- അറിവിന്റെയും ആത്മീയതയുടെയും അന്വേഷണപാത
- മരുത്വാമലയിൽ നിന്നും ജന മധ്യത്തിലേക്ക്
- യാത്രകളും മഹദ്സംഗമങ്ങളും
മരുത്വാമലയിലെ വർഷങ്ങൾ നീണ്ട ആത്മീയസാധനയ്ക്കുശേഷം സമൂഹത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്ന നാണു പഴയ നാണുവായിരുന്നില്ല. പ്രകൃതിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ ആത്മസാക്ഷാത്കാരം നേടിയ ഒരു മഹാത്മാവായിരുന്നു അദ്ദേഹം. ഈ തിരിച്ചുവരവ് ഏകാന്തജീവിതത്തിലേക്കല്ല, മനുഷ്യരുടെ ഇടയിലേക്കായിരുന്നു,അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്കും, പരിഷ്കരണത്തിലേയ്ക്കുമായിരുന്നു. തന്റെ അനുഭവത്തിലൂടെ കണ്ടെത്തിയ ആത്മീയസത്യം സമൂഹത്തിന്റെ നവോത്ഥാനത്തിനായി പ്രയോഗിക്കണമെന്ന തീരുമാനത്തോടെയാണ് അദ്ദേഹം ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായം ആരംഭിച്ചത്.
ആത്മീയതയും സാമൂഹികജീവിതവും വേർതിരിച്ചുകാണുന്ന സമീപനത്തെ ഗുരു അംഗീകരിച്ചിരുന്നില്ല. യഥാർത്ഥ ആത്മീയത മനുഷ്യനെ സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകറ്റുകയല്ല, മനുഷ്യരിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിക്കുകയാണെന്ന് അദ്ദേഹം വിശ്വസിച്ചു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിന്നീട് നടത്തിയ യാത്രകൾ ധ്യാനത്തിനും തപസ്സിനും വേണ്ടി മാത്രമല്ല, ജനങ്ങളെ ബോധവൽക്കരിക്കാനും സമത്വസന്ദേശം പ്രചരിപ്പിക്കാനുമായിരുന്നു. സാമൂഹിക നന്മയുടെ പരിഷ്കർത്താവിലേയ്ക്കുള്ള പുതിയ തുടക്കം.
ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് അരുവിപ്പുറം അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളുടെ പ്രധാനകേന്ദ്രമായി മാറിയത്. 1888-ലെ ശിവരാത്രി ദിനത്തിൽ അരുവിപ്പുറത്ത് ശിവലിംഗം പ്രതിഷ്ഠിച്ചതിലൂടെ അദ്ദേഹം കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹികചരിത്രത്തിൽ പുതിയ അധ്യായം തുറന്നു. ബ്രാഹ്മണർക്ക് മാത്രമായിരുന്നു ദേവപ്രതിഷ്ഠ നടത്താനുള്ള അവകാശമെന്ന നൂറ്റാണ്ടുകൾ പഴക്കമുള്ള വിശ്വാസത്തെ അദ്ദേഹം ശാന്തമായി ചോദ്യം ചെയ്തു. ഈ പ്രതിഷ്ഠ വെറും മതപരമായ ചടങ്ങായിരുന്നില്ല; മനുഷ്യസമത്വത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമായിരുന്നു.
അരുവിപ്പുറത്തെ പ്രതിഷ്ഠയ്ക്കുശേഷം ഗുരുവിന്റെ പ്രശസ്തി കേരളമൊട്ടാകെ വ്യാപിച്ചു. അദ്ദേഹത്തെ കാണാനും ഉപദേശം തേടാനും വിവിധ ജാതികളിലും മതങ്ങളിലുമുള്ള ആളുകൾ എത്തിത്തുടങ്ങി. ഗുരുവാകട്ടെ, ആരോടും ജാതിയോ മതമോ ചോദിച്ചില്ല. മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി മാത്രം കാണുന്ന സമീപനമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്.
ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിർണായകമായ വ്യക്തിയായി കടന്നുവന്നത് ഡോ. പത്മനാഭൻ പൽപ്പു (ഡോ. പൽപ്പു) ആയിരുന്നു. മൈസൂരിൽ മെഡിക്കൽ ഉദ്യോഗസ്ഥനായി ജോലി ചെയ്തിരുന്ന ഡോ. പൽപ്പു, കേരളത്തിൽ ജാതിവിവേചനം കാരണം അനുഭവിച്ച ദുരിതങ്ങൾ ഗുരുവുമായി പങ്കുവച്ചു. ഇരുവരുടെയും ആശയങ്ങൾ ഒരേ ദിശയിലായതിനാൽ അവർ സാമൂഹിക നവോത്ഥാനത്തിന്റെ സഹയാത്രികരായി മാറി. ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയദർശനവും ഡോ. പൽപ്പുവിന്റെ സാമൂഹികപ്രവർത്തനവും ചേർന്നാണ് പിന്നീട് ശ്രീനാരായണ പ്രസ്ഥാനം ശക്തിപ്രാപിച്ചത്.
അധികം വൈകാതെ മറ്റൊരു മഹാപ്രതിഭ ഗുരുവിന്റെ ശിഷ്യത്വം സ്വീകരിച്ചു. അതായിരുന്നു മഹാകവി കുമാരനാശാൻ. യുവാവായ ആശാനെ ഗുരു സംസ്കൃതവും വേദാന്തവും പഠിക്കാൻ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. പിന്നീട് ബംഗളൂരിലും കൊൽക്കത്തയിലും പഠിക്കാൻ അദ്ദേഹത്തെ അയയ്ക്കുകയും ചെയ്തു. ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയദർശനം കവിതയിലൂടെ ലോകത്തിന് പരിചയപ്പെടുത്തിയത് കുമാരനാശാനാണ്. “വീണപൂവ്”, “ചണ്ഡാലഭിക്ഷുകി”, “കരുണ” തുടങ്ങിയ കൃതികളിൽ ഗുരുവിന്റെ മാനവികദർശനത്തിന്റെ സ്വാധീനം വ്യക്തമായി കാണാം.
ഗുരുവിന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തും സമകാലിക ദാർശനികനുമായിരുന്ന ചട്ടമ്പി സ്വാമികളുമായുള്ള ബന്ധം ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ കൂടുതൽ ശക്തമായി. ഇരുവരും തമ്മിൽ നിരവധി തവണ ദാർശനികസംവാദങ്ങൾ നടന്നതായി ചരിത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. വേദാന്തം, യോഗം, സാമൂഹികപരിഷ്കാരം, ഭാഷ, സംസ്കാരം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളിൽ ഇരുവരും പരസ്പരം ആശയങ്ങൾ കൈമാറി. കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ രണ്ട് മഹാതൂണുകളായി ഇവരെ ചരിത്രം വിലയിരുത്തുന്നു.
1903-ൽ ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തോടെ ശ്രീനാരായണ ധർമ്മപരിപാലന യോഗം (എസ്.എൻ.ഡി.പി. യോഗം) സ്ഥാപിതമായി. ഡോ. പൽപ്പു, കുമാരനാശാൻ തുടങ്ങിയവർ ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകി. സംഘടനയുടെ രൂപീകരണത്തിനുശേഷം ഗുരുവിന്റെ യാത്രകൾ കൂടുതൽ വ്യാപകമായി. കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് അദ്ദേഹം സഞ്ചരിച്ച് പുതിയ ക്ഷേത്രങ്ങളും വിദ്യാലയങ്ങളും ആശ്രമങ്ങളും സ്ഥാപിക്കാൻ പ്രചോദനം നൽകി. കൊല്ലം, ആലപ്പുഴ, കോട്ടയം, എറണാകുളം, തൃശ്ശൂർ, പാലക്കാട്, കോഴിക്കോട്, കണ്ണൂർ, കാസർകോട് എന്നിവിടങ്ങളിലേക്ക് അദ്ദേഹം പലതവണ യാത്രചെയ്തു. ഓരോ സ്ഥലത്തും പ്രാദേശിക ജനങ്ങളുമായി കൂടിക്കാഴ്ച നടത്തി. ക്ഷേത്രങ്ങൾ ആരാധനയ്ക്കു മാത്രമല്ല, വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും സാമൂഹിക ഐക്യത്തിന്റെയും കേന്ദ്രങ്ങളാകണമെന്നും അദ്ദേഹം ഉപദേശിച്ചു.
കേരളത്തിനു പുറത്തും ഗുരുവിന്റെ പ്രവർത്തനം വ്യാപിച്ചു. തമിഴ്നാട്ടിലെ നാഗർകോവിൽ, സുചീന്ദ്രം, കന്യാകുമാരി, തിരുനെൽവേലി, അമ്പാസമുദ്രം, കോയമ്പത്തൂർ തുടങ്ങിയ സ്ഥലങ്ങളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദർശനങ്ങൾ രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. അവിടെയുള്ള മലയാളികളും തമിഴരും അദ്ദേഹത്തെ ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ചു. ഭാഷ വ്യത്യസ്തമായിരുന്നെങ്കിലും മനുഷ്യസമത്വത്തിന്റെ സന്ദേശം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ മനസ്സിലായി.
കർണാടകയിലെ മംഗളൂരു പ്രദേശത്തും ഗുരുവിന്റെ സന്ദർശനത്തെക്കുറിച്ച് ചരിത്രപരമായ രേഖകളുണ്ട്. അവിടെയുള്ള ഈഴവ-ബില്ലവ സമൂഹങ്ങളുമായും സാമൂഹികപരിഷ്കർത്താക്കളുമായും അദ്ദേഹം ആശയവിനിമയം നടത്തി. മനുഷ്യസമത്വത്തിന്റെയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെയും സന്ദേശം അവിടെയും പ്രചരിച്ചു.
1918-ൽ ഗുരു ശ്രീലങ്ക സന്ദർശിച്ചു. കൊളംബോ, ജാഫ്ന തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിൽ താമസിച്ച അദ്ദേഹം അവിടെയുള്ള മലയാളികളെയും തമിഴരെയും അഭിസംബോധന ചെയ്തു. ശ്രീലങ്കയിലെ ബുദ്ധമത പണ്ഡിതന്മാരുമായും സാമൂഹിക നേതാക്കളുമായും അദ്ദേഹം ആശയവിനിമയം നടത്തിയതായി രേഖകളുണ്ട്. ഈ സന്ദർശനത്തിലൂടെ ഗുരുവിന്റെ ചിന്തകൾ ഇന്ത്യയുടെ അതിർത്തികൾക്കപ്പുറത്തേക്കും വ്യാപിച്ചു.
1922-ൽ ലോകപ്രശസ്ത കവിയും നോബൽ ജേതാവുമായ രബീന്ദ്രനാഥ ടാഗോർ ശിവഗിരിയിലെത്തി ഗുരുവിനെ സന്ദർശിച്ചു. ഈ കൂടിക്കാഴ്ച ഇന്ത്യൻ നവോത്ഥാനചരിത്രത്തിലെ ശ്രദ്ധേയ സംഭവമാണ്. ഗുരുവിനെ കണ്ടശേഷം ടാഗോർ പറഞ്ഞതായി രേഖപ്പെടുത്തുന്ന വാക്കുകൾ ഇന്നും പ്രശസ്തമാണ്.
“ഭാരതത്തിൽ ഞാൻ അനേകം മഹാത്മാക്കളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിനെപ്പോലെ ആത്മീയമായ ഉയരത്തിലെത്തിയ ഒരാളെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല.” – ഈ വാക്കുകൾ ഗുരുവിന്റെ വ്യക്തിത്വത്തിന് ദേശീയതലത്തിൽ ലഭിച്ച അംഗീകാരത്തിന്റെ തെളിവാണ്.
1925-ൽ മഹാത്മാ ഗാന്ധി ശിവഗിരിയിലെത്തി ഗുരുവുമായി ദീർഘനേരം സംഭാഷണം നടത്തി. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലായിരുന്നു ഈ കൂടിക്കാഴ്ച. ജാതിവ്യവസ്ഥ, ക്ഷേത്രപ്രവേശനം, അഹിംസ, സാമൂഹികപരിഷ്കാരം എന്നീ വിഷയങ്ങളിൽ ഇരുവരും ആശയങ്ങൾ പങ്കുവച്ചു. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും പരസ്പര ബഹുമാനം ഇരുവരും കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. ഗാന്ധിജി ഗുരുവിന്റെ ആത്മീയദർശനത്തെ വളരെയധികം ആദരിച്ചിരുന്നു.
ഇതിനുപുറമെ ബ്രിട്ടീഷ് വിദ്യാഭ്യാസവിദഗ്ധനും ഗാന്ധിജിയുടെ സുഹൃത്തുമായ സി. എഫ്. ആൻഡ്രൂസ് ഗുരുവിനെ സന്ദർശിച്ചു. ഇന്ത്യൻ സമൂഹത്തിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ചും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ പ്രാധാന്യത്തെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹം ഗുരുവുമായി ചർച്ച നടത്തി. വൈക്കം സത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ പ്രധാന നേതാക്കളായ ടി. കെ. മാധവൻ, കെ. കേളപ്പൻ, പിന്നീട് സാമൂഹിക പരിഷ്കർത്താവായ സഹോദരൻ അയ്യപ്പൻ എന്നിവരും ഗുരുവിന്റെ ചിന്തകളിൽ നിന്ന് പ്രചോദനം ഉൾക്കൊണ്ടവരാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് സഹോദരൻ അയ്യപ്പന്റെ “മിശ്രഭോജനം” പ്രസ്ഥാനത്തിന് ഗുരു നൽകിയ പിന്തുണ, സാമൂഹികസമത്വത്തോടുള്ള അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രതിബദ്ധത വ്യക്തമാക്കുന്നു.
ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ ഗുരു ശിവഗിരിയെ ആത്മീയവും വിദ്യാഭ്യാസപരവുമായ കേന്ദ്രമാക്കി മാറ്റാൻ ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചു. “വിദ്യാഭ്യാസത്തിലൂടെ മോചനം” എന്ന ആശയത്തിന് അദ്ദേഹം പ്രത്യേക പ്രാധാന്യം നൽകി. വിദ്യാഭ്യാസം, ശുചിത്വം, കൃഷി, വ്യവസായം, സംഘടന, ശാസ്ത്രബോധം എന്നീ വിഷയങ്ങളാണ് ശിവഗിരി തീർത്ഥാടനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളായി അദ്ദേഹം നിർദ്ദേശിച്ചത്. ആത്മീയത ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനുള്ള മാർഗമല്ല, ജീവിതത്തെ ഉയർത്താനുള്ള ശക്തിയാണെന്ന് അദ്ദേഹം വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഗുരുവിന്റെ ജീവിതത്തെ വിലയിരുത്തുമ്പോൾ വ്യക്തമാണ്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രകൾ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ സഞ്ചാരങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല. ഓരോ യാത്രയും ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരുന്നു; ഓരോ കൂടിക്കാഴ്ചയും ഒരു പുതിയ ചിന്തയുടെ വാതിൽ തുറന്നു; ഓരോ സ്ഥലവും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദർശനത്തെ കൂടുതൽ വിശാലമാക്കി. ചെമ്പഴന്തിയിലെ ബാലനായ നാണുവിൽ നിന്ന് ശിവഗിരിയിലെ ലോകഗുരുവിലേക്കുള്ള വളർച്ചയ്ക്ക് പിന്നിൽ ഈ ദീർഘമായ യാത്രകളും മഹദ്സംഗമങ്ങളും നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു. അദ്ദേഹം സന്ദർശിച്ച സ്ഥലങ്ങൾ അനേകമായിരുന്നു; പക്ഷേ അദ്ദേഹം എത്തിച്ച സന്ദേശം ഒന്നു മാത്രമായിരുന്നു—മനുഷ്യൻ ഒന്നാണ്. അദ്ദേഹം കണ്ടുമുട്ടിയ വ്യക്തികൾ പലരായിരുന്നു; പക്ഷേ എല്ലാവരിലും അദ്ദേഹം കണ്ടത് ഒരേ ദൈവികചൈതന്യമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതം ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആത്മീയചരിത്രമല്ല; ഭാരതത്തിന്റെ നവോത്ഥാനചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രകാശമാനമായ അധ്യായങ്ങളിലൊന്നാണ്.
അറിവ്, ആത്മീയത, കരുണ, സമത്വം, മനുഷ്യസ്നേഹം – ഈ അഞ്ചു മൂല്യങ്ങളുടെ സമന്വയമാണ് ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവിന്റെ ജീവിതം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രകൾ ഇന്നും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല; അദ്ദേഹം നടന്ന വഴിയിലൂടെ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ഹൃദയത്തിൽ ആ യാത്ര ഇന്നും തുടരുകയാണ്.
ശ്രീ നാരായണ ഗുരുവും ചട്ടമ്പി സ്വാമികളും; കേരള നവോത്ഥാനത്തിന്റെ രണ്ട് പ്രകാശ ഗോപുരങ്ങൾ – ഭാഗം 4 (തുടരും)
