“ജനകീയ അടിത്തറ തകർന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റു പാർട്ടി”: ജയശങ്കര്‍ പിള്ള

• കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയുടെ കോർപറേറ്റ് വ്യതിയാനവും തകർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ജനകീയ അടിത്തറയും

കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക – രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിൽ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് നിർണായകമായ സ്ഥാനമുണ്ട്. തൊഴിലാളി, കർഷക, അധഃസ്ഥിത വിഭാഗങ്ങളുടെ അവകാശങ്ങൾക്കായി പോരാടിയ ഒരു പ്രസ്ഥാനമായാണ് കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയം വളർന്നത്. ഭൂമിയില്ലാത്തവരുടെ അവകാശം, തൊഴിലാളികളുടെ സംഘടനാശക്തി, വിദ്യാഭ്യാസം, സാമൂഹിക നീതി, പൊതുവിതരണം തുടങ്ങിയ മേഖലകളിൽ ഇടതുപക്ഷം സൃഷ്ടിച്ച രാഷ്ട്രീയ ഇടപെടലുകൾ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ചരിത്രത്തിൽ അവഗണിക്കാനാവാത്തതാണ്. എന്നാൽ ഒരു പ്രസ്ഥാനം അധികാരത്തിന്റെ ദീർഘകാല അനുഭവത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങളും സംഘടനാ സ്വഭാവവും ജനങ്ങളുമായുള്ള ബന്ധവും മാറുന്നുണ്ടോ എന്ന ചോദ്യം ഉയരുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. കഴിഞ്ഞ ഇരുപത് വർഷത്തെ കേരളത്തിലെ ഇടതു രാഷ്ട്രീയത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ ഈ ചോദ്യം കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തെയും പ്രത്യേകിച്ച് ഭരണസാരഥ്യം വഹിച്ചവരെയും, നേതൃത്വത്തെയും ചുറ്റിപ്പറ്റി ശക്തമായി ഉയരുന്നു.

ഒരിക്കൽ തൊഴിലാളിയുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തും കർഷകന്റെ വയലിലും സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതത്തിലും സജീവമായിരുന്ന പാർട്ടി, ഇന്ന് ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെയും അധികാരകേന്ദ്രങ്ങളുടെയും ചുറ്റുപാടിൽ കൂടുതൽ കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന വിമർശനം ശക്തമാണ്. പാർട്ടി ഓഫീസുകളും ഭരണകൂടവും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറയുമ്പോൾ സംഘടനയുടെ സ്വതന്ത്രമായ ജനകീയ സ്വഭാവം ക്ഷയിക്കുന്നു. അധികാരം നിലനിർത്തുന്നതിനുള്ള തെരഞ്ഞെടുപ്പ് തന്ത്രങ്ങൾ, ഭരണസംവിധാനത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം, മാധ്യമ,സാങ്കേതിക സംവിധാനങ്ങളുടെ ദുരുപയോഗം എന്നിവയ്ക്ക് മുൻതൂക്കം നൽകുകയും സാധാരണ പ്രവർത്തകന്റെ അഭിപ്രായത്തിനും വിമർശനത്തിനും ഇടം കുറയുകയും ചെയ്തത് അത് ഒരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവത്തിൽനിന്നുള്ള വ്യതിയാനമായി മാറി.

കോർപറേറ്റ് വ്യതിയാനം എന്ന ആരോപണം ഇതേ പശ്ചാത്തലത്തിലാണ് ഉയർന്നുവന്നത്. സ്വകാര്യ നിക്ഷേപം, വൻകിട പദ്ധതികൾ, ഭൂമി, അടിസ്ഥാനസൗകര്യ വികസനം, വ്യവസായ നിക്ഷേപം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഇടതുപക്ഷ സർക്കാരുകൾ സ്വീകരിക്കുന്ന സമീപനത്തെക്കുറിച്ച് പലപ്പോഴും വിമർശനങ്ങൾ ഉയർന്നിട്ടുണ്ട്. യഥാർത്ഥ വികസനത്തെ പൂർണ്ണമായി നിരസിക്കുന്നതും കോർപറേറ്റ് താൽപര്യങ്ങൾക്ക് നിയന്ത്രണമില്ലാതെ വഴങ്ങിയതും ഒരുപോലെ അപകടകരമായി . എന്നാൽ ഒരു കാലത്ത് മൂലധനത്തോട് /മൂലധനശക്തിയോട് ശക്തമായ വിമർശന നിലപാട് സ്വീകരിച്ച പ്രസ്ഥാനം തന്നെ വൻകിട മൂലധന നിക്ഷേപത്തെ ആകർഷിക്കുന്ന ഭരണകൂടമായി മാറുമ്പോൾ, “ഇത് ആശയപരമായ പരിണാമമാണോ അതോ അധികാരത്തിന്റെ കോർപറേറ്റീകരണമാണോ?” എന്ന ചോദ്യം സാധാരണ അണികൾക്ക് ഇടയിലും,തിരുത്തൽ ശക്തികൾക്കിടയിലും ഉയരുന്നു.

അതോടൊപ്പം, പാർട്ടിക്കുള്ളിലെ അധികാര കേന്ദ്രീകരണം സംബന്ധിച്ച വിമർശനവും ഗൗരവമുള്ളതാണ്. ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നേതാവിനെയും സർക്കാരിനെയും പാർട്ടിയെയും വിമർശിക്കാൻ കഴിയണം. എന്നാൽ സംഘടനയ്ക്കുള്ളിൽ മേൽനേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാതെ താഴേക്ക് നടപ്പാക്കപ്പെടുന്ന സാഹചര്യം ശക്തമാകുമ്പോൾ, ജനാധിപത്യ സംഘടന ക്രമേണ നിയന്ത്രിത സംവിധാനമായി മാറി. ഇതിനെ നേരിട്ട് “ഫാസിസം” എന്നു വിളിക്കുന്നത് പ്രത്യയശാസ്ത്രപരമായി കൃത്യമാകണമെന്നില്ല, പക്ഷേ വിയോജിപ്പുകളെ അസഹിഷ്ണുതയോടെ കാണുന്ന അധികാരകേന്ദ്രീകരണ പ്രവണതകൾ ഉണ്ടെങ്കിൽ അവ പാർട്ടിയുടെ ജനാധിപത്യത്തിന് നൽകുന്ന മുന്നറിയിപ്പാണ്.

പാർട്ടിയുടെ ജനകീയ അടിത്തറയിലും മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുവെന്ന വിമർശനം അവഗണിക്കാനാവില്ല. പരമ്പരാഗത തൊഴിലാളി, കർഷക സമൂഹത്തിന്റെ ഘടന മാറുകയും, പുതിയ തലമുറയുടെ തൊഴിൽ സ്വഭാവം ,ഗൾഫ് കുടിയേറ്റം, സ്വകാര്യ മേഖല, ഐ.ടി., സേവന മേഖല, സ്റ്റാർട്ടപ്പുകൾ, പുതിയ മധ്യവർഗ്ഗം എന്നിവ കേരള സമൂഹത്തെ പുനഃസംഘടിപ്പിച്ചു. പഴയ വർഗസമര ഭാഷ മാത്രം ഉപയോഗിച്ച് ഈ പുതിയ സമൂഹവുമായി ബന്ധപ്പെടുക എളുപ്പമല്ല. യുവാക്കളുടെ തൊഴിൽ, സംരംഭകത്വം, ആഗോള അവസരങ്ങൾ, സാങ്കേതികവിദ്യ, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ തുറന്ന രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാട് അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയാതെ പോയ പാർട്ടിയുടെ പരമ്പരാഗത ജനകീയ അടിത്തറ കൂടുതൽ ചുരുങ്ങുകയും, ചില നേതൃ വ്യക്തി താത്പര്യങ്ങൾക്ക് അടിയറവു വക്കുകയും ചെയ്തു.

അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ഏറ്റവും ഗുരുതരമായി ബാധിക്കുന്ന ഘടകങ്ങളിലൊന്നാണ്. ഏതെങ്കിലും വ്യക്തിക്കെതിരെയുള്ള ആരോപണം തെളിയുന്നതുവരെ കുറ്റമായി പ്രഖ്യാപിക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്നാൽ തുടർച്ചയായി ഉയരുന്ന അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾ, ഭരണത്തിലെ സുതാര്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള സംശയങ്ങൾ, അധികാരികളുടെയും രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വത്തിന്റെയും, അവരുടെ കുടുംബാങ്ങങ്ങളുടെയും, സാമ്പത്തിക ഇടപാടുകളെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ എന്നിവയെ സ്വതന്ത്രമായി അന്വേഷിക്കുകയും ജനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ മറുപടി നൽകുകയും ചെയ്യേണ്ടത് ജനാധിപത്യ സർക്കാരിന്റെയും,തൊഴിലാളിവർഗ്ഗ പാർട്ടിയുടെയും ഉത്തരവാദിത്തമാണ്. “ഞങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ പാർട്ടിയാണ്” എന്ന അവകാശവാദത്തേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് “ഞങ്ങളുടെ ഭരണത്തിൽ ജനങ്ങൾക്ക് ചോദ്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നു” എന്ന വിശ്വാസം. ആ വിശ്വാസം ഇന്ന് കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയ്ക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടിരിയ്ക്കുകയും,നേതൃനിരയെ വാഴ്ത്തുപാട്ടുകളിൽ സ്തുതിയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ലോബിയിലേയ്ക്ക് ചുരുങ്ങുകയും ചെയ്തിരിയ്ക്കുന്നു.

മത – രാഷ്ട്രീയ ബന്ധങ്ങളും കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷത്തിന്റെ പുതിയ രാഷ്ട്രീയ സമവാക്യങ്ങളിൽ പ്രധാനപ്പെട്ട വിഷയമാണ്. വിവിധ മത,സാമുദായിക വിഭാഗങ്ങളുമായി തെരഞ്ഞെടുപ്പ് രാഷ്ട്രീയത്തിൽ സഹകരിക്കുകയും അവരുടെ സാമൂഹിക പിന്തുണ തേടുകയും ചെയ്യുന്നത് ജനാധിപത്യ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ ഏതെങ്കിലും മതസമൂഹത്തിന്റെ വോട്ടിനെ ലക്ഷ്യമിട്ട് തത്വാധിഷ്ഠിത നിലപാടുകളിൽ വിട്ടുവീഴ്ച ചെയ്യുന്നു എന്ന ധാരണ ജനങ്ങളിൽ രൂപപെട്ടതും, അങ്ങിനെ പ്രവർത്തിച്ചതും, രാഷ്ട്രീയ പരാജയത്തിന് കാരണമായി. മതനിരപേക്ഷത എന്നത് മതവിരുദ്ധതയല്ല, എല്ലാ മതവിശ്വാസികളോടും തുല്യ അകലം പാലിക്കുകയും നിയമത്തിന്റെയും ഭരണത്തിന്റെയും മുന്നിൽ എല്ലാവരെയും തുല്യരായി കാണുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഈ തത്വത്തിൽ നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചു എന്ന തോന്നൽ പൊതു ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പലതവണ ഉണ്ടാവുകയും, തെറ്റുതിരുത്തൽ എന്ന ചടങ്ങിലൂടെ അതിനെ മറികടക്കുവാനുള്ള ശ്രമവും പരിജയമായി.

ഇവിടെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത് പാർട്ടിയുടെ ആശയവും പാർട്ടിയുടെ ഭരണപ്രവർത്തനവും തമ്മിലുള്ള അന്തരം ആണ്. തൊഴിലാളിയുടെ അവകാശത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്ന പാർട്ടി തൊഴിലാളികളുടെ പുതിയ പ്രശ്നങ്ങളെ എത്രമാത്രം മനസ്സിലാക്കുന്നു? കർഷകന്റെയും,ആശാവർക്കാർ,ആതുരസേവകർ എന്നിവരുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ ഉന്നയിക്കേണ്ട പാർട്ടി അവർക്കു വേണ്ടിയും, യുവതലമുറയ്ക്ക് വേണ്ടിയും സാമ്പത്തികമായി ആകർഷകമാക്കാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? സാധാരണക്കാരന്റെ ജീവിതച്ചെലവ്, ഭവനപ്രശ്നം, തൊഴിൽ, സംരംഭകത്വം, ആരോഗ്യ, വിദ്യാഭ്യാസ ചെലവ് എന്നിവയിൽ പാർട്ടിയുടെ സമീപനം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാണ്? ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് രാഷ്ട്രീയ മുദ്രാവാക്യങ്ങളല്ല, ഫലപ്രദമായ ഭരണത്തിന്റെ കണക്കുകളാണ് മറുപടി നൽകേണ്ടത്.

എന്നിരുന്നാലും കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടി “തിരിച്ചുവരാനാവാത്ത രീതിയിൽ തകർന്നുകഴിഞ്ഞു” എന്ന് ഇപ്പോൾ തന്നെ അന്തിമമായി വിധിയെഴുതുന്നത് ചരിത്രപരമായി സൂക്ഷ്മമത നൽകില്ല . കേരളത്തിലെ ഇടതുപക്ഷത്തിന് ഇപ്പോഴും ശക്തമായ സംഘടനാ ഘടനയും രാഷ്ട്രീയ പാരമ്പര്യവും സാമൂഹിക സ്വാധീനവും ഉണ്ട്. പക്ഷേ അതിന്റെ ഭാവി നിലവിലെ നേതൃത്വത്തിന്റെ, പ്രവർത്തന രീതിയിലോ ഉറപ്പുള്ളതുമല്ല. ജനങ്ങളുമായുള്ള അകലം വർധിക്കുകയും, യുവതലമുറയെ നഷ്ടപ്പെടുകയും, സംഘടനയ്ക്കുള്ളിലെ വിമർശനശേഷി ക്ഷയിക്കുകയും, അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾക്ക് സുതാര്യമായ മറുപടി നൽകാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയും, വികസനവും ആശയവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യം പരിഹരിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ തിരിച്ചുവരവ് കൂടുതൽ ദുഷ്കരമാകും. അതിനായി ഏറ്റവും നൂതനമായ സമ്മേളങ്ങളിൽ പുതിയ മുഖങ്ങളെ ക്ഷണിതാക്കൾ ആക്കി എങ്കിലും,പഴയ നേതൃത്വം ശരിയാണ് എന്ന നിലപാടിൽ ഉറച്ചു നിൽക്കുകയും, അഴിമതി ആരോപണങ്ങൾക്കെതിരെ മൗനം പാലിയ്ക്കുകയും,ഇരുട്ടിൽ തപ്പുകയും ചെയ്യുന്നു.

അതിനാൽ കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പ്രതിസന്ധി ഒരു തെരഞ്ഞെടുപ്പിലെ തോൽവിയേക്കാൾ ആഴത്തിലുള്ളതാണ്. ഒരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം അധികാരത്തിന്റെ പ്രസ്ഥാനമായി മാറുമ്പോൾ അതിന്റെ ആത്മാവ് നഷ്ടപ്പെടുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് അടിസ്ഥാന ചോദ്യം. ഒരിക്കൽ ജനങ്ങളുടെ ആളോഹരിയിൽ നിന്ന്, ലവിയിൽ നിന്ന്,വീടുകളിൽ നിന്ന് ശക്തി നേടിയ പാർട്ടി ഇന്ന് ജനങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നുവെങ്കിൽ, അതിന് കാരണം എതിരാളികൾ മാത്രമല്ല, സ്വന്തം സംഘടനാ രീതികളും നേതൃത്വത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളും ഭരണപരമായ വീഴ്ചകളും ആശയപരമായ വൈരുദ്ധ്യങ്ങളും കൂടിയാണ്. കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനത്തിന് മുന്നിലുള്ള ഏറ്റവും വലിയ വെല്ലുവിളി അധികാരം തിരിച്ചു പിടിക്കുക എന്നതല്ല ജനങ്ങളുടെ വിശ്വാസം തിരിച്ചുപിടിക്കുക എന്നതാണ്. സൈബർ പോരിടങ്ങളിൽ നേതാക്കൾക്കായി സ്തുതിപാഠകർ ശക്തി കൂട്ടുമ്പോൾ, യാഥാർഥ്യത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായ പൊതുജനം കൂടുതൽ ചിന്താശേഷിയും, പഴയ “പാർട്ടി” എന്നഭയപ്പാട് മാറ്റി പരസ്യമായി പ്രതികരിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിയ്ക്കുന്നു. ജനാധിപത്യം, സുതാര്യത, സ്വയംവിമർശനം, അഴിമതിക്കെതിരായ മുഖം നോക്കാതെയുള്ള കർശന നിലപാട്, മതനിരപേക്ഷത, സാധാരണക്കാരനോടുള്ള നേരിട്ടുള്ള ബന്ധം, പുതിയ തലമുറയുടെ സ്വപ്നങ്ങളോട് ചേർന്ന വികസന കാഴ്ചപ്പാട് ഇവ തിരുത്തി മുന്നോട്ടുപോകുവാൻ കഴിയുന്നില്ലെങ്കിൽ, കേരള ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കൽ ജനകീയ വിപ്ലവത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്ന കമ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം , ചരിത്രത്തിന്റെ ഒരു അധ്യായമായി മാറാനുള്ള സാധ്യത തള്ളിക്കളയാനാവില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല ഇതര സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ ഭാരതത്തിന്റെ മണ്ണിൽ അതിവിദൂരമല്ലാതെ കുഴിച്ചു മൂടപ്പെടും എന്നതിന് യാതൊരു സംശയവും വേണ്ട .ഒരു അതിവിശാല സമിതിയ്ക്കും നഷ്ടപ്പെട്ട ജന വിശ്വാസം തിരിച്ചു പിടിയ്ക്കുവാൻ കഴിയാത്തവണ്ണം പാർട്ടിയിൽ തിരുത്തൽ ശക്തികൾ വളർന്നു കഴിഞ്ഞു എന്നതാണ് കഴിഞ്ഞ തെരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഏറ്റ കനത്ത പരാജയത്തിനു കാരണം എന്ന് വടക്കൻ കേരളത്തിലെ കമ്യൂണിസ്റ്റ് കോർപ്പറേറ്റു ലോബികൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു തിരുത്തപ്പെടുമ്പോൾ ജനകീയ പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം വഹിച്ച പാർട്ടി സ്വയം ഇല്ലാതെയാവുന്ന കാഴ്ചയ്ക്ക് കേരളം സാക്ഷ്യം വഹിക്കും.