കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷത്തിനിടെ ഇന്ത്യയില് പ്രതിദിനം ശരാശരി 25 സ്കൂളുകൾ അടച്ചുപൂട്ടിയതായി ഒരു റിപ്പോര്ട്ടില് പറയുന്നു. നീതി ആയോഗാണ് ഈ ഞെട്ടിക്കുന്ന കണക്കുകൾ പുറത്തു വിട്ടിരിക്കുന്നത്. 2014-15ൽ ഇന്ത്യയിൽ 11.07 ലക്ഷം സർക്കാർ സ്കൂളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. 2024-25ൽ ഈ എണ്ണം 10.13 ലക്ഷമായി കുറഞ്ഞു. അതേ കാലയളവിൽ സർക്കാർ എയ്ഡഡ് സ്കൂളുകളുടെ എണ്ണം 83,000 ൽ നിന്ന് 79,000 ആയി കുറയുകയും ചെയ്തു. അതായത് 94,000 സ്കൂളുകൾ അടച്ചുപൂട്ടി. അതേസമയം, ഇന്ത്യയുടെ ജനസംഖ്യ 123 ദശലക്ഷം വർദ്ധിച്ചു. ഇന്ത്യ പോലുള്ള യുവജനസംഖ്യ കൂടുതലുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത്, ജനസംഖ്യ വർദ്ധിക്കുന്നതിനനുസരിച്ച് സ്കൂളുകളുടെ എണ്ണവും വർദ്ധിക്കണമെന്ന് സാമാന്യബുദ്ധിയുള്ള ആരും സമ്മതിക്കും. എന്നാല്, മുകളിൽ പറഞ്ഞ ദശകത്തിൽ സ്കൂളുകളിലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ എണ്ണം 22.6 ദശലക്ഷം കുറഞ്ഞു എന്നതാണ് യാഥാർത്ഥ്യം.
കേന്ദ്ര സർക്കാരിന്റെ നയപരമായ മുൻഗണനകളുടെ ഫലമാണിത്. “വിഭവ വിനിയോഗം മെച്ചപ്പെടുത്തുന്നതിനായി” നരേന്ദ്ര മോദി സർക്കാർ ഒരു സ്കൂൾ ഏകീകരണ പദ്ധതി ആരംഭിച്ചിരുന്നു. ഈ പദ്ധതി പ്രകാരം, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ എണ്ണം കുറവുള്ള സ്കൂളുകൾ അടച്ചുപൂട്ടി. വിദ്യാഭ്യാസ മേഖലയിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന സാമൂഹിക പ്രവർത്തകരുടെ അഭിപ്രായത്തിൽ, സ്കൂൾ അടച്ചു പൂട്ടൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പ്രവേശനത്തിൽ കുറവുണ്ടാക്കി. കാരണം, പല വിദ്യാർത്ഥികൾക്കും പഠനത്തിനായി കൂടുതൽ ദൂരം സഞ്ചരിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കണ്ടെത്തിയതാണ്. മേൽപ്പറഞ്ഞ കാലയളവിൽ, പ്രൈമറി തലത്തിൽ കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് നടത്തുന്ന വിദ്യാർത്ഥികളുടെ എണ്ണം 0.3 ശതമാനമായി തുടർന്നു. എന്നാൽ, അപ്പർ പ്രൈമറി സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന് മുമ്പുള്ള കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് നിരക്ക് 3.5 ശതമാനമായി വർദ്ധിച്ചതായി നിതി ആയോഗ് റിപ്പോർട്ട് പറയുന്നു.
സെക്കൻഡറി സ്കൂളിന് മുമ്പുള്ള കൊഴിഞ്ഞുപോക്ക് നിരക്ക് 11.5 ശതമാനത്തിലെത്തി. ഗുണനിലവാരത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ സ്കൂൾ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അവസ്ഥ ഇതിനകം തന്നെ ആശങ്കാജനകമാണ്. ഒൻപതാം ക്ലാസിൽ എത്തിയിട്ടും, ശതമാനക്കണക്കുകൾ, ഭിന്നസംഖ്യകൾ, അനുപാതങ്ങൾ തുടങ്ങിയ ആശയങ്ങളിൽ വലിയൊരു വിഭാഗം വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് വ്യക്തതയില്ലെന്നു പറയുന്നു. അപ്പോൾ, ഇന്ത്യയിൽ നിർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന അടിത്തറയുടെ അവസ്ഥയെ ഇത് പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു. സാർവത്രിക പ്രാഥമിക വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുന്ന പ്രശ്നം പരിഹരിക്കപ്പെടാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു രാജ്യത്തിന്, അറിവിന്റെയും ശാസ്ത്രത്തിന്റെയും ലോകത്ത് എന്ത് സ്വപ്നങ്ങളാണ് കാണാൻ കഴിയുക? രാഷ്ട്രനിർമ്മാണ പദ്ധതിയിലെ ഓരോ മേഖലയെയും ലാഭത്തിന്റെയോ വിഭവ സംരക്ഷണത്തിന്റെയോ വീക്ഷണകോണിൽ നിന്ന് കാണാൻ കഴിയില്ല എന്ന അടിസ്ഥാനപരമായ ധാരണ നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, എന്ത് പ്രതീക്ഷയാണുള്ളത്?
ചീഫ് എഡിറ്റര്
