന്റെ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചു ദേവൻ വിളിച്ചു. “നമുക്ക് തിരികെ പോയാലോ? കുഴപ്പായോ ? ” “നീ ഇങ്ങനെ പേടിച്ചാലോ… അവിടെ നിൽക്ക്” ചവിട്ടുപടിയിൽ നിന്നും മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ ദേവനെ അവൻ…

കരിങ്കൽ പാളികൾ മതിൽ തീർത്ത പാത പിന്നിടുമ്പോൾ വണ്ടിയുടെ ചക്രങ്ങൾ തീർത്ത ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ആർത്തനാദത്തിൽ നിന്നും താളാത്മകമായ യാത്രയിലേക്കുള്ളൊരു തിരിച്ചുവരവ് എന്നപോലെ ട്രെയിൻ ഒന്ന് നീട്ടി കൂവി. മനസ്സിലെ ഭീതിയുടെ കരിമ്പാറകൂട്ടങ്ങൾക്കു ഒരു അറുതി വന്നു. പാതയോരത്തിന്‌ ഇരുവശവും അതിവിശാലമായ പച്ചക്കറി കൃഷികൾകൊണ്ട് പാടശേഖരങ്ങൾ വിഴുങ്ങിയിരുന്ന പഴയകാലത്തു നിന്നും, അങ്ങിങ്ങു തുരുത്തുകൾ പോലെ മാത്രമുള്ള കൃഷിയിടങ്ങൾ. പലയിടത്തും കോൺക്രീറ്റ് കൂരകൾ തലയുയർത്തി നില്‍ക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ മാറ്റങ്ങൾക്കൊപ്പമുള്ള ഓട്ടത്തിൽ ചലനം നിലച്ച റബ്ബർ ഷീറ്റു പുരകളും, കാൽപ്പെരുമാറ്റം പോലും നിലച്ചുപോയ ടാപ്പിംഗ് വഴിത്താരകളും. കാലം മാറി, കൃഷിയും കൃഷി രീതികളും, സമയവും, സമയക്രമങ്ങളും, കാലം തെറ്റിയ കാലചക്രങ്ങളും. സീറ്റിൽ ഒന്നുകൂടി ചാരി കാഴ്ചകൾക്ക് വേണ്ടി കൂടുതൽ ദൂരം തേടുമ്പോൾ വക്കച്ചന്റെ ഇപ്പോഴും, മാറ്റങ്ങൾക്കു വിധേയമാവാത്ത സൗഹൃദത്തിന്റെ സമ്മാനപ്പൊതി ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവന്റെ സ്നേഹം സീമകൾക്കും അപ്പുറമായി ഇന്നും തുടരുന്നു. പണ്ടും…

ജോലി സ്ഥലത്തുനിന്നു വീട്ടിലേക്ക് ഇനി അരമണിക്കൂർ എങ്കിലും വണ്ടി ഓടിച്ചേ പറ്റൂ. എന്തായാലും ഒരു കാപ്പി വാങ്ങി കൈയ്യിൽ കരുതാം. നൈറ്റ് ഡ്യൂട്ടി ആയതിനാൽ നല്ല ഉറക്കക്ഷീണവും ഉണ്ട്. ശനിയാഴ്ച രാവിലെയായതിനാൽ നിരത്തിൽ വലിയ വാഹന തിരക്കുകൾ ഇല്ല. സിഗ്നൽ ലൈറ്റ് കഴിഞ്ഞുള്ള പ്ലാസയിലെ കോഫി ഷോപ്പിൽ നിന്ന് കോഫിയും വാങ്ങി യാത്ര തിരിക്കുമ്പോള്‍ ആഴ്ച്ചയവസാനം ലഭിച്ച അവധി ദിനം എങ്ങിനെ, എന്തെല്ലാം ചെയ്യണം എന്നുള്ള ആലോചനയിലായിരുന്നു. വേനലിന്റെ ചൂടൊക്കെ അല്പം കുറഞ്ഞു ശിശിരകാലത്തെ വരവേൽക്കുന്ന തിരക്കിലാണ് പ്രകൃതി, അതുകൊണ്ടായിരിയ്ക്കാം പുലർകാല വെയിലിനൊപ്പം ചെറിയ തണുപ്പ് കാറ്റുമുണ്ട്. കാറിന്റെ ജനാല ചില്ലുകൾ താഴ്ത്തി ഗണേശകീർത്തനനവും കേട്ട് ഡ്രൈവ് ചെയ്യുമ്പോൾ ചൂടുള്ള കോഫി ചോർന്നുപോയി ഊർജ്ജം തിരികെ നൽകുന്നതുപോലെ തോന്നി. വീട്ടിലെ ഡ്രൈവെയിൽ കാർ പാർക്ക് ചെയ്തു ഡോർ തുറന്നു അകത്തു കയറുമ്പോൾ നിശബ്ധത അനുഭഗവപ്പെട്ടു. അവധിയായതിനാൽ ആവാം…

റെയില്‍‌വെ സ്റ്റേഷന്റെ പ്രവേശന ഗേറ്റിൽ ചാരി നിന്ന് കൈയ്യിൽ മടക്കി പിടിച്ച മാസികയുടെ താളുകൾ വെറുതെ മറിച്ചു. സ്റ്റേഷന്റെ മുന്നിൽ നിറുത്തിയ ബസ്സിൽ നിന്നും നിരവധിയാളുകൾ ഇറങ്ങി. ജോലി സമയം കഴിഞ്ഞു വീടെത്തുവാനുള്ള ആളുകളുടെ നെട്ടോട്ടമാണ് . വക്കച്ചൻ ഇപ്പൊ വരാം എന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് , കാണുന്നില്ലല്ലോ ?! പോകേണ്ട ട്രെയിൻ വരുവാനിനി അധിക സമയവുമില്ല. ഫോൺ എടുത്തു സമയം തിട്ടപ്പെടുത്തുമ്പോൾ ദേവന് മനസ്സിൽ അങ്കലാപ്പ് കൂടിക്കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. തന്റെ അപരിചിതമായ മുഖമാണോ, മുഖത്തെ അങ്കലാപ്പാണോ, അതോ ചുളിവ് വീണ കാവി ഖദർ ജുബ്ബയും, തോൾ സഞ്ചിയും, കണ്ടിട്ടാണോ ഗേറ്റു കടന്നു വരുന്ന പലരും തന്നെ തുറിച്ചുനോക്കുന്നതായി ദേവന് തോന്നി. എങ്കിലും ഭൂരിഭാഗം ആളുകളും ഫോണിന്റെ ടച് സ്‌ക്രീനിൽ കുടുങ്ങി കിടന്നു. വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ഒരു കൂട്ടുകാരനെ കാണുവാൻ പോകുന്നതിന്റെ ജിജ്ഞാസയാകാം സമയ സൂചികകൾ ചലനം നിലച്ചപോലെ…

ഞാൻ ഈ മണ്ണിൽ നിന്നും ‘അമ്മ വീട്ടിലേക്ക് പോകുവാനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ് എന്ന് എന്നെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന സ്വപ്നങ്ങളാണ് എനിക്കെന്നും. ആദ്യമൊക്കെ പേടിയോടെ കണ്ടിരുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഇന്നൊരു അനുഭൂതിയാണ്. സർപ്പകാവുകളും, ചെങ്കുത്തായ മലനിരകളും, കാൽതട്ടി വീഴുന്ന കല്പടവുകളും, അഗ്‌നിയും, പിന്നിലായി തുടരുന്ന വാൾ തലപ്പുകളും. പ്രളയവും, പേമാരിയും, ആകാശം മുട്ടെ ഉയർന്നുപൊങ്ങുന്ന തിരമാലകളും….. കാണുന്നെതെല്ലാം ദുഃസ്വപ്നങ്ങളാണെങ്കിലും, വർണ്ണങ്ങൾ കൊണ്ട് അലംകൃതമായിരുന്നു. “അതങ്ങിനെയാണ്. അമ്മയെ കാണുവാൻ തറവാട്ടിലേക്കുള്ള വഴി തേടുന്ന നമുക്ക് അവിടെത്തുവാൻ മരണം വരെ ജീവിച്ചല്ലേ കഴിയൂ…”