ഗുരുപാദങ്ങൾ മരുത്വാമലയിലേക്ക്.
ഗുരുവിന്റെ യാത്രകൾ വളരെ പ്രസിദ്ധമാണ് അറിവിന്റെയും ആത്മീയതയുടെയും അന്വേഷണപാത മരുത്വാമലയിലേക്ക് ചലിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
സംസ്കൃതം, വേദങ്ങൾ, ഉപനിഷത്തുകൾ, ആയുർവേദം, തർക്കശാസ്ത്രം എന്നിവയിലെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കിയപ്പോൾ നാണു ആശാന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വലിയ ചോദ്യം ഉയർന്നു. ഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വായിച്ച അറിവ് ജീവിതത്തിൽ അനുഭവിച്ചറിയാതെ അത് പൂർണമാകുമോ? ശാസ്ത്രങ്ങൾ ആത്മാവിനെക്കുറിച്ചും പരബ്രഹ്മത്തെക്കുറിച്ചും സമത്വത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും സമൂഹത്തിൽ എന്തുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യർ ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും പേരിൽ വിഭജിക്കപ്പെടുന്നത്? എന്തുകൊണ്ടാണ് ഈ അസമത്വവും,തൊട്ടുകൂടായ്മയും?എന്തുകൊണ്ടാണ് ക്ഷേത്രങ്ങൾ ചിലർക്കു മാത്രം തുറന്നുകൊടുക്കപ്പെടുന്നത്? മനുഷ്യന്റെ ആത്മാവ് ഒന്നാണെങ്കിൽ മനുഷ്യരും ഒന്നല്ലേ? അവന്റെ ദൈവങ്ങളും,ദൈവിക ദർശനങ്ങളും ഒന്നായിരിയ്ക്കേണ്ടേ?
ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് പുസ്തകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഉത്തരങ്ങൾ മാത്രം മതിയാകില്ലെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അനുഭവത്തിലൂടെയുള്ള അറിവാണ് യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ നാണു, കുടുംബജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അകന്ന് ആത്മീയാന്വേഷണത്തിന്റെ വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. ഭാരതത്തിന്റെ പുരാതന ഋഷിമാരെപ്പോലെ പ്രകൃതിയെ ഗുരുവാക്കിയും,അനുഭവങ്ങളെ,കാഴ്ചകളെ പാഠമാക്കിയും ഏകാന്തതയെ സഹചരനാക്കിയും സത്യാന്വേഷണത്തിനുള്ള യാത്ര ആരംഭിച്ചു.
ഈ യാത്രയുടെ കൃത്യമായ വർഷങ്ങളും ദിവസങ്ങളും ചരിത്രത്തിൽ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല. എന്നാൽ ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ പ്രധാന ജീവചരിത്രങ്ങളും ശിഷ്യരുടെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളും ചേർത്തുവായിക്കുമ്പോൾ, അദ്ദേഹം കേരളത്തിന്റെയും അന്നത്തെ തിരുവിതാംകൂർ രാജ്യത്തിന്റെയും തമിഴ് പ്രദേശങ്ങളുടെയും പല ഭാഗങ്ങളിലും വർഷങ്ങളോളം സഞ്ചരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമാണ്.
ചെമ്പഴന്തിയിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച ഈ ആത്മീയയാത്ര കണിയാപുരം, കഴക്കൂട്ടം, ആറ്റിങ്ങൽ, അഞ്ചുതെങ്ങ്, വർക്കല, നെയ്യാറ്റിൻകര എന്നീ പ്രദേശങ്ങളിലൂടെ തെക്കോട്ട് നീങ്ങി. ഈ യാത്രകളിൽ ഗ്രാമീണ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം അദ്ദേഹം അടുത്തറിഞ്ഞു. ദാരിദ്ര്യവും പട്ടിണിയും ജാതിവിവേചനവും,അസുഖങ്ങളും, മനുഷ്യരെ എങ്ങനെ തകർക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം നേരിൽ കണ്ടു. ശാസ്ത്രഗ്രന്ഥങ്ങളിൽ വായിച്ച മനുഷ്യസമത്വവും സമൂഹത്തിൽ കണ്ട യാഥാർഥ്യവും തമ്മിലുള്ള വലിയ അന്തരം അദ്ദേഹത്തെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിച്ചു. കടുത്ത മനോ വിഷമത്തിൽ ക്ലേശിതനായി. അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും ഗ്രാമങ്ങളിലെ ആൽമരച്ചുവട്ടിലും ക്ഷേത്രപരിസരങ്ങളിലും നദീതീരങ്ങളിലും രാത്രി ചെലവഴിച്ചിരുന്നുവെന്നാണ് പരമ്പരാഗത വിവരണങ്ങൾ പറയുന്നത്. എവിടെയെത്തിയാലും നാട്ടുകാരുമായി സംവദിക്കുകയും രോഗികളെ ചികിത്സിക്കുകയും ഔഷധസസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കുകയും ചെയ്തു. പിതാവിൽ നിന്നും ലഭിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആയുർവേദപരിജ്ഞാനം ഈ യാത്രകളിൽ കൂടുതൽ വികസിച്ചു.
തുടർന്ന് നാണുവിന്റെ യാത്ര നാഗർകോവിലിലേക്കും സുചീന്ദ്രത്തേക്കും നീങ്ങി. അന്നത്തെ ദക്ഷിണേന്ത്യയിലെ പ്രധാന ആത്മീയ-സാംസ്കാരിക കേന്ദ്രങ്ങളായിരുന്നു ഈ പ്രദേശങ്ങൾ. സംസ്കൃതപഠനവും വേദാന്തചർച്ചകളും യോഗസാധനകളും നടന്നിരുന്ന ഈ കേന്ദ്രങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം നിരവധി പണ്ഡിതന്മാരെയും സന്യാസിമാരെയും കണ്ടുമുട്ടി. പേരുകൾ പലതും രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ടിട്ടില്ലെങ്കിലും വ്യത്യസ്ത ആത്മീയപാരമ്പര്യങ്ങളെ അദ്ദേഹം അടുത്തറിഞ്ഞതായി,സംവദിച്ചതായി ജീവചരിത്രങ്ങൾ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
സുചീന്ദ്രം ക്ഷേത്രം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചിന്തകളിൽ പ്രത്യേക സ്വാധീനം ചെലുത്തിയതായി കരുതപ്പെടുന്നു. ശിവനും വിഷ്ണുവും ബ്രഹ്മാവും ഏകദൈവസങ്കൽപ്പമായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ദാർശനിക പശ്ചാത്തലം അദ്ദേഹത്തെ ആകർഷിച്ചിരിക്കാമെന്ന് ഗവേഷകർ അഭിപ്രായപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ക്ഷേത്രത്തിനകത്ത് ജാതിയുടെ പേരിൽ നിലനിന്ന വിവേചനവും അദ്ദേഹത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു.
സുചീന്ദ്രത്തിൽ നിന്ന് അദ്ദേഹം കന്യാകുമാരിയിലേക്ക് യാത്രയായി. മൂന്ന് സമുദ്രങ്ങൾ സംഗമിക്കുന്ന കന്യാകുമാരി അദ്ദേഹത്തിന് വെറും തീർത്ഥാടനകേന്ദ്രമല്ലായിരുന്നു; പ്രകൃതിയുടെയും ആത്മീയതയുടെയും അത്ഭുതസംഗമമായിരുന്നു. അവിടുത്തെ കടൽത്തീരവും പാറക്കെട്ടുകളും ഏകാന്തതയും ധ്യാനത്തിന് അനുയോജ്യമായ അന്തരീക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചു.
എന്നാൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മീയജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ അധ്യായം ആരംഭിച്ചത് കന്യാകുമാരിക്കു സമീപമുള്ള മരുത്വാമലയിൽ എത്തിയപ്പോഴാണ്. ഔഷധസസ്യങ്ങളാൽ സമ്പന്നമായ ഈ മലനിര നൂറ്റാണ്ടുകളായി യോഗിമാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും തപോഭൂമിയായി അറിയപ്പെട്ടിരുന്നു. നഗരങ്ങളുടെ തിരക്കിൽനിന്നും മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ കോലാഹലത്തിൽനിന്നും അകന്ന്, പ്രകൃതിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ അദ്ദേഹം തന്റെ ആത്മീയസാധന ആരംഭിച്ചു.മരുത്വാമലയിലെ വിവിധ ഗുഹകളിലും പാറക്കെട്ടുകളിലും അദ്ദേഹം ദീർഘകാലം താമസിച്ചുവെന്നാണ് ജീവചരിത്രങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കുന്നത്. അവയിൽ ഏറ്റവും പ്രസിദ്ധമായത് പിള്ളത്തടം ഗുഹയാണ്. ഗുരു അവിടെ ധ്യാനത്തിലിരുന്നുവെന്ന വിശ്വാസം ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്നു. ഇന്നും ഗുരുഭക്തരും ഗവേഷകരും ആ സ്ഥലം സന്ദർശിച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ തപസ്സിനെ അനുസ്മരിക്കുന്നു. മരുത്വാമലയിലെ ജീവിതം അത്യന്തം കഠിനമായിരുന്നു. പ്രകൃതിയിൽ ലഭിക്കുന്ന കായ്കനികൾ, കിഴങ്ങുകൾ, ഇലകൾ, ശുദ്ധജലം എന്നിവയായിരുന്നു പ്രധാന ആഹാരം. ചില ദിവസങ്ങളിൽ ഉപവാസം അനുഷ്ഠിക്കുകയും മണിക്കൂറുകളോളം മൗനധ്യാനത്തിൽ മുഴുകുകയും ചെയ്തു. ശരീരത്തിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ പരമാവധി കുറച്ച് മനസ്സിനെ ആത്മചിന്തയിലേക്ക് കേന്ദ്രീകരിക്കുകയായിരുന്നു ലക്ഷ്യം. മരുത്വാമലയിലെ വനങ്ങളിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന കാലത്ത് ഔഷധസസ്യങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ അറിവ് കൂടുതൽ സമ്പന്നമായി. പ്രകൃതിയിലെ ഓരോ സസ്യത്തിനും ഓരോ കല്ലിനും ഓരോ ജലധാരയ്ക്കും ഓരോ ജീവജാലത്തിനും ഒരു സന്ദേശമുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം അനുഭവിച്ചു. പ്രകൃതി അദ്ദേഹത്തിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഗുരുവായി മാറി.
ചില ജീവചരിത്രകാരന്മാർ അദ്ദേഹം അഗസ്ത്യമല വനമേഖലയുടെ ഭാഗങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ചിരുന്നുവെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇതിന്റെ കൃത്യമായ രേഖകൾ പരിമിതമാണ്. അതിനാൽ ചരിത്രപരമായി ഉറപ്പിക്കാനാകുന്ന വിവരങ്ങളുടെ പരിധിയിൽ മാത്രം ഈ പരാമർശം സ്വീകരിക്കേണ്ടതാണ്. എങ്കിലും പടിഞ്ഞാറൻഘട്ടത്തിലെ വനപ്രദേശങ്ങളിൽ അദ്ദേഹം ദീർഘകാലം കഴിഞ്ഞുവെന്നതിൽ ഗവേഷകർക്കിടയിൽ പൊതുവായ യോജിപ്പുണ്ട്. ഈ യാത്രകളിൽ ഗുരു നിരവധി സന്യാസിമാരെയും യോഗിമാരെയും കണ്ടുമുട്ടി. അവരിൽ ചരിത്രരേഖകളിൽ വ്യക്തമായി പരാമർശിക്കപ്പെടുന്ന പ്രധാന വ്യക്തിയാണ് തൈക്കാട് അയ്യാ സ്വാമി (അയ്യാവു സ്വാമികൾ). തമിഴ്നാട്ടിൽ ജനിച്ച ഈ മഹായോഗി തിരുവനന്തപുരം കേന്ദ്രമാക്കി യോഗവിദ്യ അഭ്യസിപ്പിച്ചിരുന്നു. യോഗാഭ്യാസം, പ്രാണായാമം, ധ്യാനം എന്നിവയിൽ അദ്ദേഹത്തിൽ നിന്ന് ഗുരു പ്രചോദനം നേടിയതായി ജീവചരിത്രങ്ങളിൽ പറയപ്പെടുന്നു. ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയവളർച്ചയിൽ അയ്യാവു സ്വാമികളുടെ സ്വാധീനം ശ്രദ്ധേയമാണെന്ന് ഗവേഷകർ വിലയിരുത്തുന്നു.
ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഗുരു പിന്നീട് തന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത ആത്മീയസുഹൃത്തായി മാറിയ ചട്ടമ്പി സ്വാമികളെ പരിചയപ്പെട്ടത്. ഇരുവരുടെയും ആദ്യസന്ദർശനത്തെക്കുറിച്ച് വ്യത്യസ്ത വിവരണങ്ങൾ ഉണ്ടെങ്കിലും, പരസ്പര ബഹുമാനവും ദാർശനികസംവാദങ്ങളും ഇരുവരുടെയും ചിന്തയെ സമ്പന്നമാക്കിയതായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. സംസ്കൃതപാണ്ഡിത്യം, വേദാന്തചിന്ത, സാമൂഹികബോധം എന്നിവയിൽ ഇരുവരും പരസ്പരം ആശയങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചിരുന്നു.
ഗുരു തന്റെ യാത്രകളിൽ പണ്ഡിതന്മാരെ മാത്രമല്ല കണ്ടിരുന്നത്. തന്റെ യാത്രകളിലുടനീളം ഗ്രാമങ്ങളിലും,മറച്ചുവട്ടിലെ സംഗമങ്ങളിലും, സാധാരണ മനുഷ്യരും,അവരുടെ പ്രശ്നങ്ങളുമായി സംവദിച്ചു. സാധാരണ മനുഷ്യരെയും കണ്ടു. മത്സ്യത്തൊഴിലാളികൾ, കർഷകർ, കൂലിത്തൊഴിലാളികൾ, വനവാസികൾ, ഔഷധസസ്യശേഖരിക്കുന്നവർ, ഇടയന്മാർ,നെയ്ത്തുകാർ, കൃഷിക്കാർ,നാട്ടുവൈദ്യർ —എല്ലാവരുമായും അദ്ദേഹം സംവദിച്ചു. അവരുടെ ജീവിതദുഃഖങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും കേട്ടറിഞ്ഞു. സമൂഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും താഴെത്തട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതമാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനത്തെ കൂടുതൽ മാനവികമാക്കിയത്.
ഈ യാത്രകളിൽ അദ്ദേഹം ഒരു സത്യം വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മനുഷ്യനെ വിഭജിക്കുന്നത് ദൈവമല്ല, മനുഷ്യൻ തന്നെയാണ്. ജാതി, മതം, വർഗം, വർണ്ണം, ആചാരം എന്നിവ മനുഷ്യൻ സൃഷ്ടിച്ച സാമൂഹികസംവിധാനങ്ങളാണ്; ആത്മീയസത്യത്തിൽ അവയ്ക്ക് യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. എല്ലാ മനുഷ്യരിലും ഒരേ ചൈതന്യമാണ് നിലകൊള്ളുന്നത് എന്ന ഉപനിഷത്തുകളുടെ സന്ദേശം അദ്ദേഹം ജീവിതാനുഭവത്തിലൂടെ സ്ഥിരീകരിച്ചു. അത് സമൂഹത്തിനു തന്റെ വാക്കുകളിലൂടെ,പ്രവർത്തികളിലൂടെ സമൂഹത്തിനു പകർന്നു നൽകി.
മരുത്വാമലയിൽ വർഷങ്ങളോളം നീണ്ട ധ്യാനത്തിന്റെയും ആത്മസാധനയുടെയും ഒടുവിൽ, നാണു ഒരു പുതിയ ദർശനവുമായി സമൂഹത്തിലേക്ക് മടങ്ങി. ആ ദർശനം വ്യക്തിപരമായ മോക്ഷത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നതായിരുന്നില്ല; മനുഷ്യരാശിയുടെ മോചനത്തിലേക്കുള്ള പാതയായിരുന്നു. പിന്നീട് അരുവിപ്പുറത്ത് ശിവപ്രതിഷ്ഠ നടത്താനും ജാതിവ്യവസ്ഥയെ വെല്ലുവിളിക്കാനും “ഒരു ജാതി, ഒരു മതം, ഒരു ദൈവം മനുഷ്യന്” എന്ന സർവമാനവ സന്ദേശം ലോകത്തോട് പ്രഖ്യാപിക്കാനും അദ്ദേഹത്തിന് ആത്മവിശ്വാസം നൽകിയത് ഈ ദീർഘമായ ആത്മീയാന്വേഷണയാത്രയായിരുന്നു.
ഈ യാത്രകളിലൂടെ നാണു ഒരു തപസ്വി മാത്രമായിരുന്നില്ല രൂപപ്പെട്ടത്; ഒരു ദാർശനികനും മനുഷ്യസ്നേഹിയും സാമൂഹികപരിഷ്കർത്താവും,വന്ദ്യനും,ലോകഗുരുവുമാണ് ജനിച്ചത്. കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ ആരംഭിച്ച അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്ര മരുത്വാമലയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിലെത്തി; അവിടെനിന്ന് അത് മനുഷ്യസമത്വത്തിന്റെ ലോകസന്ദേശമായി വളർന്നു.
….. തുടരും
