മൈക്കെലാഞ്ജലോയും ലുഡ്വിക്കോ അരിസ്റ്റോയും സായംകാലങ്ങളില് കൂടി സന്ധ്യാവേളകളെ ആനന്ദമയമാക്കിത്തീര്ത്തു. കവിതാപാരായണവും ലഹരിയുള്ള വീഞ്ഞും അവരെ സന്തുഷ്ടരാക്കി. ആനുകാലിക വിഷയങ്ങള് അവര് ചര്ച്ച ചെയ്തു. നവോത്ഥാന ആര്ട്ടിസ്റ്റുകള്, അവരുടെ സംഭാവനകള്, കവികള്, ക്ലാസിക് കൃതികള്, ശാസ്ത്രജ്ഞര്, പോപ്പുമാര്, രാജാക്കന്മാര്, പ്രഭുക്കള്, ഹുമാനിസ്റ്റുകള് എന്നിവര് അവരുടെ ചര്ച്ചകളില് സ്ഥാനംപിടിച്ചു. മൈക്കിള് പറഞ്ഞു: നമ്മള് കണ്ടുമുട്ടിയത് ഒരു നിമിത്തമാണ്. അരിസ്റ്റോ വാചാലനായി: അതേ, അതേ. എല്ലാക്കാര്യങ്ങളും അങ്ങനെയാണ്. താങ്കളില് ഒരു നല്ല കവി ഒളിച്ചിരിപ്പുണ്ട്. ശില്പംപോലെ അത് കൊത്തി രൂപപ്പെടുത്തി തേച്ചുമിനുക്കി പുറത്തേക്കെടുക്കണം. ലിയനാര്ഡോ ഡാവിന്ചിയെ നോക്കുക. അദ്ദേഹം ബഹുമുഖ പ്രതിഭയല്ലേ..! ചിത്രകാരന്, ശില്പി, ശാസ്ത്രജ്ഞന്, വാഗ്മി എന്നുവേണ്ട വിവിധ തുറകളില് ഉന്നതന്, ബഹുമാന്യന്! ഇന്ന് ഉന്നതത്തില് നില്ക്കുന്ന ശില്പിയും ചിത്രകാരനും കൂടിയാണ്. എന്നാല് ശില്പകലയില് താങ്കളുടെ നാമധേയം ഡാവിന്ചിയുടെ ഒപ്പമോ, അതിനപ്പുറമോ എത്തിയിട്ടുണ്ടെന്നാണ് കേള്ക്കുന്നത്. ഡാവിന്ചി പടക്കുതിരകള്ക്ക് മിഴിവേറെ കൊടുക്കുമെങ്കിലും…
കഥ പറയുന്ന കല്ലുകള് (നോവല് – 9): ജോണ് ഇളമത
