അറുപത്തേഴു വയസ്സ് പ്രായമായിട്ടും തളരാതെ മറ്റൊരു മഹാദാത്യം ഏറ്റെടുത്ത മൈക്കിള്ആന്ജലോയുടെ മനസ്സില് മറ്റൊരാശങ്ക കൊള്ളിമീന്പോലെ പാഞ്ഞുപോയി. അറുപതുകഴിഞ്ഞവരാരും ഇത്ര കടുത്ത ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുത്തതായി കേട്ടുകേള്വിപോലുമില്ല. എങ്കിലും സാഹസികത മൈക്കിള്ആന്ജലോയെ ഉന്മേഷവാനാക്കി. തന്റെ ജീവിതത്തില് എത്രയ്രെത പോപ്പുമാര് കടന്നുപോയി. നാല്പ്പത്തെട്ട്, അമ്പത്, അങ്ങേയറ്റം അറുപത് എന്നീ പ്രായങ്ങളില്. ഒരു ചെറിയ പനി മതി വാര്ദ്ധക്യത്തില് ജീവിതം അവസാനിക്കാന്. സെസ്റ്റീന് ചാപ്പലിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോള് ഇരുപത്തിരണ്ടില്പ്പരം വര്ഷങ്ങള്ക്കു മുമ്പു വരച്ച ചിത്രങ്ങള്, വൃദ്ധനായ മൈക്കിള്ആന്ജലോയുടെ നയനങ്ങളില് ആവേശം പടര്ത്തി. അന്നു ചെറുപ്പമായിരുന്നു. യൗവനത്തിന്റെ കുതിപ്പ് കുഞ്ചിരോമങ്ങള് ഉളക്കി പായുന്ന ഒരു കുതിരയുടേതുപോലെയും. ഇവയെല്ലാം വരച്ച നിമിഷങ്ങള് അസ്വസ്ഥതയുടേതായിരുന്നു. സൃഷ്ടിയുടെ അസ്വസ്ഥത! ശില്പിയില്നിന്നും ചിത്രകാരന്റെ വേഷം ആദ്യമല്പം കഠിനമായിരുന്നു. കടുംചായങ്ങളുടെ രൂക്ഷഗന്ധം. കയറിനിന്ന് എത്തിവരയ്ക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന പിടലികഴപ്പ്, വേദന. കൈകളുടെയും വിരലുകളുടെയും മരവിപ്പ്, എന്നാല് എല്ലാം വരച്ചു തീര്ന്നപ്പോള് ആര്ത്തലച്ച് ഒഴുകി കടലിന്റെ…
കഥ പറയുന്ന കല്ലുകള് (അദ്ധ്യായം – 28): ജോണ് ഇളമത
