‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയം കൊണ്ട് പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുമോ?

യോഗങ്ങളും പ്രസ്താവനകളും സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്രചാരണങ്ങളും മാത്രം പോരാ; തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ക്രമക്കേടുകൾ ആരോപിക്കുന്നുവെങ്കിൽ വസ്തുതകൾ കണ്ടെത്തി ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ നിരന്തരം അവതരിപ്പിക്കാനുള്ള രാഷ്ട്രീയ അധ്വാനമാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന് വേണ്ടത്.

ഒരു വിഷയം ഉയർത്തുക, ഏതാനും ദിവസം അതിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുക, പിന്നെ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുക—ഇതാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ സമീപനമെങ്കിൽ, പാർട്ടികൾ എത്രതവണ ഒന്നിച്ചു ചേർന്നാലും അതിൽനിന്ന് ശക്തമായ ഒരു ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം എങ്ങനെ രൂപപ്പെടും?

വോട്ടർ പട്ടികയുടെ സ്പെഷ്യൽ ഇന്റൻസീവ് റിവിഷനെ (SIR) ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള വിവാദങ്ങളും ചീഫ് ഇലക്ഷൻ കമ്മീഷണർ ഗ്യാനേഷ് കുമാറിനെതിരായ പ്രതിപക്ഷ ആരോപണങ്ങളും ചർച്ച ചെയ്യാൻ സെപ്റ്റംബർ 30-ന് ഡൽഹിയിൽ INDIA സഖ്യകക്ഷികളുടെ യോഗം നടക്കുകയാണ്. നേരത്തെ സഖ്യയോഗങ്ങളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിച്ചിരുന്ന ചില കക്ഷികളും ഇത്തവണ കൂടുതൽ ഏകോപനത്തിന് തയ്യാറാകുന്നത് വിഷയത്തെ പ്രതിപക്ഷം ഗൗരവത്തോടെ കാണുന്നതിന്റെ സൂചനയാണ്.

രാജ്യത്തെ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തെക്കുറിച്ച് ഗുരുതരമായ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഉയരുന്നതെന്ന് പ്രതിപക്ഷം വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കിൽ, സംയുക്ത യോഗങ്ങളും നേതാക്കളുടെ കടുത്ത പ്രസ്താവനകളും പാർലമെന്റിലെ പ്രതിഷേധങ്ങളും സോഷ്യൽ മീഡിയ ക്യാമ്പയിനുകളും മാത്രം മതിയാകില്ല. ആരോപണങ്ങൾ വസ്തുതകളാൽ സ്ഥാപിക്കാനും അവ ജനങ്ങളിലേക്ക് എത്തിക്കാനും ദീർഘകാലവും സംഘടിതവുമായ രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തനം ആവശ്യമാണ്.

പ്രതിപക്ഷം ആദ്യം സ്വന്തം സംഘടനാപരമായ ദൗർബല്യം പരിഹരിക്കണം. INDIA സഖ്യം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സമയത്തെ ഒരു താൽക്കാലിക കൂട്ടായ്മയായി മാത്രം തുടരാതെ സ്ഥിരമായ രാഷ്ട്രീയ സംവിധാനമായി മാറേണ്ടതുണ്ട്. ഒരു കൺവീനർ, പ്രവർത്തനക്ഷമമായ സെക്രട്ടേറിയറ്റ്, ഗവേഷണ സംവിധാനം, സംസ്ഥാനതല ഏകോപനം, പൊതുവായ പ്രചാരണ സംവിധാനം എന്നിവയില്ലാതെ ദേശീയതലത്തിൽ തുടർച്ചയായ രാഷ്ട്രീയ പോരാട്ടം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകുക പ്രയാസമാണ്.

ഭരണഘടനയും ജനാധിപത്യ സ്ഥാപനങ്ങളും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് സംവിധാനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയും സംബന്ധിച്ച ആശങ്കകൾ പ്രതിപക്ഷം നേരത്തെയും ഉയർത്തിയിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ഇത്തരം വിഷയങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കാലത്ത് മാത്രം ഉയർത്തി പിന്നീട് ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ജനങ്ങളിൽ ദീർഘകാല രാഷ്ട്രീയ ബോധം സൃഷ്ടിക്കാൻ കഴിയില്ല.

ഒരു കാലത്ത് പ്രതിപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ പ്രധാന ചുമതലകളിലൊന്ന് സർക്കാരിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ നിരന്തരം പരിശോധിക്കുക, ക്രമക്കേടുകൾ കണ്ടെത്തുക, അവ രേഖകളുടെയും തെളിവുകളുടെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ ജനങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ അവതരിപ്പിക്കുക എന്നതായിരുന്നു.

ഇന്ന് പല വിഷയങ്ങളിലും ആദ്യം വിവരങ്ങൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരുന്നത് വിദ്യാർത്ഥികളും സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരും സ്വതന്ത്ര മാധ്യമ പ്രവർത്തകരും യൂട്യൂബർമാരും സാധാരണ പൗരന്മാരുമാണ്. പരീക്ഷാ ക്രമക്കേടുകൾ മുതൽ ഉപഭോക്തൃ പ്രശ്നങ്ങൾ വരെ പൊതുജനങ്ങളാണ് പലപ്പോഴും ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തുന്നത്. രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾ പിന്നീട് അതിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുന്ന സ്ഥിതിയാണ് പലപ്പോഴും കാണുന്നത്. ഇവിടെയാണ് പ്രതിപക്ഷം ആത്മപരിശോധന നടത്തേണ്ടത്.

ഒരു പ്രശ്നം പാർലമെന്റിൽ ഉന്നയിച്ചതുകൊണ്ടോ വാർത്താസമ്മേളനം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ ഏതാനും ദിവസം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രചാരണം നടത്തിയതുകൊണ്ടോ മാത്രം അത് ജനകീയ വിഷയമായി മാറില്ല. വസ്തുതകൾ ശേഖരിക്കുകയും അവ പരിശോധിക്കുകയും ലളിതമായി ജനങ്ങൾക്ക് വിശദീകരിക്കുകയും പുതിയ വിവരങ്ങൾ പുറത്തുവരുമ്പോൾ തുടർച്ചയായി പിന്തുടരുകയും വേണം.

ഇന്ത്യൻ രാഷ്ട്രീയ ചരിത്രത്തിലെ വലിയ വിവാദങ്ങൾ ഒറ്റ ദിവസംകൊണ്ട് രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യാഘാതം സൃഷ്ടിച്ചവയല്ല. ബൊഫോഴ്‌സ് വിവാദം ദീർഘകാലം രാഷ്ട്രീയ ചർച്ചയായി തുടർന്നു. പിന്നീട് ഉയർന്ന അഴിമതി വിരുദ്ധ പ്രക്ഷോഭങ്ങളും മാസങ്ങളുടെയും വർഷങ്ങളുടെയും തുടർച്ചയായ പ്രചാരണത്തിലൂടെയാണ് വലിയ പൊതുചർച്ചയായി മാറിയത്.

ഇന്നത്തെ കേന്ദ്ര സർക്കാരിനെ നേരിടുമ്പോഴും ഇതേ യാഥാർഥ്യം പ്രതിപക്ഷം മനസ്സിലാക്കണം. ആരോപണങ്ങൾക്ക് സർക്കാർ മറുപടി നൽകും; സ്വന്തം വിശദീകരണങ്ങളും രാഷ്ട്രീയ ആഖ്യാനങ്ങളും മുന്നോട്ടുവയ്ക്കും. അതിനാൽ ഒരു ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന സമീപനം കൊണ്ട് മാത്രം സർക്കാരിനെ രാഷ്ട്രീയമായി പ്രതിരോധത്തിലാക്കാൻ കഴിയില്ല.

SIR നടപടിക്രമത്തിൽ വ്യാപകമായ ക്രമക്കേടുകൾ നടക്കുന്നുവെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ ആരോപണമെങ്കിൽ, അതിന്റെ ഓരോ ഘട്ടവും പരിശോധിക്കേണ്ട ബാധ്യതയും പ്രതിപക്ഷത്തിനുണ്ട്.

ഗ്യാനേഷ് കുമാർ ഏകപക്ഷീയമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നുവെന്നോ വോട്ടർ പട്ടികയിൽനിന്ന് വലിയ തോതിൽ പേരുകൾ ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഡാറ്റാബേസിന്റെ നിയന്ത്രണം കേന്ദ്രീകരിക്കപ്പെടുന്നുവെന്നോ ആരോപണം ഉന്നയിച്ചാൽ മാത്രം പോരാ. ഓരോ ആരോപണത്തിന്റെയും രേഖകൾ കണ്ടെത്തണം. ആരുടെ പേരാണ് നീക്കപ്പെട്ടത്? എന്ത് കാരണമാണ് രേഖപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്? അപേക്ഷ നൽകിയത് ആരാണ്? ഫോൺ നമ്പറുകളും OTP സംവിധാനവും എങ്ങനെ ഉപയോഗിക്കപ്പെട്ടു? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥർക്ക് ലഭിക്കുന്ന ഡാറ്റാ ആക്സസ് എത്രത്തോളം മാറി?—ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾക്ക് രേഖാപരമായ മറുപടി കണ്ടെത്തണം.

കർണാടകയിലെ അലന്ദ് മണ്ഡലത്തിൽ 6,018 വോട്ടർമാരെ പട്ടികയിൽനിന്ന് നീക്കാനുള്ള അപേക്ഷകൾ സംബന്ധിച്ച് രാഹുൽ ഗാന്ധി നേരത്തെ ഗുരുതരമായ ആരോപണങ്ങൾ ഉന്നയിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ, തിരഞ്ഞെടുപ്പ് അധികൃതർ ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്തമായ വിശദീകരണവും നൽകിയിട്ടുണ്ട്. അതിനാൽ ആരോപണം ആവർത്തിക്കുന്നതിനേക്കാൾ പ്രധാനമാണ് രേഖകളും അന്വേഷണ വിവരങ്ങളും പൊതുജനങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരിക.

അതുപോലെ ഡൽഹിയിലെ SIR കരട് പട്ടികയിൽ ഏകദേശം 47.6 ലക്ഷം പേരുകൾ മുൻ പട്ടികയെ അപേക്ഷിച്ച് ഉൾപ്പെട്ടിട്ടില്ലെന്ന ഔദ്യോഗിക കണക്കുകൾ വലിയ ചർച്ചയ്ക്ക് വഴിവച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ, ‘കരട് പട്ടികയിൽ ഉൾപ്പെടാത്തത്’ എന്നതും അന്തിമമായി ‘വോട്ടവകാശം ഇല്ലാതാക്കിയത്’ എന്നതും ഒരേ കാര്യമല്ല. അവകാശവാദങ്ങളും എതിർവാദങ്ങളും പരിശോധിച്ച് യഥാർത്ഥ സ്ഥിതി ജനങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമാക്കുകയാണ് ഉത്തരവാദിത്തമുള്ള രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വഴി.

അലന്ദിൽ സംഭവിച്ചതെന്ത്? വിവിധ സംസ്ഥാനങ്ങളിൽ Form 7 അപേക്ഷകൾ വലിയ തോതിൽ സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് പിന്നിലെ കാരണമെന്ത്? യഥാർത്ഥ വോട്ടർമാരുടെ അറിവില്ലാതെ അപേക്ഷകൾ നൽകിയിട്ടുണ്ടോ? തിരഞ്ഞെടുപ്പ് ഉദ്യോഗസ്ഥരുടെ ഡാറ്റാ ആക്സസിൽ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായിട്ടുണ്ടോ? ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ഭരണപരവും നിയമപരവുമായ കാരണം എന്താണ്? ഇവയെല്ലാം അന്വേഷിക്കാവുന്ന ചോദ്യങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ, ഒരു വാർത്താ സമ്മേളനത്തിൽ ആരോപണം ഉന്നയിച്ച് പിന്നീട് മാസങ്ങളോളം മൗനം പാലിച്ചാൽ അതിന്റെ വിശ്വാസ്യത തന്നെ ദുർബലമാകും. ആരോപണം ഗുരുതരമാണെങ്കിൽ അന്വേഷണം അതിലും ഗൗരവമുള്ളതായിരിക്കണം.

കോൺഗ്രസിനും മറ്റ് ദേശീയ-സംസ്ഥാന പ്രതിപക്ഷ പാർട്ടികൾക്കും ഗവേഷകരെയും നിയമവിദഗ്ധരെയും ഡാറ്റാ അനലിസ്റ്റുകളെയും തിരഞ്ഞെടുപ്പ് വിദഗ്ധരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി പ്രത്യേക സംഘങ്ങൾ രൂപീകരിക്കാൻ കഴിയും. ഓരോ മണ്ഡലത്തിലെയും വോട്ടർ പട്ടികയിലെ മാറ്റങ്ങൾ പരിശോധിക്കാനും സംശയകരമായ കേസുകൾ രേഖപ്പെടുത്താനും ബാധിതരായ വോട്ടർമാരുടെ മൊഴികൾ ശേഖരിക്കാനും നിയമപരമായ നടപടികൾ സ്വീകരിക്കാനും കഴിയും. അത്തരം പ്രവർത്തനമാണ് ആരോപണത്തെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റുന്നത്.

അമേരിക്കയിലെ വാട്ടർഗേറ്റ് മുതൽ ഇന്ത്യയിലെ ബൊഫോഴ്‌സ് വരെ വലിയ രാഷ്ട്രീയ വിവാദങ്ങൾ വെളിച്ചത്തുവന്നത് ഒരു പ്രസ്താവനകൊണ്ടല്ല. മാധ്യമ പ്രവർത്തകരുടെയും രാഷ്ട്രീയ പ്രവർത്തകരുടെയും അന്വേഷണ ഏജൻസികളുടെയും സ്ഥാപനങ്ങളുടെയും നിരന്തരമായ പരിശ്രമങ്ങളാണ് അവയുടെ പിന്നിലുണ്ടായിരുന്നത്.

പ്രതിപക്ഷം തിരിച്ചറിയേണ്ട അടിസ്ഥാന പാഠം ആളിക്കത്തിക്കലല്ല, സാവകാശം കത്തിക്കുക എന്നതാണ്. ഓരോ വിഷയത്തെയും ഒന്നു ‘തൊട്ട്’ അടുത്ത വിഷയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്ന രാഷ്ട്രീയം വാർത്തകൾ സൃഷ്ടിച്ചേക്കാം; പക്ഷേ ശക്തമായ ജനകീയ പ്രസ്ഥാനം സൃഷ്ടിക്കില്ല. ഒരു വിഷയത്തിൽ സർക്കാർ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെടുന്നുവെങ്കിൽ അതിന്റെ വസ്തുതകൾ പുറത്തുകൊണ്ടുവരാനും ജനങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകുന്ന ഭാഷയിൽ വിശദീകരിക്കാനും നിയമപരമായും രാഷ്ട്രീയമായും അവസാനംവരെ പിന്തുടരാനും തയ്യാറാകണം.

SIR-ലോ തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ പ്രവർത്തനത്തിലോ ഗുരുതരമായ പ്രശ്നങ്ങളുണ്ടെന്നാണ് പ്രതിപക്ഷവും സിവിൽ സൊസൈറ്റി പ്രവർത്തകരും വിശ്വസിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് തെളിവുകളോടെ ജനങ്ങൾക്ക് കാണിച്ചുകൊടുക്കണം. അതേസമയം തിരഞ്ഞെടുപ്പ് കമ്മീഷന്റെ വിശദീകരണങ്ങളും രേഖകളും അതേ ഗൗരവത്തോടെ പരിശോധിക്കപ്പെടണം.

സെപ്റ്റംബർ 30-ലെ യോഗം അതിനുള്ള തുടക്കമാകാം. പക്ഷേ യോഗം അവസാനിക്കുന്നതോടെ പ്രക്ഷോഭവും അവസാനിച്ചാൽ ഒന്നും മാറില്ല. ഒരു പ്രസ്ഥാനം പിറക്കുന്നത് യോഗങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിൽ നിന്നല്ല; ഒരു വിഷയത്തെ എത്ര ആഴത്തിൽ അന്വേഷിക്കുന്നു, എത്ര സ്ഥിരതയോടെ പിന്തുടരുന്നു, എത്ര വ്യക്തമായി ജനങ്ങളോട് വിശദീകരിക്കുന്നു എന്നതിൽ നിന്നാണ്.

പ്രതിപക്ഷത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ വെല്ലുവിളിയും അതുതന്നെയാണ്: ‘തൊട്ടുപോകൽ’ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്ന് ‘അവസാനം വരെ പിന്തുടരുന്ന’ രാഷ്ട്രീയത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം.