പൊൻ പ്രഭാതങ്ങൾ ഉദിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ ! തങ്കക്കുടങ്ങൾ ജനിക്കാതിരുന്നെങ്കിൽ ! എന്തിനീ ശപ്ത ദുരിതക്കയങ്ങളിൽ വന്നു പിറന്നു പിടഞ്ഞു മരിക്കണം ? നന്മയാം പൂക്കളും കാറ്റും കുളിരുമായ് നമ്മുടെ ഭൂമിചിരിച്ചു നിൽക്കുമ്പോഴും അമ്മതൻ നെഞ്ചിലെ ചൂടിൽ സുരക്ഷിത – മമ്മിഞ്ഞയുണ്ണുവാ നാകാത്ത നാളെകൾ ! ശുഭ്ര നീലാകാശ തോഴിയായ് മാനത്തെ കൊച്ചരിപ്രാവിൻ കുറുകലു മില്ലിനി. ഉഗ്രം പറന്നു വ- രുന്നുണ്ട് ഡ്രോണുകൾ ലക്ഷ്യമീ നെഞ്ചിലെ കുഞ്ഞു കിളിമൊഴി ! ഇല്ല സുരക്ഷിത മെങ്ങും മനുഷ്യന്റെ നെഞ്ചകം നോക്കി കുതിക്കുന്നു ബോംബുകൾ! എങ്ങിനിപ്പോയി യൊളി – ക്കുമെൻ ഭൂമിയി – ലെന്റെ തലമുറ – ക്കെങ്ങാണിനിയിടം ?
Category: POEMS
DAD (കവിത): ജയൻ വർഗീസ്
അണ്ഡ കോശത്തിന്റെ ആത്മാവി ലാനന്ദ തുന്ദില മോഹ പരാഗം , ആരോ വരുന്നുവെ, ന്നാകെ കുളിരുന്നോ രാവേശ മോഹ വിലാസം ! ജീവൻ പ്രപഞ്ച ചൈതന്യ നിരാമയ ഭാഗം തുടിക്കും സരസം , ആദിയാം സത്യാ സമസ്തത പൂവിട്ട കാല പ്രവാഹ സുഗന്ധം ! ആരോ വിളിക്കുന്നു പോരൂ പ്രിയപ്പെട്ട ശാരിക തേൻ കിളി കുഞ്ഞേ, കൂടൊരുക്കുന്നു ഞാൻ നിന്നെ കിടത്തുവാൻ ഭൂമിയാം വായു വിരിപ്പിൽ ! പാടിയുറക്കുമീ താരാട്ടിൽ വിശ്വയ്ക സ്നേഹ പ്രവാഹം ചുരത്തി, ആടിയുറങ്ങാൻ പ്രപഞ്ചം കളിപ്പാട്ട ജാലം നിരത്തും നിൻ കണ്ണിൽ ! ആയതി, നാദി മഹാ വികാസത്തിന്റെ ആത്മ പ്രചോദന ഹേതു , കാലാന്തരത്തിന്റെ തൊട്ടിലിൽ വാത്സല്യ താരാട്ട് പാട്ടായി ദൈവം !
രാത്രിയാകുന്നു (കവിത): ഷാഹുൽ പണിക്കവീട്ടിൽ
രാത്രിയാകുന്നു…ഘടികാരം നോക്കൂ.. സമയമെത്രയായ്…. ഇനിയെത്ര ദൂരമെന്നറിയാതെ തുടരുന്നു നമ്മളീ യാത്ര.. വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഉൾത്തടം നനയ്ക്കുന്ന സ്മൃതിയുടെ നനഞ്ഞ ചിറകടിയൊച്ച നീ കേട്ടുവോ കൗമാരച്ചോട്ടിൽ കൊഴിഞ്ഞുവീണോരാ കുസൃതി പൂക്കൾക്കിടയിൽ നിന്നൊരു ഗദ്ഗദം കേട്ടുവോ..നീ യൗവനം കുടമാറ്റം നടത്തിയ പൂരപ്പറമ്പിൽ നിന്നൊരു മുറവിളി നീ കേട്ടുവോ ഇടഞ്ഞ കൊമ്പൻ ചിന്നം വിളിച്ചു കോരിയെറിഞ്ഞ ജീവിതം നടുവൊടിഞ്ഞു തളർന്നു കിടക്കുന്നത് നീ കണ്ടുവോ പോക്കുവെയിൽ പൊത്തിലൊരു വേഴാമ്പൽ കേഴുന്നതു കേട്ടുവോ പരാശ്രയത്തിന്റെ പരുക്കൻ പാതയിൽ മുറിവേറ്റ കാൽപാദങ്ങൾ നീ കണ്ടുവോ ഏകാകിയുടെ തോളിൽ തൂങ്ങും രോഗപീഡകളുടെ മാറാപ്പു നീ കണ്ടുവോ വഴിയിൽ പതിയിരിക്കുന്ന ദുർവിധിയെ കണ്ടു ഭയന്ന പഥികന്റെ ദീനരോദനം നീ കേട്ടുവോ.. ചോരതുപ്പിയൊടുങ്ങുന്ന സന്ധ്യതൻ വിളറിയ മുഖം പടിഞ്ഞാറു നീ കണ്ടുവോ ഇരുൾമൂടും ഇടവഴിയിൽ ഇന്നലെകളുടെ ദുർഭൂതങ്ങളെ കണ്ടുവോ ദൂരെ എവിടെയോ ഒരു കാലൻകോഴി കൂകുന്നതു നീ കേട്ടുവോ… ഘടികാരം നോക്കൂ..…
തന്മാത്രകൾ (കവിത): ജയൻ വർഗീസ്
പ്രണയേശ്വരീ മമ ഹൃദയ ഭാവത്തിലെ പ്രാണവാഞ്ജലീ സുമ തർപ്പണങ്ങൾ, പ്രിയ വസുന്ധരേ സ്വീകരിക്കൂ നിന്റെ മറവി തൻ മാണിക്യ മൺ ചുവപ്പിൽ ! അലയുകയായിരു – ന്നിന്നലെ കാലമാം അലയാഴിയിൽ ഒരു പരമാണുവായ്, പരിഗണിച്ചെന്നെ പുണർന്നതീ ജീവിത പരിണാമ സൗഭാഗ്യ വർത്തമാനം ! പാലൊളിച്ചന്ദ്രികാ നീരിൽ കുളിപ്പിച്ചു താരാട്ടു പാട്ടിന്റെ കാറ്റിലാട്ടി, തേനും വയമ്പും നിവേദിച്ചു ലാളിച്ച ജീവിതപ്പാതയിൽ കൈ പിടിച്ചു ! തിന്നും കുടിച്ചു മിണ ചേർന്നും സ്വപ്നങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തും പുണർന്നുറങ്ങീ, എങ്കിലും ഇന്നിതാ വച്ചൊഴിയുന്നെന്റെ ചങ്കിലെ സ്വപ്ന നിറ കുടങ്ങൾ ! ആദി – അനന്തമാ മാദി വിളിക്കുന്നു കാലകേയന്റെ കളിയരങ്ങിൽ, ആരോ ഘടിപ്പിച്ച മൂല ഭാവങ്ങളെ വേണമാ ശിൽപ്പി – ക്കുടച്ചു വാർക്കാൻ ! പോവുകയാണ് മടങ്ങി യെൻ കാലടി – പ്പാടുകൾ പോലും മറഞ്ഞു പോകും, എന്നുമുണ്ടാവും പ്രപഞ്ച ഭാവത്തിന്റെ…
നിഴൽ പോലെ (കവിത): സതീഷ് മഠത്തിൽ
വാക്കുകൾ തോറ്റുപോകുന്നിടത്താണ് നമ്മുടെ പ്രണയം തുടങ്ങിയത്. മിണ്ടാതിരുന്ന നേരമത്രയും നിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ കവിതകളായി വിരിഞ്ഞു.
മാ! നിഷാദ (കവിത): ജയൻ വർഗീസ്
കവിയുടെ മനസ്സിൽ ക്രൗഞ്ചപ്പക്ഷികൾ കുറുകി ചുണ്ടുകൾ തഴുകുമ്പോൾ, പ്രണയാതുരമൊരു സ്വർഗ്ഗം മണ്ണിൽ ചിറകു വിരിച്ചത് കവിതകളായ് ! ഒരു കാട്ടാള ശരത്തിൽ മരണ പിടയലിൽ വേദന – യൊഴുകുമ്പോൾ, കവിതയോരുജ്ജ്വല മുനി ശാപത്തിൻ മുനകളിൽ നീറി – പ്പടരുകയായ് ! “അരുത് നിഷാദാ നിന്റെ ശരങ്ങൾ ക്കരുളുക ശാന്തി പ്പുളകങ്ങൾ , ഉരുക്കി യുണ്മയിൽ ഉടച്ചു വാർക്കുക കൊഴുക്കൾ മണ്ണിൻ പ്രണവങ്ങൾ !
മഴത്തുലാസ് (കവിത): സതീഷ് മഠത്തില്
വടക്കുകിഴക്കൻ കാറ്റിൻ വിരൽത്തുമ്പിൽ തുലാമേഘം തൂക്കി നോക്കുന്നു ഭൂമിയെ; ഒരു തട്ടിൽ വെയിലിൻ ദാഹമൂർച്ഛ, മറുതട്ടിൽ മാനത്തിൻ ജലഭാരം. ഉച്ചവെയിലിൻ വിണ്ടുകീറിയ ചുണ്ടിൽ മിന്നൽ ഒരു നാഡീമിടിപ്പായ് പായുമ്പോൾ, തുലാസിൻ സൂചി വിറകൊള്ളുന്നു തുടരെ, തീർപ്പാകാതെ നിൽക്കുന്നു നിമിഷം. ഒടുവിൽ തളർന്നു വെയിൽ പിൻവാങ്ങവേ മണ്ണിന്റെ പഴയ കടം വീട്ടാനെന്നപോൽ ആദ്യമഴത്തുള്ളി മണ്ണിൽ വീണുടയുന്നു, ഒരു നെടുവീർപ്പിന്റെ ഗന്ധം ഉയരുന്നു. ഇലത്തുമ്പിൽ നിന്നിലത്തുമ്പിലേക്ക് മഴത്തുള്ളി ഊഞ്ഞാലാടി രസിക്കുന്നു; ഇലയാം തുലാസിൽ തങ്ങിനിന്നൊടുവിൽ നിലത്തിന്റെ മാറിൽ പതിയെ പതിക്കുന്നു. സന്ധ്യ തൻ തട്ടിൽ ചെമ്പനീർ ചാലിച്ചു പകലിൻ തൂക്കം തീർത്തു മടങ്ങവേ; ഇരുട്ടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ രാവു മുങ്ങവേ രാവിൻ കനം കുറയ്ക്കാൻ ദീപം തെളിയുന്നു. ദുഃഖവും സുഖവും തുലാസിലെന്നപോൽ പെയ്യുന്നു മാനം, നിറയുന്നു മണ്ണും; വിറകൊണ്ടൊരു സൂചി അടങ്ങിനിൽക്കെ, മനുഷ്യഹൃദയമായ് മാറുന്നു തുലാമാസം!
ഓർക്കാനെങ്കിലും കഴിയുന്നുണ്ടല്ലോ (ഷാഹുൽ പണിക്കവീട്ടിൽ)
മനസ്സിനക്കരെ കടന്ന ചില ശീലങ്ങളെ തിരിച്ചു വിളിക്കാനും പിടിച്ചു കെട്ടാനും ഇനി കഴിയില്ലല്ലോ വെറുതെ ഓർക്കാനല്ലേ കഴിയൂ.. കടുപ്പമുള്ള പാൽചായ ചൂടാറ്റി കുടിക്കുമ്പോൾ.. പാലും ചൂടുമില്ലാത്ത ശർക്കര ചായ കുടിച്ചിരുന്നത്….. സോളാർ പാനലിൽ ചൂടായ വെള്ളം കുളി മുറിയിലെ ബക്കറ്റിൽ തിരിച്ചിട്ട് കോരി കുളിക്കുമ്പോൾ… തെക്കേ പാടത്തെ കല്ലു കുളത്തിൽ ചാടി കുളിച്ചിരുന്ന പ്രഭാതങ്ങളെ.. വറുത്ത അരിപ്പൊടി ചൂടു വെള്ളത്തിൽ വാട്ടി കുഴച്ച് വാഴയിലയിൽ പരത്തി ഇരുമ്പു ചട്ടിയിൽ ചുട്ടെടുക്കുന്ന കൈപ്പത്തിരിയിൽ വെള്ളം ചേർക്കാതെ പിഴിഞ്ഞെടുക്കുന്ന തേങ്ങാപാലൊഴിച്ച് പ്രാതൽ കഴിക്കുമ്പോൾ… കാന്താരി മുളകും ഉണക്ക വാളൻ പുളിയും ഉപ്പും അടച്ചുറ്റിപലകയിൽ ഞെരടിയെടുത്ത ചമ്മന്തിയും പഴങ്കഞ്ഞിയും പ്ലാവില കയിലാൽ കോരി കുടിച്ചിരുന്നത്… ഉച്ചതിരിഞ്ഞുള്ള ചായക്ക് എണ്ണപലഹാരം കഴിക്കുമ്പോൾ.. കട്ടൻ ചായക്കൊപ്പം കാച്ചിലോ കപ്പയോ പുഴുങ്ങിയത് കിട്ടിയിരു- ന്നെങ്കിൽ എന്നു കൊതിച്ചിരുന്നത്.. ചുവന്ന ഉണ്ടക്കണ്ണുള്ള അസ്തമയ സൂര്യൻ ജനലിനു പുറത്ത്…
ആകാശം നോക്കുന്ന ഭൂമിക: (ഷാഹുല് പണിക്കവീട്ടില്)
വായനയുടെ ഇടനാഴിയിൽ അക്ഷരങ്ങൾ കൂട്ടിയിണക്കിയതാണ് ഞങ്ങളുടെ സൗഹൃദം ഇടയ്ക്കുള്ള സല്ലാപ സന്ദേശങ്ങളിലൂടെ അപരിചിതരുടെ ഇടത്താവളത്തിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ ഒരിക്കൽ പുറത്ത് കടന്നു കൂടുവിട്ട് സ്വതന്ത്രരായവരുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഞങ്ങളും ചേർന്നു ഒരുമിച്ചുള്ള യാത്രയിൽ മരുഭൂമികൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടപ്പോൾ അകലം കൂടുകയും ഒറ്റപെടുകയും ചെയ്തു നോക്കൂ..നമ്മുടെ അരികിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഈ പുഴ എത്രയോ കൂർത്തുമൂർത്ത പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളുടെ മുറിപ്പാടുകളും ഉടൽ നോവുമായ് ദുരിതദൂരം പിന്നിട്ടാണ് വരുന്നത് പ്രക്ഷുബ്ധതയുടെ കടൽമുഴക്കങ്ങളിൽ വീണൊടങ്ങുവാനാണു വിധിയെന്നറിഞ്ഞിട്ടും എത്ര സൗമ്യവും പ്രശാന്തവുമായിട്ടാണ് ആ പ്രയാണം … അത്ര സുഗമമല്ലാത്ത ജീവിത വീഥിയിൽ നാം തളരുമ്പോൾ ചുറ്റുമൊന്നു നോക്കൂ വേനൽ നുള്ളി വേദനിപ്പിച്ചാലും വസന്തം തൊട്ടുരുമ്മി ചിരിപ്പിച്ചാലും വർഷം വന്ന് തല്ലി തൊഴിച്ചാലും പച്ച ചിരിയുമായ് ആകാശം നോക്കി ആശ്ചര്യംകൊള്ളുന്ന ഭൂമിക നമ്മെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്നില്ലേ.. പിണക്കങ്ങളും ഇണക്കങ്ങളും കൊണ്ട് മാത്രം സജീവമാകില്ല നമ്മൾ സ്വപ്നം കാണും ജീവിതം ഓരോ…
ശേഷിപ്പുകൾ (കവിത): ജയശങ്കര് പിള്ള
കടന്നുപോയ കാലത്തിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ, മുറ്റത്തെ മണ്ണിൽ ഇന്നും മായാതെ കിടക്കുന്നു. പറഞ്ഞുതീരാത്ത വാക്കുകളുടെ നിശ്ശബ്ദത, ചുവരുകളിൽ ഓർമ്മയായി തങ്ങിനിൽക്കുന്നു. നോക്കി ചിരിച്ച മുഖങ്ങൾ ചിത്രങ്ങളായി മാറുന്നു. തൊട്ടറിയാനാകാത്ത സ്നേഹം കാറ്റിൽ പാറിനടക്കുന്നു. വീണുപോയ ഇലകൾ മരത്തിന്റെ കഥാവശേഷം പോലെ. നമ്മൾ നടന്നുപോയ വഴികൾ നമ്മുടെ ഓർമ്മപൂകാളായ് മാറി. ജീവിതം, ഒടുവിൽ ബാക്കിവയ്ക്കുന്നത്?!! .. മൗനം. സ്നേഹിച്ച ഹൃദയങ്ങളിൽ ഒരു ചെറു വെളിച്ചം മാത്രം. കാലത്തിന്റെ ശേഷിപ്പുകൾ …
