ശ്രീ നാരായണ ഗുരു – ലോക മനുഷ്യന്റെ ഗുരുവാകേണ്ട മഹാദർശനം: ജയശങ്കര്‍ പിള്ള

ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ദർശനങ്ങളെകുറിച്ചുള്ള ദീർഘമായ അന്വേഷണയാത്രയുടെഅവസാനം നാം എത്തിനിൽക്കുന്നത് ഒരു വലിയചോദ്യത്തിന് മുന്നിലാണ്. സാമൂഹികഅസമത്വങ്ങൾക്കെതിരെ പോരാടുകയും, വിദ്യാഭ്യാസത്തെ ഉയർച്ചയുടെ ഉപാധിയാക്കുകയും, മനുഷ്യസമത്വത്തെആത്മീയസത്യമായി പ്രഖ്യാപിക്കുകയും, മതങ്ങളെതമ്മിൽ അകറ്റാതെ അവയുടെ സാരത്തെഏകത്വത്തിൽ കാണുകയും, അദ്വൈതത്തെജീവിതദർശനമാക്കുകയും ചെയ്ത ശ്രീ നാരായണ ഗുരു എന്തുകൊണ്ടാണ് ലോക ചരിത്രത്തിൽ അർഹിക്കുന്നത്ര വിശാലമായ സ്ഥാനത്ത് ഇന്നും അറിയപ്പെടാത്തത്? ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ മഹാന്മാരായി അംഗീകരിക്കപ്പെട്ട സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താക്കളെയും ആത്മീയ ചിന്തകരെയും മനുഷ്യാവകാശ പ്രവർത്തകരെയും നാം പഠിക്കുന്നു. അവരുടെ ആശയങ്ങൾ സർവകലാശാലകളിലും സ്കൂളുകളിലും ഗവേഷണ കേന്ദ്രങ്ങളിലും ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. എന്നാൽ, ഗുരുവിന്റെ മഹത്തായ ദർശനം ഇന്നും വലിയൊരു പരിധിവരെ കേരളത്തിന്റെയും മലയാളികളുടെയും ചില സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും ഉള്ളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങി നിൽക്കുന്നതായി കാണാം. അദ്ദേഹത്തെ ലോകമനുഷ്യന്റെ ചിന്തകനായി ,നവോത്ധാന നായകനായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ നമുക്കുണ്ടായ പരിമിതികളാണ്. എന്താണ് ആപരിമിതികൾ?

ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ കാലഘട്ടം മനസ്സിലാക്കിയാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിപ്ലവത്തിന്റെ വ്യാപ്തി കൂടുതൽ വ്യക്തമായി കാണാം. ജാതി മനുഷ്യന്റെ ജന്മാവകാശങ്ങളെ നിർണ്ണയിച്ചിരുന്ന ഒരു കാലത്ത്, ഒരു മനുഷ്യനെ മറ്റൊരു മനുഷ്യനേക്കാൾ ഉയർന്നവനോ താഴ്ന്നവനോ ആക്കുന്ന വ്യവസ്ഥിതിയെ ഗുരു ചോദ്യം ചെയ്തു. 1888-ലെ അരുവിപ്പുറം പ്രതിഷ്ഠയിലൂടെ അദ്ദേഹം മതപരമായ അധികാര ഘടനയെ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയാവകാശത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വലിയ ചോദ്യത്തെയാണ് സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ വെച്ചത്. പിന്നീട് വിദ്യാഭ്യാസം, സംഘടന, വ്യവസായം, ശുചിത്വം, മദ്യവിരുദ്ധത, സ്ത്രീകളുടെ സാമൂഹിക സ്ഥാനം, ക്ഷേത്ര പ്രവേശനം, സാമൂഹിക സമത്വം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിലേക്കും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനം വ്യാപിച്ചു. ശ്രീ നാരായണ ധർമ്മപരിപാലന യോഗത്തിന്റെ രൂപീകരണവും അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളും സാമൂഹിക ഉണർവിന് സംഘടനാപരമായ ദിശ നൽകി. മഹാത്മാഗാന്ധിയുമായുള്ള ആശയ ബന്ധവും വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തോടുള്ള ഗുരുവിന്റെ പിന്തുണയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാമൂഹിക ദർശനം കേരളത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറമുള്ള ദേശീയ നവോത്ഥാനവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. ഗുരുവിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കേരളത്തിലെ വിദ്യാഭ്യാസ വ്യാപനത്തിനും സാമൂഹിക അസമത്വങ്ങൾക്കെതിരായ ജനകീയ ബോധത്തിനും നൽകിയ സംഭാവനകൾ ഭാരത സർക്കാരിന്റെ രേഖകളിലും അംഗീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.

മഹാഗുരുവിനെ ലോക ചരിത്രത്തിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽ ആദ്യത്തെ വലിയ തടസ്സം അദ്ദേഹത്തെ ഒരു സമുദായ പരിഷ്കർത്താവായി മാത്രം ചുരുക്കിയതിലാണ്. ഗുരു ഒരു പ്രത്യേക സമുദായത്തിൽ ജനിച്ചു എന്നത് ചരിത്ര സത്യമാണ്. എന്നാൽ, അദ്ദേഹം പ്രവർത്തിച്ചത് ആ സമുദായത്തിനു വേണ്ടി മാത്രം ആയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയം മനുഷ്യനെ കേന്ദ്രീകരിച്ചായിരുന്നു. “ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന സന്ദേശം ഒരു പ്രത്യേക സമുദായത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യമല്ല, മനുഷ്യരാശിയുടെ ഏകത്വത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ദാർശനിക പ്രഖ്യാപനമാണ്. ഓക്സ്ഫോർഡ് അക്കാദമിക് പഠനം പോലും ഗുരുവിന്റെ“ഒന്നായ്മ” എന്ന ആശയം വ്യക്തിയുടെ ആത്മബോധത്തോടും മനുഷ്യരുടെ ആത്മീയ-സാമൂഹിക വിമോചനത്തോടും ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. വിവിധ ജാതി-മതപശ്ചാത്തലങ്ങളിലുള്ള ആളുകൾ ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശം തേടിയിരുന്നുവെന്നും അത് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

ഇവിടെ വേദനാജനകമായ ഒരു വിരോധാഭാസം നമുക്ക് കാണാം. ലോക മനുഷ്യനുവേണ്ടി സംസാരിച്ച ഗുരുവിനെ നാം പലപ്പോഴും “നമ്മുടെ ഗുരു” , “മലയാളിയുടെ ഗുരു”,അല്ലെങ്കിൽ “ഒരു സമുദായത്തിന്റെ ഗുരു” എന്ന പരിധിയിൽ മാത്രം നിർത്തി. ഒരു മഹാഗുരുവിനെ ഒരു സമുദായത്തിന്റെ ആത്മീയ ചിഹ്നമാക്കി മാറ്റുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സർവമാനവികത ചുരുങ്ങുന്നു. ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല, എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ പഠിക്കാതെ, പ്രവർത്തനങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാതെ, സാമൂഹിക ദർശനം ജീവിതത്തിൽ പ്രാവർത്തികമാക്കാതെ വെറും ആരാധനയിൽ ഒതുക്കുമ്പോൾ ഗുരുവിന്റെ വിപ്ലവകരമായ സന്ദേശം തന്നെ ദുർബലമാകുന്നു.

ഗുരു ദർശനങ്ങളെ “കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെചരിത്രം” എന്ന പരിധിയിലും മാത്രം പഠിപ്പിക്കുന്നു. അതും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ അവിടെ നിർത്താൻ കഴിയില്ല. ഗുരുവിനെ ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക ചിന്തയുടെ ചരിത്രത്തിലും, അദ്വൈത വേദാന്തത്തിന്റെ നവീന വ്യാഖ്യാനത്തിലും, മതാന്തര സംവാദത്തിലും, മനുഷ്യാവകാശ ചിന്തയിലും, വിദ്യാഭ്യാസ ദർശനത്തിലും, സാഹിത്യത്തിലും, നൈതികതയിലും, ആത്മീയ മനഃശാസ്ത്രത്തിലും, പരിസ്ഥിതി ചിന്തയിലും, സമാധാന ചിന്തയിലും ഉൾപ്പെടുത്തി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്, പഠിപ്പിയ്ക്കേണ്ടതുണ്ട് . മഹാത്മാഗാന്ധി, സ്വാമി വിവേകാനന്ദൻ, ഡോ. ബി. ആർ. അംബേദ്കർ തുടങ്ങിയവരെ അവരുടെ പ്രാദേശിക സാഹചര്യങ്ങളെ മറികടന്ന് ഇന്ത്യയുടെയും ലോകത്തിന്റെയും ചിന്താചരിത്രത്തിൽ പഠിക്കുന്നതു പോലെ, ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിനെയും കേരളത്തിന്റെ അതിരുകൾക്കപ്പുറം ഭാരത – ആഗോള ചിന്തയുടെ ഭാഗമായി പഠിക്കേണ്ടതാണ്.

ഗുരുവിനെ ലോകവ്യാപകമായി കൂടുതൽ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നതിൽ മറ്റൊരു വലിയ തടസ്സം ഭാഷയാണ്. ഗുരുവിന്റെ ഏറ്റവും ഗഹനമായ കൃതികൾ മലയാളത്തിലാണ്. ആത്മോപദേശശതകം, ദർശനമാല, ജാതി നിർണ്ണയം, ദൈവദശകം, കുണ്ഡലിനിപ്പാട്ട്തുടങ്ങിയ കൃതികൾ ലോക ഭാഷകളിലേക്ക്ഗൗരവത്തോടെ വിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെടുകയും അക്കാദമികമായി വ്യാഖ്യാനിക്കപ്പെടുകയും വേണം. ഒരു ഭാഷയുടെ അതിർത്തിക്കുള്ളിൽ മാത്രം കഴിയുന്ന ഒരു മഹാദർശനം ലോക ചിന്തയുടെ ഭാഗമാകാൻ പ്രയാസമാണ്. ഗുരുവിന്റെ കൃതികളുടെ ഉയർന്ന നിലവാരത്തിലുള്ള ഇംഗ്ലീഷ് ഉൾപ്പെടെയുള്ള ലോക ഭാഷാ വിവർത്തനങ്ങളും, വിശദമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളും, ഗവേഷണ പതിപ്പുകളും അനിവാര്യമാണ്.

ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് ഗവേഷണങ്ങൾ നടന്നിട്ടില്ല എന്നല്ല. വിവിധ സർവകലാശാലകളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തത്ത്വചിന്ത, സാമൂഹിക ദർശനം, സാഹിത്യപ്രഭാവം, വിദ്യാഭ്യാസചിന്ത, സഘടനാപാടവം, തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഗവേഷണങ്ങൾ നടന്നിട്ടുണ്ട്. 1970-കളിൽ തന്നെ അമേരിക്കയിൽ ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് ഡോക്ടറൽ ഗവേഷണം നടന്നതായി രേഖകളുണ്ട്, തുടർന്ന് ഗുരുവിന്റെ തത്ത്വചിന്ത, സാമൂഹിക ദർശനം, മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ സ്വാധീനം തുടങ്ങി വിഷയങ്ങളിലും ഗവേഷണങ്ങൾ നടന്നു. മഹാത്മാഗാന്ധി സർവകലാശാലയിൽ ശ്രീനാരായണ ഗുരു ചെയർ സ്ഥാപിച്ചതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തകളെ അക്കാദമികമായി പഠിക്കാനുള്ള സ്ഥാപനപരമായ ശ്രമത്തിന്റെ ഉദാഹരണമാണ്.

എങ്കിലും ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്, ഈ പഠനങ്ങൾ എത്രത്തോളം സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുബോധത്തിന്റെ ഭാഗമായിട്ടുണ്ട്? ഇവിടെതന്നെയാണ് വലിയ കുറവ്. ഗവേഷണ ശാലകളിൽ ഗുരു ഉണ്ടാകുന്നതുകൊണ്ട്മാത്രം പോരാ; വിദ്യാലയങ്ങളിലും സർവകലാശാലകളിലും പൊതുചർച്ചകളിലും സാഹിത്യവേദികളിലും അന്താരാഷ്ട്ര അക്കാദമിക വേദികളിലും ഗുരുവിന്റെ ചിന്ത സജീവമായി സഞ്ചരിക്കണം.

ചെറിയ ക്ലാസ്സിലെ കുട്ടികൾക്ക് ഗുരുവിനെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ തീയതികളും പ്രതിഷ്ഠകളുടെ എണ്ണവും മനഃപാഠമാക്കാനല്ല. മറ്റൊരാളെ താഴ്ന്നവനായി കാണരുത്, അറിവ് നേടണം, ശുചിത്വം പാലിക്കണം, അധ്വാനത്തെ ബഹുമാനിക്കണം, സ്വന്തം ജീവിതം മറ്റുള്ളവർക്കും പ്രയോജനപ്പെടണം, മതത്തിന്റെ പേരിൽ വെറുക്കരുത്, സത്യത്തെ അന്വേഷിക്കണം എന്ന ജീവിതമൂല്യങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാനാണ്. ബാല്യത്തിൽ തന്നെ ഈ മൂല്യങ്ങൾ മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞാൽ ഗുരു ഒരു ചരിത്രപുരുഷനായി മാത്രം നിലനിൽക്കുകയില്ല, കുട്ടിയുടെ സ്വഭാവരൂപീകരണത്തിന്റെ ഭാഗമാകും.

ഗവേഷണ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഗുരു അതിലും വലിയ ഒരു പഠനലോകമാണ്. സാമൂഹിക ചരിത്രം പഠിക്കുന്നവർക്ക് അദ്ദേഹം ഒരു നവോത്ഥാനനായകനാണ്. തത്ത്വചിന്ത പഠിക്കുന്നവർക്ക് അദ്വൈതത്തിന്റെ നവീന വ്യാഖ്യാതാവാണ്. മതപഠന വിദഗ്ധർക്ക്മതാന്തര സംവാദത്തിന്റെ ചിന്തകനാണ്. സാഹിത്യ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് മലയാള കവിതയുടെ അപൂർവ ദാർശനിക ശബ്ദമാണ്. സാമൂഹിക ശാസ്ത്രജ്ഞർക്ക് ജാതിവ്യവസ്ഥയെ മാറ്റിയെടുക്കാനുള്ള പ്രായോഗിക മാതൃകയാണ്. വിദ്യാഭ്യാസ ചിന്തകർക്ക് “വിദ്യാഭ്യാസം കൊണ്ട്പ്രബുദ്ധരാകുക” എന്ന സാമൂഹിക മോചനത്തിന്റെ ദർശനമാണ്. ആത്മീയാന്വേഷകർക്ക് ആത്മജ്ഞാനത്തിലേക്കുള്ള വഴികാട്ടിയാണ്.

ആയുർവേദവും യോഗവും പഠിക്കുന്നവർക്ക്ഗുരുവിന്റെ പശ്ചാത്തലം കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഗുരു സംസ്കൃതം, മലയാളം, തമിഴ് എന്നിവയിൽ പാണ്ഡിത്യം നേടിയതോടൊപ്പം ആയുർവേദത്തിലും ജ്യോതിഷത്തിലും പരിശീലനം നേടിയിരുന്നുവെന്ന് ഓക്സ്ഫോർഡ്അക്കാദമിക് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ഗുരുവിനെ യോഗത്തിന്റെയോ ആയുർവേദത്തിന്റെയോ ഒരു ഉപവിഭാഗത്തിൽ മാത്രം ഒതുക്കുന്നതിനു പകരം, ശരീരം–മനസ്സ്–ബോധം–ആത്മാവ് എന്ന മനുഷ്യന്റെ സമഗ്രവികാസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തയുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി പഠിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

സാഹിത്യലോകത്തിനും ഗുരു ഒരു വലിയ ഗവേഷണസാഗരമാണ്. ഗുരുവിന്റെ കവിതകൾ ഭക്തികാവ്യം മാത്രമല്ല, അവയിൽ തത്ത്വചിന്തയും ഭാഷാസൗന്ദര്യവും സാമൂഹിക വിമർശനവും ആത്മാന്വേഷണവും അദ്വൈത ദർശനവും ഒത്തുചേരുന്നു. “ആത്മോപദേശശതകം” മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലേക്കുള്ള ദാർശനിക യാത്രയാണ്. “ദൈവദശകം” സർവമത പ്രാർത്ഥനയുടെ ലാളിത്യവും ആഴവും ഒരുമിച്ചുള്ള കൃതിയാണ്. “കുണ്ഡലിനിപ്പാട്ട്” യോഗാനുഭവത്തെ പ്രതീകാത്മകമായ ആത്മീയ ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. “ദർശനമാല” അദ്വൈത ചിന്തയുടെ ഗഹനമായ തത്ത്വരൂപമാണ്. ഇവയെ ലോകസാഹിത്യത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പഠിക്കാനുള്ള സാധ്യത വളരെ വലുതാണ്.

ഇനി ഭരണകൂടങ്ങളുടെ പങ്കിനെക്കുറിച്ചുംഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മാറിമാറി വന്നസർക്കാരുകൾ ഗുരുവിന്റെ സംഭാവനകളെഅംഗീകരിച്ചിട്ടില്ലെന്ന് സമ്പൂർണ്ണമായി പറയുന്നത്ചരിത്രപരമായി ശരിയല്ല എങ്കിലും, സംസ്ഥാനവുംകേന്ദ്രവും വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെസംഭാവനകളെ ഔദ്യോഗികമായിഅംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്, സർവകലാശാലാ തലത്തിലുംപഠനകേന്ദ്രങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽഅംഗീകാരം സ്മാരകങ്ങളിലും ജയന്തിആഘോഷങ്ങളിലും പ്രതിമകളിലും മാത്രംഒതുങ്ങരുത്. ഗുരുവിന്റെ ആശയങ്ങളെവിദ്യാഭ്യാസനയത്തിലും ഗവേഷണത്തിലുംസാമൂഹികനയത്തിലും യുവജനപരിപാടികളിലുംഅന്താരാഷ്ട്ര സാംസ്കാരിക ഇടപെടലുകളിലുംഉൾപ്പെടുത്തുന്ന ദീർഘകാല നയമാണ് ആവശ്യം.

രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്കും ഇവിടെ വലിയഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ഗുരുവിനെ ഏതെങ്കിലും ഒരുരാഷ്ട്രീയപക്ഷത്തിന്റെ പ്രതീകമാക്കുകയോ, ഏതെങ്കിലും ഒരു വോട്ട് ബാങ്കിന്റെപ്രതിനിധിയായി മാത്രം അവതരിപ്പിക്കുകയോ, സമുദായ പരിഷ്കർത്താവായിചിത്രീരീകരിക്കുകയോ, ചെയ്യുന്നത്അദ്ദേഹത്തിന്റെ മഹത്വത്തെ ചുരുക്കുകയാണ്. ഗുരു ഒരു രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടിയുടേതല്ല, ഒരുജാതിയുടേതല്ല, ഒരു മതത്തിന്റേതുമല്ല. മനുഷ്യനെ,മനുഷ്യനായി ഉയർത്താനുള്ള ഒരുദർശനമാണ് ഗുരു. അതുകൊണ്ട് എല്ലാരാഷ്ട്രീയപാർട്ടികളും ഗുരുവിനെ അവരുടെരാഷ്ട്രീയ ആവശ്യങ്ങൾക്ക് അനുസരിച്ച് വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നതിനു പകരം, അദ്ദേഹത്തിന്റെസമത്വം, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹികനീതി, മതസൗഹാർദ്ദം, മനുഷ്യസ്നേഹം എന്നീഅടിസ്ഥാന ആശയങ്ങളെ പൊതുനയങ്ങളുടെഭാഗമായി കാണണം.

സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകരുടെഉത്തരവാദിത്തവും അത്ര തന്നെ വലുതാണ്.ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് നാടകങ്ങൾ, സിനിമകൾ, ഡോക്യുമെന്ററികൾ, ബാലസാഹിത്യങ്ങൾ, നോവലുകൾ, ചിത്രകല, സംഗീതം, നൃത്താവിഷ്കാരങ്ങൾ, അന്താരാഷ്ട്ര സെമിനാറുകൾ, ഡിജിറ്റൽ ആർക്കൈവുകൾഎന്നിവ സൃഷ്ടിക്കണം. എന്നാൽ അതെല്ലാംഗുരുവിനെ ദൈവികമാക്കി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിൽമാത്രം ഒതുങ്ങരുത്. ചിന്തിക്കുന്ന ഗുരുവിനെയുംചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ഗുരുവിനെയും സമൂഹത്തെമാറ്റിയ ഗുരുവിനെയും പുതിയ തലമുറയ്ക്ക്പരിചയപ്പെടുത്തണം.

ലോകഗുരുവായി ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിനെഅംഗീകരിക്കുക എന്നത് മറ്റൊരു മഹാന്റെസ്ഥാനത്തേക്ക് ഗുരുവിനെ കൃത്രിമമായിഉയർത്തുക എന്നല്ല. അദ്ദേഹത്തിന്റെആശയങ്ങൾ ലോകമനുഷ്യന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾക്ക്നൽകുന്ന ഉത്തരങ്ങളെ ലോകത്തിനു മുന്നിൽതുറന്നുകാട്ടുക എന്നതാണ്. ജാതിവിവേചനം, മതവിദ്വേഷം, വർഗീയത, സാമ്പത്തികഅസമത്വം, അക്രമം, മാനസിക അസ്വസ്ഥത, ഉപഭോഗവൽക്കരണം, പരിസ്ഥിതിനാശം എന്നിവനേരിടുന്ന ലോകത്തിന് ഗുരുവിന്റെ “ഏകത്വം” എന്ന ദർശനം പുതിയൊരു ചിന്താധാരനൽകുന്നു. ഏതെങ്കിലും ഒരു ലോകസമ്മേളത്തിൽ ഗുരുവിനെ ആദരിക്കുന്നത്കൊണ്ട് മാത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനങ്ങൾമനുഷ്യരാശിയ്ക്കു മുന്നിൽപാദനയോഗ്യമാകുന്നില്ല.

“ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന സന്ദേശത്തെ വെറും മുദ്രാവാക്യമായിആവർത്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അതിന്റെആന്തരിക അർത്ഥം ലോകത്തിന്വിശദീകരിക്കേണ്ട സമയമാണിത്. മനുഷ്യൻആദ്യം മനുഷ്യനാണ്, അവന്റെ പുറംപരിചയങ്ങൾപിന്നീടുള്ളവയാണ്. ഈ ആശയം ലോക മനുഷ്യാവകാശ ചിന്തയുമായി, മതാന്തര സൗഹാർദ്ദവുമായി, സമാധാനചിന്തയുമായി, സാമൂഹിക നീതിയുമായി സംവദിക്കാൻ കഴിവുള്ളതാണ്. ഇവിടെ വളർന്നുവരുന്ന തലമുറയുടെ പങ്ക് ഏറ്റവുംപ്രധാനപ്പെട്ടതാണ്. ഇന്ന് ലോകം സാങ്കേതികമായിഅതിവേഗം മാറുകയാണ്. വിവരങ്ങൾ അനന്തമായി ലഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും ശരിയുംതെറ്റും തിരിച്ചറിയാനുള്ള വിവേകം പലപ്പോഴുംകുറയുന്നു. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങൾ മനുഷ്യരെബന്ധിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം വിദ്വേഷവും തെറ്റായവിവരങ്ങളും മുൻവിധികളും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. ഈസാഹചര്യത്തിൽ ആത്മോപദേശശതകംപഠിക്കുന്ന യുവാവ് സ്വന്തം മനസ്സിനെനിരീക്ഷിക്കാൻ പഠിക്കും; ദൈവദശകം പഠിക്കുന്നകുട്ടി പ്രാർത്ഥനയുടെ സർവമാനവികതതിരിച്ചറിയും; കുണ്ഡലിനിപ്പാട്ട് പഠിക്കുന്നഅന്വേഷകൻ ഉള്ളിലെ ശക്തിയെ തിരിച്ചറിയും; ഗുരുവിന്റെ സാമൂഹികപ്രവർത്തനം പഠിക്കുന്നവിദ്യാർത്ഥി സമൂഹത്തോടുള്ള ഉത്തരവാദിത്തംമനസ്സിലാക്കും.

അതുകൊണ്ട് ഗുരുവിനെ പഠിപ്പിക്കുക എന്നത്ചരിത്രം പഠിപ്പിക്കുക മാത്രമല്ല, ജീവിതംപഠിപ്പിക്കുക കൂടിയാണ്.

ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വളരുന്ന തലമുറയ്ക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠംഇതാണ്. സമൂഹത്തിൽ അനീതി കണ്ടാൽവെറുപ്പോടെ പ്രതികരിക്കേണ്ടതില്ല, അറിവോടെയും സംഘടനയോടെയുംസ്നേഹത്തോടെയും മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാം.അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാം, പക്ഷേമനുഷ്യനെ വെറുക്കേണ്ടതില്ല. മതത്തെബഹുമാനിക്കാം, പക്ഷേ മതത്തിന്റെ പേരിൽമനുഷ്യനെ താഴ്ത്തരുത്. ആത്മീയത തേടാം, പക്ഷേ സമൂഹത്തെ മറക്കരുത്. സ്വന്തം ഉയർച്ചആഗ്രഹിക്കാം, പക്ഷേ മറ്റുള്ളവരുടെ ഉയർച്ചതടഞ്ഞുകൊണ്ട് അല്ല.

ഇതാണ് ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ യഥാർത്ഥവിപ്ലവം — രക്തരഹിതമായ വിപ്ലവം, വിദ്വേഷരഹിതമായ വിപ്ലവം, മനുഷ്യനെമനുഷ്യനിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനോടു ചേർത്ത വിപ്ലവം.

അതിനാൽ ഇനി ചോദ്യം “ശ്രീ നാരായണ ഗുരുലോകഗുരുവാണോ?” എന്നതല്ല. യഥാർത്ഥചോദ്യം: ലോകഗുരുവാകാൻ യോഗ്യമായഅദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനം ലോകത്തിനു മുന്നിൽനാം എത്രത്തോളം എത്തിച്ചിരിക്കുന്നുഎന്നതാണ്? എന്തെല്ലമാണ് ഈ മാറിയകാലത്തും അതിനുള്ള പരിമിതികൾ?

ഗുരുവിനെ കേരളത്തിന്റെ അതിരുകളിൽ നിന്ന്ലോകത്തിന്റെ ചിന്താവേദിയിലേക്ക്കൊണ്ടുപോകേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തം ഇനി നമ്മുടെതാണ്. അതിന് സർക്കാർ മാത്രം മതിയാകില്ല, സർവകലാശാലകൾ മാത്രം മതിയാകില്ല, മതസംഘടനകൾ മാത്രം മതിയാകില്ല, സാമൂഹിക പ്രവർത്തകർ മാത്രം മതിയാകില്ല. അധ്യാപകരും ഗവേഷകരും സാഹിത്യകാരന്മാരും ആത്മീയാന്വേഷകരും കലാകാരന്മാരും മാധ്യമ പ്രവർത്തകരും രാഷ്ട്രീയ-സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകരും പ്രവാസി സമൂഹവും പുതിയ തലമുറയും ഒരുമിച്ച്പ്രവർത്തിക്കണം. അവിടെ രാഷ്ട്രീയ, ജാതി, മതവർണ്ണ വ്യത്യാസങ്ങൾ സ്വയം മാറ്റേണ്ടിയിരിയ്ക്കുന്നു. ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ആദരവ്അദ്ദേഹത്തെ പഠിക്കുകയാണ്. പഠിക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ആദരവ്അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആശയങ്ങളെ ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കുകയാണ്. ജീവിതത്തിൽ നടപ്പാക്കുന്നതിനേക്കാൾ വലിയ ആദരവ്അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനം അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക്കൈമാറുകയാണ്.

ശ്രീ നാരായണ ഗുരു – നവോത്ഥാനത്തിന്റെ മഹാഗുരു എന്ന അന്വേഷണ പരമ്പരയുടെ അവസാനത്തിൽ അതുകൊണ്ട് നമുക്ക്നമ്മളോടു തന്നെയാണ് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കേണ്ടത്.

നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് നാം എന്താണ്പാരമ്പര്യമായി നൽകുന്നത്? ജാതിയുടെ അഭിമാനമോ; മനുഷ്യന്റെ മഹത്വമോ? മതത്തിന്റെ മതിലുകളോ; സത്യാന്വേഷണമോ?

മത്സരവും വിദ്വേഷവുമോ ; സഹോദരത്വമോ? അന്ധവിശ്വാസമോ ; വിവേകമോ? സ്വാർത്ഥതയോ? സേവനമോ? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ശരിയായ ഉത്തരത്തിലേക്ക് വളരുന്ന തലമുറയെ നയിക്കാൻ ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ജീവിതവും ദർശനവും ഇന്നും ഒരു പ്രകാശദീപമാണ്.

“അറിവിലൂടെ പ്രബുദ്ധരാകുക.
സംഘടനയിലൂടെ ശക്തരാകുക.
അധ്വാനത്തിലൂടെ ഉയരുക.
സ്നേഹത്തിലൂടെ മനുഷ്യരാകുക.
ആത്മജ്ഞാനത്തിലൂടെ സ്വതന്ത്രരാകുക.”

ഇതാണ് ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തെ വായിക്കുമ്പോൾനമുക്ക് ലഭിക്കുന്ന മഹത്തായ സന്ദേശം.

ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിനെ ഒരു പ്രതിമയിൽ ഒതുക്കരുത്. ഒരു ജയന്തിയിൽ ഒതുക്കരുത്. ഒരു സമുദായത്തിൽ ഒതുക്കരുത്. ഒരു ദേശത്തു മാത്രം ഒതുക്കരുത്. ഒരു മതത്തിന്റെ പരിധിയിലും ഒതുക്കരുത്.

അദ്ദേഹത്തെ സർവ്വ മനുഷ്യരുടെയും ചിന്തയിലേക്ക് കൊണ്ടുവരിക. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനത്തെ ലോകത്തിന്റെ സംവാദത്തിലേക്ക്കൊണ്ടുവരിക. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മാനവികതയെ പുതിയ തലമുറയുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക്കൊണ്ടുവരിക.

അപ്പോഴാണ് ശ്രീ നാരായണ ഗുരു ദർശനങ്ങൾ യഥാർത്ഥ അർത്ഥത്തിൽ കേരളത്തിന്റെസമുദായ മഹാഗുരുവിൽ നിന്ന് ലോകമനുഷ്യന്റെഗുരുവായി ഉയരുന്നത്. കാരണം ഗുരുവിന്റെജീവിതം അവസാനിച്ചെങ്കിലും അദ്ദേഹംഉയർത്തിയ ചോദ്യങ്ങൾ, പ്രവർത്തനങ്ങൾ, ഇന്നുംജീവനോടെയുണ്ട്. ജാതിനിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, മതവിദ്വേഷംനിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെതാഴ്ത്തുന്നിടത്തോളം, അറിവില്ലായ്മനിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, അസമത്വംനിലനിൽക്കുന്നിടത്തോളം, ശ്രീ നാരായണഗുരുവിന്റെ ദർശനത്തിനും പ്രസക്തിയുണ്ട്.

അതുകൊണ്ട് ഈ പരമ്പരയുടെ യഥാർത്ഥ ഉപസംഹാരം ഒരു അവസാനവാക്കല്ല, ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണ്.

“ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന ഗുരുവിന്റെ സന്ദേശം നമുക്ക് ഒരുമുദ്രാവാക്യമായി മാത്രം സൂക്ഷിക്കാതെ, ഒരുജീവിതദർശനമായി സ്വീകരിക്കാം.അപ്പോൾമാത്രമേ ഗുരുവിനെ നാം സ്മരിച്ചുവെന്നും, നാം മനസ്സിലാക്കിയെന്നും, ലോകത്തിനു പരിചയപ്പെടുത്തിയെന്നും പറയാൻ കഴിയൂ.

ശ്രീ നാരായണ ഗുരു ചരിത്രത്തിലെ ഒരുമഹാനായ വ്യക്തി മാത്രമല്ല, സർവ്വ മനുഷ്യരാശിക്കും വഴി കാട്ടുന്ന ദർശനമേകിയ “ലോക മഹാ ഗുരുവായി” എക്കാലവും ജ്വലിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു.

ശുഭം