- യോഗസാധനയുടെ വഴിയിൽ നിന്ന് സാമൂഹിക ആത്മീയതയിലേക്ക്
- ഗുരുവിന്റെ ദർശനത്തിന്റെ രൂപീകരണത്തിൽ “തൈക്കാട് അയ്യാവു സ്വാമി”കളുടെ സ്വാധീനം
ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയ വളർച്ചയെക്കുറിച്ച് പഠിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിച്ച വ്യക്തികളിൽ ചരിത്രപരമായി ശ്രദ്ധേയമായ പേരാണ് തൈക്കാട് അയ്യാവു സ്വാമികൾ . ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആത്മീയ അന്വേഷണഘട്ടത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ അയ്യാവു സ്വാമികളുടെ പങ്ക് അറിയേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. എന്നാൽ ഈ വിഷയത്തിൽ ലഭ്യമായ ചരിത്രരേഖകൾ പരിമിതമാണെന്നതും ഓർക്കേണ്ടതാണ്. അതിനാൽ, ജീവചരിത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുള്ള വസ്തുതകളും ഗവേഷകർ പങ്കുവെച്ച വിലയിരുത്തലുകളും അടിസ്ഥാനമാക്കിയാണ് ഈ ബന്ധത്തെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടത്.
കേരളത്തിന്റെ നവോത്ഥാനചരിത്രത്തിൽ ശ്രീ നാരായണ ഗുരു, ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ, തൈക്കാട് അയ്യാവു സ്വാമികൾ എന്നിവരെ പല ഗവേഷകരും ഒരു ആത്മീയധാരയുടെ മൂന്ന് പ്രധാന കണ്ണികളായി കാണുന്നു. മൂന്നുപേരും ഒരേ ആശയങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിലും, മനുഷ്യന്റെ ആത്മീയ ഉന്നമനം, യോഗസാധന, ജാതിവിവേചനത്തോടുള്ള വിമർശനം, വ്യക്തിപരമായ ആത്മാന്വേഷണം എന്നിവയിൽ അവർ തമ്മിൽ ചില പൊതു സമീപനങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആരായിരുന്നു തൈക്കാട് അയ്യാവു സ്വാമികൾ?
അയ്യാവു സ്വാമികൾ തമിഴ്നാട്ടിൽ ജനിച്ച് പിന്നീട് തിരുവിതാംകൂറിൽ താമസമാക്കിയ ആത്മീയഗുരുവായിരുന്നു. തിരുവനന്തപുരം നഗരത്തിനടുത്തുള്ള തൈക്കാട് പ്രദേശത്താണ് അദ്ദേഹം ദീർഘകാലം താമസിച്ചിരുന്നത്. അതുകൊണ്ടാണ് “തൈക്കാട് അയ്യാവു സ്വാമികൾ” എന്ന പേരിൽ അദ്ദേഹം അറിയപ്പെട്ടത്. സംസ്കൃതം, തമിഴ്, യോഗശാസ്ത്രം, വേദാന്തം എന്നിവയിൽ പ്രാവീണ്യമുണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹം, മതത്തിന്റെ പുറംചടങ്ങുകളേക്കാൾ ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിനാണ് പ്രാധാന്യം നൽകിയത്. യോഗാഭ്യാസം, ധ്യാനം, പ്രാണായാമം, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം എന്നിവയാണ് ആത്മീയ വളർച്ചയുടെ അടിത്തറയെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു. അക്കാലത്ത് ജാതിവിവേചനം അതിരൂക്ഷമായിരുന്ന സമൂഹത്തിൽ, വിവിധ ജാതികളിൽപ്പെട്ടവരെ ഒരുപോലെ സ്വീകരിച്ച ആത്മീയഗുരുവെന്ന നിലയിലും അയ്യാവു സ്വാമികൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. ഈ സമീപനം പിന്നീട് ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ സാമൂഹിക ദർശനത്തോടും സ്വാഭാവികമായി യോജിച്ചു.
ഗുരുവും അയ്യാവു സ്വാമികളും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം
ശ്രീ നാരായണ ഗുരു എപ്പോഴാണ് അയ്യാവു സ്വാമികളെ ആദ്യമായി കണ്ടതെന്ന കാര്യത്തിൽ വ്യക്തമായ രേഖകളില്ല. എന്നാൽ ഗുരുവിന്റെ യുവകാലത്താണ് ഇരുവരും പരിചയപ്പെട്ടതെന്നും, യോഗാഭ്യാസത്തിലും ആത്മീയസാധനയിലും അയ്യാവു സ്വാമികളിൽ നിന്ന് ഗുരു പ്രചോദനം നേടിയതായും പ്രധാന ജീവചരി ത്രകാരന്മാർ രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.
ഗുരു കുറച്ചുകാലം അയ്യാവു സ്വാമികളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്നതായും ചില ഗവേഷകർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഇത് ദീർഘകാല ഗുരുകുലവാസമായിരുന്നുവെന്ന് തെളിയിക്കുന്ന ചരിത്രരേഖകളില്ല. അതിനാൽ, “ഗുരു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യനായിരുന്നു” എന്നതിലുപരി, “ആത്മീയ സ്വാധീനം സ്വീകരിച്ച യുവസാധകൻ” എന്ന നിലയിലാണ് ഈ ബന്ധത്തെ കാണുന്നതും,കൂടുതൽ ചരിത്രസത്യത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതും.
യോഗയുടെ ആന്തരിക അർത്ഥം
അയ്യാവു സ്വാമികളുടെ പ്രധാന സംഭാവനകളിലൊന്ന് യോഗയെ വെറും ശരീരവ്യായാമമായി കാണാതെ, ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ മാർഗമായി അവതരിച്ചു എന്നത്. മനസ്സിന്റെ ചാഞ്ചാട്ടം നിയന്ത്രിക്കാതെ, കടിഞ്ഞാണിടാതെ ആത്മസാക്ഷാത്കാരം സാധ്യമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം പഠിപ്പിച്ചു.
ഈ ആശയം ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തിലും വ്യക്തമായി കാണാം. പിന്നീട് മരുത്വാമലയിൽ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ധ്യാനവും മൗനവ്രതവും ഏകാന്തസാധനയും, യോഗയെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായി സ്വീകരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു.എന്നാൽ ഇവിടെ ഒരു പ്രധാന വ്യത്യാസം കാണാം. അയ്യാവു സ്വാമികൾ വ്യക്തിയുടെ ആത്മീയപരിശീലനത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം നൽകിയപ്പോൾ, ശ്രീ നാരായണ ഗുരു അതേ ആത്മീയാനുഭവത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ ഉന്നമനവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചു. ഗുരുവിന്റെ പ്രത്യേകത അവിടെയാണ്.
ജാതിവ്യവസ്ഥകളോടുള്ള സമീപനം
അയ്യാവു സ്വാമികൾ ജാതിയുടെ പേരിൽ മനുഷ്യരെ വേർതിരിക്കുന്നതിനെ അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. ആത്മീയസാധനയ്ക്ക് ജാതി ഒരു തടസ്സമല്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തന്റെ ജീവിതത്തിലൂടെ തെളിയിച്ചു.
ഈ ചിന്തയാണ് പിന്നീട് ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ “ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന വിശ്വമാനവ സന്ദേശത്തിൽ കൂടുതൽ വ്യക്തമായ രൂപം പ്രാപിച്ചത്. അയ്യാവു സ്വാമികൾ വിതച്ച ആത്മീയസമത്വത്തിന്റെ വിത്ത്, ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ സാമൂഹികസമത്വത്തിന്റെ വടവൃക്ഷമായി വളർന്നുവെന്ന് പറയാം.
പ്രകൃതിയും ആത്മീയതയും
അയ്യാവു സ്വാമികൾ പ്രകൃതിയോട് ചേർന്നുള്ള ജീവിതമാണ് നയിച്ചത്. ആഡംബരങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ച് ലളിതജീവിതം നയിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചു.ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവും ഇതേ മാർഗം സ്വീകരിച്ചു. മരുത്വാമലയിൽ കായ്കനികളും ഔഷധസസ്യങ്ങളും ശുദ്ധജലവും ആശ്രയിച്ചുള്ള ജീവിതം, കൊടും തപസ്സ്, ആത്മീയത പ്രകൃതിയുമായി ചേർന്നുനിൽക്കുന്നതാണെന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വാസത്തെ ശക്തിപ്പെടുത്തി. ചരിത്രപരമായി ശ്രദ്ധേയമായ മറ്റൊരു കാര്യം, ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾക്കും അയ്യാവു സ്വാമികളുമായി ആത്മീയബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു എന്നതാണ്. അതിനാൽ ശ്രീ നാരായണ ഗുരു, ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ, അയ്യാവു സ്വാമികൾ എന്നിവരെ പരസ്പരം സ്വാധീനിച്ചിരുന്ന ഒരു ആത്മീയവൃത്തത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ് ഗവേഷകർ പലപ്പോഴും വിലയിരുത്തുന്നത്.എന്നാൽ പിന്നീട് മൂന്നുപേരും തങ്ങളുടേതായ സ്വതന്ത്രമായ മാർഗങ്ങൾ സ്വീകരിച്ചു. അയ്യാവു സ്വാമികൾ യോഗത്തിലും ആത്മസാധനയിലും ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചപ്പോൾ, ചട്ടമ്പി സ്വാമികൾ ഗവേഷണത്തിലും ദാർശനികചിന്തയിലും ശ്രദ്ധ നൽകി. ശ്രീ നാരായണ ഗുരു ഈ രണ്ടിനെയും സമൂഹസേവനവുമായി സംയോജിപ്പിച്ചു സാമൂഹിക നന്മയ്ക്കും, ഉച്ചനീചട്ടങ്ങൾക്കു എതിരെയും,ഉന്നമനത്തിനായി പ്രവർത്തിച്ചു.
ഗുരുവിന്റെ സ്വതന്ത്ര വ്യക്തിത്വം
ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണ ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ എല്ലാ ആശയങ്ങളും മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് സ്വീകരിച്ചതാണെന്ന ധാരണ ചരിത്രപരമായി ശരിയല്ല. അയ്യാവു സ്വാമികളിൽ നിന്നും യോഗയുടെ പ്രചോദനവും, ചട്ടമ്പി സ്വാമികളിൽ നിന്നും ബൗദ്ധിക സംവാദത്തിന്റെ പ്രചോദനവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം. എന്നാൽ അരുവിപ്പുറത്തെ ശിവപ്രതിഷ്ഠ, “ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന സന്ദേശം, വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെയുള്ള സാമൂഹികമോചനം, ക്ഷേത്രങ്ങളെ സാമൂഹികകേന്ദ്രങ്ങളാക്കൽ തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങൾ ഗുരുവിന്റെ സ്വന്തം അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്ന് രൂപംകൊണ്ട സ്വതന്ത്ര ദർശനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ചരിത്രം അദ്ദേഹത്തെ ഒരു അനുയായിയായി കാണാതെ, പുതിയൊരു ആത്മീയ-സാമൂഹിക പ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവായി അംഗീകരിക്കുന്നത്. അയ്യാവു സ്വാമികളും ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവും തമ്മിലുള്ള ഈ ആത്മീയബന്ധത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഫലം പൊതു മൂഹത്തിന് ലഭിച്ച പുണ്യമാണ്. യോഗയും ധ്യാനവും ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം അവകാശമല്ല, എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും തുറന്ന ആത്മീയമാർഗമാണെന്ന ചിന്ത വ്യാപിച്ചു.
ആത്മീയതയെ അന്ധവിശ്വാസത്തിൽ നിന്ന് മോചിപ്പിച്ച് ആത്മനിയന്ത്രണം, ധാർമ്മികജീവിതം, കരുണ, സമത്വം എന്നിവയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കാൻ ഈ ചിന്താധാര സഹായിച്ചു.മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ മാറ്റമാണ് സമൂഹത്തിന്റെ മാറ്റത്തിന് തുടക്കമെന്ന സന്ദേശം ഗുരുവിലൂടെ കൂടുതൽ ശക്തമായി ജനങ്ങളിലെത്തി. വിദ്യാഭ്യാസം, ശുചിത്വം, സ്വയംപര്യാപ്തത, തൊഴിൽ, ആത്മാഭിമാനം എന്നിവയെ ആത്മീയജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമാക്കാൻ ഗുരുവിന് കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിന്നിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യകാല യോഗപരിശീലനവും ആത്മനിയന്ത്രണവും വലിയ പങ്കുവഹിച്ചിരുന്നു.
തൈക്കാട് അയ്യാവു സ്വാമികൾ ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഗുരുവായിരുന്നില്ല; എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയയാത്രയിൽ ദിശാബോധം നൽകിയ പ്രധാന വ്യക്തികളിൽ ഒരാളായിരുന്നു. യോഗയുടെ ശാസ്ത്രീയതയും ആത്മനിയന്ത്രണത്തിന്റെ പ്രാധാന്യവും അദ്ദേഹം ഗുരുവിന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടി. എന്നാൽ ആ അനുഭവങ്ങളെ മനുഷ്യസമത്വത്തിന്റെയും സാമൂഹികനീതിയുടെയും പ്രസ്ഥാനമാക്കി മാറ്റിയത് ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ അതുല്യമായ സംഭാവനയാണ്.അതിനാൽ അയ്യാവു സ്വാമികളെ മനസ്സിലാക്കാതെ ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയവളർച്ചയെ പൂർണമായി മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയില്ല. അതേസമയം, ഗുരുവിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ ദാർശനികമികവിനെ ലോകത്തിന്റെ തന്നെ മാതൃകാ പുരുഷനിലേയ്ക്ക് എത്തിയ്ക്കുന്നു.
തുടരും…
