നാനായുടെയും ബേബിയുടെയും ലോകം അവരുടെ മകനായിരുന്നു. അവന്റെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി അവർ പലതും വേണ്ടെന്നുവെച്ചു. മകന് നല്ലൊരു ഭാവിയുണ്ടാകണം എന്നതായിരുന്നു നാനായുടെ ആഗ്രഹം. അവൻ വിശന്നിരിക്കരുത്, വിഷമിക്കരുത്, ഒറ്റപ്പെടരുത് എന്നതായിരുന്നു ബേബിയുടെ പ്രാർത്ഥന. മകൻ വളർന്നു. പഠിച്ചു, ജോലിനേടി, സ്വന്തം ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്തു. മാതാപിതാക്കളെ അവൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്നതിൽ അവൻ പതുക്കെ പിന്നിലായി. അമ്മ വിളിക്കുമ്പോൾ, “കുറച്ച് തിരക്കിലാണ് അമ്മേ, പിന്നെ വിളിക്കാം,” എന്ന് പറയും. അച്ഛൻ വിളിച്ചാൽ വിശേഷങ്ങൾ വേഗത്തിൽ ചോദിച്ചറിഞ്ഞ് ഫോൺ വെക്കും. വിളിക്കണമെന്ന് കരുതിയ പല രാത്രികളിലും ക്ഷീണം അവനെ ഉറക്കത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അടുത്ത ദിവസം അതേക്കുറിച്ച് ഓർത്തില്ല. അവന്റെ തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ നാനായും ബേബിയും തങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പുകൾ ചെറുതാക്കി. മകൻ വിളിക്കാത്തതിനെക്കുറിച്ച് അവർ പരസ്പരം പരാതിപ്പെട്ടില്ല. വിളിച്ചാൽ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചു. വിളിക്കാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവന് സുഖമാണെന്ന് കരുതി…
നാനായുടെ കാത്തിരിപ്പ് : വി. രാജേഷ് മോഹന്‍ റാവു
