മൈക്കെലാഞ്ജലോ ചാരുതയോടെ ആ വെണ്ണക്കല്ലില് കൊത്താന് ആരംഭിച്ചു. കരിങ്കല്ച്ചീളുകള് ശീല്ക്കാരത്തോടെ അടര്ന്നുവീണു. കരിങ്കല്പ്പൊടി ശില്പിയുടെ മുഖത്തും കൈത്തണ്ടകളിലും വീണുപടര്ന്ന് സൂര്യ വെളിച്ചത്തില് തിളങ്ങി. രാത്രിയുടെ ഏകാന്തതയില് ഭാവന കരുപ്പെടുത്തി. നിലാവും, നിഴലും ഇണചേര്ന്ന് ശില്പിയുടെ മനസ്സില് ഡേവിഡിന്റെ ഭ്രൂണം ഗര്ഭം ധരിച്ചു. ആ ഭ്രൂണം വളര്ന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. പാറക്കഷണങ്ങള് ഉടഞ്ഞു വീണപ്പോള് അവ്യക്തതയില്നിന്ന് തെളിഞ്ഞ് വിഗ്രഹത്തിന്റെ സൃഷ്ടി ആരംഭിച്ചു. മൈക്കെലാഞ്ജലോ ഓര്ത്തു… ഡേവിഡ് എങ്ങനെ ആയിരിക്കണം! സുമുഖന്, സുന്ദരന്, ബലിഷ്ഠന്, ആകാരവടിവില് അഗ്രേസരനായിരിക്കണം. ഈ വെള്ള മാര്ബിളില് അവന്റെ തേജസ്സ് പ്രകാശിക്കണം. സമകാലികരായ മുതിര്ന്ന പ്രതിഭ ലിയനാഡോ ഡാവിന്ചി, വെറോച്ചിയോ, റാഫേല് ഇവരൊക്കെ ജിജഞാസാഭരിതരായി എനിക്കു ചുറ്റുമുണ്ട്. ഡാവിന്ചിയാണ് ഇന്ന് ജീവിച്ചിരിക്കുന്ന മഹാശിലല്പി. ശില്പികളുടെ ശില്പി! അദ്ദേഹത്തിന്റെ അവസാനത്തെ അത്താഴവും ഈ അടുത്ത കാലത്ത് പൂര്ത്തിയാക്കിയ മോണോലിസയും ചിത്രകലയില് ആര്ക്കും കൈയെത്താനാകാത്ത ഉയരത്തില് വിരാജിക്കുന്നു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഞാന്…
കഥ പറയുന്ന കല്ലുകള് (അദ്ധ്യായം – 2)
